ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη 2012
Σελ. /32
Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ωρα ευθύνης και πάλης

Η μαζική συμμετοχή στη χτεσινή Γενική Απεργία και οι μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε δεκάδες πόλεις της χώρας καταγράφτηκαν σχεδόν απ' όλους, δεν πέρασαν απαρατήρητες ούτε από τα μέσα επικοινωνίας των αστών. Η μεγάλη αυτή πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση έδειξε τις αγωνιστικές διαθέσεις χιλιάδων εργατών, που, παρά τα εμπόδια, τις αφόρητες οικονομικές δυσκολίες, δεν υπέκυψαν στους εκβιασμούς της μεγαλοεργοδοσίας, στάθηκαν όρθιοι στις πιέσεις, δεν υποχώρησαν στον προπαγανδιστικό καταιγισμό, τις προηγούμενες βδομάδες, της συγκυβέρνησης και της πλουτοκρατίας.

Το θετικό αυτό αποτέλεσμα δεν ήρθε από μόνο του. Φέρνει πρωτίστως τη σφραγίδα της ακούραστης δουλειάς εκατοντάδων στελεχών των ταξικών συνδικάτων, των επιτροπών αγώνα, που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Δράση που αναπτύχθηκε κόντρα στην υπονομευτική δράση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, κόντρα στο κλίμα της ηττοπάθειας και της παραίτησης με το οποίο δηλητηριάζουν τους εργάτες. Δείχνει ταυτόχρονα τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε με οργάνωση και αποφασιστική παρέμβαση των σωματείων μέσα στους χώρους δουλειάς, με καθαρό ταξικό προσανατολισμό και πλαίσιο πάλης, σε συμπαράταξη με τους μικρούς ΕΒΕ και αυτοαπασχολούμενους, με τους φτωχούς αγρότες, τους σπουδαστές και το κίνημα των γυναικών, μπορεί να δυναμώσει το ταξικό ρεύμα του λαϊκού κινήματος, να τονωθεί το πνεύμα της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής. Γιατί σήμερα είναι κρίσιμο ζήτημα και βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση της λαϊκής πάλης η ισχυροποίηση του ταξικού ρεύματος, η αντιμετώπιση και η ήττα των δυνάμεων που επιμένουν να καλλιεργούν ψεύτικες ελπίδες και αυταπάτες, να «παραμυθιάζουν» τους εργάτες για εύκολες λύσεις και «νίκες» χωρίς σύγκρουση με τα μονοπώλια, χωρίς αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση, χωρίς πόλεμο στις στρατηγικές επιλογές των μονοπωλίων και της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Οι αγωνιστικές αυτές διαθέσεις μπορεί και πρέπει να βαθύνουν, να αποκτήσουν μόνιμα χαρακτηριστικά, να βρούνε οργανωτική έκφραση μέσα στους τόπους δουλειάς, με την ενδυνάμωση του σωματείου, τη δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κλάδους και εργοστάσια, με την ισχυροποίηση των λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές και τη δημιουργία νέων που θα αγκαλιάζουν πλατιά εργαζόμενους, φτωχά λαϊκά στρώματα. Μόνο μέσα από τη λαϊκή αυτενέργεια, τη συνειδητή στράτευση μαζί με το ταξικό κίνημα, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα μπορούν να ορθώσουν τείχος προστασίας στη λαϊκή οικογένεια, που βάλλεται και οδηγείται στην απόγνωση.

Αυτή είναι σήμερα η ευθύνη των τίμιων συνδικαλιστών, των πρωτοπόρων αγωνιστών, η ευθύνη κάθε εργάτη. Να βρεθούν δίπλα στον εργαζόμενο και στον άνεργο που υποφέρει, να του δώσουν το χέρι, να δείξουν τις αξίες της οργάνωσης και της συλλογικής δράσης, να φωτίσουν το δρόμο για μια άλλη κοινωνία, χωρίς μνημόνια και αφεντικά. Να μην αφήσουν, κάτω από την όξυνση των προβλημάτων, τη λαϊκή οικογένεια να κατρακυλήσει στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία, να μην επιτρέψουν να την ποτίσουν με το ύπουλο δηλητήριο του ρατσισμού και του εθνικισμού, να μην αφήσουν τις ύαινες και τους μπράβους της πλουτοκρατίας να παγιδεύσουν τη νεολαία στην υποταγή στο κεφάλαιο.

