Κάνει κρύο... καιρός για σινεμά και για να είστε βέβαιοι ότι δε θα το μετανιώσετε, δείτε μία από τις ταινίες που σας προτείνουμε. Ο Ελληνας Κώστας Γαβράς με το «Αμήν» καταθέτει τη σκέψη του και φτιάχνει μια ταινία με νόημα και ουσία, ενώ «Ο παράδεισος είναι μακριά» του τολμηρού Χέινς θα σας βάλει σε σκέψεις και θα σας «ζεστάνει» τις αισθήσεις.
Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά με τους Ματιέ Κάσοβιτς και Ούλριχ Τουκ
Από τη μια μεριά ο Κουρτ Γκερστάιν υπαρκτό πρόσωπο, χημικός και αξιωματικός των Ες Ες προμηθεύει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μ' ένα φονικό παρασκεύασμα, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλει τα εγκλήματα, ενημερώνοντας τους συμμάχους, τον Πάπα και τη γερμανική εκκλησία ρισκάροντας την ασφάλειά του και αυτή της οικογένειάς του. Από την άλλη, ο Ρικάρντο, ένας νεαρός Ιησουίτης, φανταστικός χαρακτήρας, που ενσαρκώνει όλους τους κληρικούς που είχαν το σθένος να αντιταχθούν στην αγριότητα, πληρώνοντας συχνά το θάρρος τους με τη ζωή τους.
Οπως λέει ο Κώστας Γαβράς για την ταινία του: «Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν το απόγειο μιας σειράς από αποδοχές. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αφέθηκαν και αποδέχτηκαν. Η αδιαφορία είναι μια ελαφρύτερη μορφή συνενοχής... Η ταινία αναφέρεται σε ένα ερώτημα που αντιμετωπίζει ο καθένας μας στη ζωή του. Ποια στιγμή οφείλει κανείς να ξαναγίνει ηθικό ον;».
Εναν από τους λίγους που ξέρουν στην Ευρώπη ως Ελληνα σκηνοθέτη, είναι ο Κώστας Γαβράς και δίκαια θεωρείται ένας από τους καλύτερους αφού έχει κερδίσει αρκετά βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ.
Εχει προσωπικό στιλ και θίγει θέματα που έχουν αντίκτυπο σε πολλούς. Δεν κλείνεται στον εαυτό του και δεν είναι καθόλου νάρκισσος. Ξέρει να παίζει με την ουσία και να βάζει το δικό του χρώμα.
Το «Αμήν» είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένο, παίζει με τις έννοιες και οι ήρωές του αντιπροσωπεύουν αρχές και αξίες της ανθρώπινης φύσης. Ετσι το «Αμήν» δεν είναι μια «κλειστή» ταινία, αλλά παίρνει ένα χαρακτήρα λίγο πιο οικουμενικό και ανοιχτό σε ορίζοντες.
Ενα εξαιρετικό δράμα ιδιαίτερου βάθους περιεχομένου και συναισθημάτων σε σκηνοθεσία του Τοντ Χέινς
Τέσσερα χρόνια μετά το «Velvet goldmine», ο Τοντ Χέινς επιστρέφει και καταθέτει μια διεισδυτική μελέτη για την άλλη όψη μιας οικογένειας - προτύπου.
Ο Χέινς διατηρεί τη φόρμα του μελοδράματος για να μιλήσει τελικά για θέματα που το κλασικό χολιγουντιανό μελόδραμα ποτέ δε θα τολμούσε να αγγίξει.
Σκηνοθετεί με λεπτομέρεια χωρίς περιττή ταχύτητα και θίγει με οξυδέρκεια θέματα όπως οι διαφυλετικές σχέσεις και η ομοφυλοφιλία που η κοινωνία της εποχής και όχι μόνο δεν ανέχεται να σπιλώνουν την καλογυαλισμένη επιφάνειά της.
Η Τζούλιαν Μουρ, στη δεύτερη συνεργασία με τον Τοντ Χέινς, προσθέτει άλλον έναν ιδιαίτερο ρόλο στην πινακοθήκη χαρακτήρων που έχει πλάσει τα τελευταία χρόνια και δίκαια κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας.
Ο Ντένις Κουέιντ, διαφορετικός απ' ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, σ' ένα δύσκολο ρόλο, εκπλήσσει κι αυτός με το αφαιρετικό παίξιμό του.
«Ο παράδεισος είναι μακριά», αισθητική αρτιότητα σε ένα εξαιρετικό δράμα ιδιαίτερου βάθους περιεχομένου και συναισθημάτων, συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα πρόταση για δυο ώρες σε μια σκοτεινή αίθουσα.
«One hour photo» Ψυχολογικό θρίλερ του Μαρκ Ρομάνεκ με τους Ρόμπιν Γουίλιαμς, Κόνι Νίλσεν, Μάικλ Βάρταν κ.α.
Οταν θα ανακαλύψει κάποια σύννεφα στη φαινομενικά τέλεια ζωή της οικογένειας Γιόρκιν, ο Σάι θα αποφασίσει να παρέμβει δραστικά, προκειμένου να αποδοθεί η δικαιοσύνη όπως εκείνος την αντιλαμβάνεται.
Ο Μαρκ Ρομάνεκ, αφού σκηνοθέτησε μια σειρά από βιντεοκλίπ, αποφάσισε να φτιάξει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην εμπορικότητα του Χόλιγουντ (πώς αλλιώς θα πουλούσε) και σε μια ποιότητα, ώστε να μην ξεπουληθεί εντελώς.
Σκιαγραφεί με ακρίβεια το πορτρέτο ενός ημιπαράφρονα και προσπαθεί να φτιάξει ένα ψυχολογικό θρίλερ με λίγο κωμωδία.
Η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, που θα την κάνει να ξεχωρίσει, ενώ το σενάριο έχει καλή ροή και είναι καλογραμμένο.
Ο «Σκοτεινός θάλαμος» είναι μια καλή ταινία, που μπορούμε να τη δούμε χωρίς να μας κουράσει. Αυτός, όμως, που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον είναι ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, αφού, για δεύτερη φορά φέτος μετά το «Insomnia», υποδύεται ένα σκοτεινό ρόλο. Η επιτυχία του είναι τέτοια που μοιάζει ικανή να αποτινάξει για πάντα από πάνω του την τυποποίηση σε κωμικούς και ανάλαφρους ρόλους. Απόλυτα πειστικός, σχεδόν τρομακτικός, πάντα, όμως, συγκρατημένος δίνει μια ερμηνεία που σίγουρα θα τη θυμάστε για αρκετό καιρό.