Τώρα είναι ώρα ευθύνης για όλους μας. Με θάρρος και σθένος ταξικό, να τραβήξουμε μπροστά, να κλιμακώσουμε τους αγώνες, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μια πλατιά λαϊκή αντεπίθεση που θα αποκρούσει τα επώδυνα μέτρα. Δε θα υποταχτούμε στα μνημόνια. Θα βάλουμε τέλος στην κυριαρχία του κεφαλαίου και αυτών που το υπηρετούν.

Συμβιβασμός - όλεθρος για το λαό

Γρηγοριάδης Κώστας

Η διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ των διεθνών δανειστών και εταίρων για το πώς θα πρέπει να λυθεί η λεγόμενη «κρίση χρέους» της Ελλάδας ήταν προβλέψιμη, καθώς πλησιάζει η ώρα της απόφασης για ένα νέο συμβιβασμό όσον αφορά τον επιμερισμό των βαρών. Ταυτόχρονα όμως η διαμάχη αυτή υποδηλώνει ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις είναι αξεδιάλυτες και διαρκώς οξύνονται στο φόντο της βαθιάς και αθεράπευτης καπιταλιστικής κρίσης. Οπως προκύπτει από τις επίσημες δηλώσεις, το μεν ΔΝΤ εμφανίζεται να πιέζει τις κυβερνήσεις της ΕΕ να διαγράψουν μέρος του ελληνικού χρέους που κατέχουν μέσω της αναδιάρθρωσης του χρέους προς τον «επίσημο τομέα» (ΕΚΤ, κράτη-μέλη Ευρωζώνης), ενώ οι κυβερνήσεις της ΕΕ προτιμούν αντίθετα να δοθεί στην κυβέρνηση περισσότερος χρόνος για να πετύχει τους στόχους του δημοσιονομικού προγράμματος. Οπου και αν κάτσει όμως η «μπίλια» του νέου συμβιβασμού μεταξύ των δύο ιμπεριαλιστικών κέντρων και των αστικών τάξεων των κρατών-μελών της ΕΕ, το σίγουρο είναι ότι και αυτός ο συμβιβασμός θα αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας αντιλαϊκής λαίλαπας που θα σαρώσει ό,τι έχει απομείνει όρθιο από τα λαϊκά δικαιώματα, καταδικάζοντας το λαό σε ανεξέλεγκτη και μόνιμη χρεοκοπία. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει άλλωστε από παρόμοιους συμβιβασμούς που έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια. Κάθε φορά οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας και τα παπαγαλάκια τους πανηγύριζαν ότι «λύθηκε το πρόβλημα του χρέους για τα επόμενα χρόνια» και ότι έγιναν βήματα στην κατεύθυνση του ξεπεράσματος της καπιταλιστικής κρίσης, όμως στην πράξη αποδεικνυόταν ότι η υπέρβαση αυτή επιδιώκεται να γίνει με την ένταση της υπερεκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και την πτώχευση του λαού. Είναι καιρός ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος εντός του μονόδρομου της ΕΕ και με «άθικτη» την κυριαρχία των μονοπωλίων.

Αυξάνονται οι «μεταμορφώσεις»...

«Η Ελλάδα στην πιο κρίσιμη ίσως καμπή της σύγχρονης ιστορίας της έλαχε να έχει αντί για πολιτικούς ηγέτες, πολιτικούς νάνους, πρόθυμους να ικανοποιήσουν κάθε παράλογη απαίτηση της τρόικα και των δανειστών», δήλωσε, χτες, από τη συγκέντρωση ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, ο Ν. Κιουτσούκης, ο οποίος παραμένει στη θέση του αντιπροέδρου της ΓΣΕΕ και μετά την πρόσφατη διαγραφή του από τη ΝΔ. Η δήλωση του πρώην συνδικαλιστικού στελέχους της ΝΔ μαρτυρά ότι οι αστικές δυνάμεις βρίσκουν τρόπο να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους και να τους εγκλωβίσουν σε διάφορες συνταγές διαχείρισης της ίδιας αντεργατικής στρατηγικής. Γιατί, για να εμφανίζεσαι υπέρμαχος των εργατικών συμφερόντων, δεν αρκεί να καταγγέλλεις ούτε και να διαφοροποιείσαι από τα κόμματα που σήμερα πρωτοστατούν στην αντεργατική επίθεση. Γιατί, πολύ απλά, δεν είναι υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων το να αθωώνεις την ντόπια πλουτοκρατία ως δήθεν ... έρμαιο των «ξένων», το να προσπερνάς (σα να μην έγινε τίποτα) το ότι εδώ και χρόνια τα ντόπια αστικά κόμματα συνδιαμορφώνουν στις Βρυξέλλες τα μέτρα που τσακίζουν τις λαϊκές ανάγκες. Ισα - ίσα. Είναι υπονόμευση των εργατικών συμφερόντων, είναι φυγάδευση των ενόχων για τα λαϊκά προβλήματα.

... βολικές για την εργοδοσία

Μάλιστα, ενδεικτική της έντασης με την οποία θα δυναμώσει η προσπάθεια εξαπάτησης των εργαζομένων είναι και η επισήμανση του συνδικαλιστή ότι «τα νομίσματα υπάρχουν για να διευκολύνουν τη ζωή των πολιτών. Οταν αυτά γίνονται δυνάστες τους και τους εξαθλιώνουν, τότε δεν αλλάζεις λαό, αλλάζεις νόμισμα». Προσπάθεια εξαπάτησης που πάει χέρι - χέρι και με την ένταση των ανταγωνισμών ανάμεσα σε μερίδες της πλουτοκρατίας, που ψάχνουν τρόπους για να μειώσουν τη χασούρα τους από την κρίση και να εξασφαλίσουν πλεονεκτική θέση για τη φάση της ανάκαμψης. Ετσι, καθώς υπάρχει η ενδοκαπιταλιστική κόντρα δραχμή - ευρώ, θα υπάρχει και η προσπάθεια (και μέσα στο εργατικό κίνημα) να πειστεί η εργατική τάξη ότι το πρόβλημα είναι νομισματικό και όχι πολιτικό - ταξικό. Γιατί το πρόβλημα των εργατών δε θα λυθεί αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ, εφόσον δεν πάψουν τα εργοστάσια να είναι καπιταλιστική ιδιοκτησία και δε σταματήσει η παραγωγή να εξαρτάται από το καπιταλιστικό κέρδος. Το πρόβλημα των εργατών δε θα λυθεί αν η Ελλάδα φύγει από την ΕΕ, εφόσον οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας υπονομεύονται από την αναρχία στην παραγωγή, τον ανταγωνισμό, την ανισομετρία.

Τέτοιες «μεταμορφώσεις» συνδικαλιστών και άλλων ...αγωνιστών θα πολλαπλασιαστούν το επόμενο διάστημα, γι' αυτό και η ευθύνη των κομμουνιστών και των συνεργαζόμενων μαζί τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα στο λαϊκό κίνημα, είναι μεγάλη. Να δυναμώσει η αντιπαράθεση μέσα σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς, η πολιτική και ιδεολογική αναμέτρηση για να αποκαλυφθούν όλοι όσοι με τη στάση τους προστατεύουν τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας.



Ευρωεκλογές Ιούνη 2024
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