Στη γνωστή λογική του συστήματος που πιστά υπηρετεί, την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» και του «κοινωνικού αυτοματισμού», χωρίς να αρθρώνει κουβέντα για τα μονοπώλια που τσακίζουν τη μικρομεσαία αγροτιά στην παραγωγή και εκμετάλλευση του αγροτικού προϊόντος, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Πρώτη ανάγκη για τη χώρα είναι η ενίσχυση του αγροτικού τομέα και η επιστροφή στην πρωτογενή παραγωγή, με στόχο την ελληνική αυτάρκεια. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να στηρίξει τον Ελληνα αγρότη έναντι του αντιπαραγωγικού και ζημιογόνου δημόσιου τομέα. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από μνημόνια και τοκογλύφους».
Στην πραγματικότητα, ζητά ακριβώς αυτό που επιτάσσουν μνημόνια και τοκογλύφοι που τάχα μέμφεται: Περιορισμό του «αντιπαραγωγικού και ζημιογόνου δημόσιου τομέα». Διόλου τυχαία στο «επικαιροποιημένο» πρόγραμμά της θέτει θέμα απολύσεων στο Δημόσιο («ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ: Να μη ζει ο Δημόσιος τομέας εις βάρος του ελληνικού λαού» και «Αμεση απόλυση όσων προσελήφθησαν παράνομα και αναξιοκρατικά»). Ενώ και σε πρόσφατη ανακοίνωσή της για την απεργία των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς, μιλούσε πάλι για «αναξιοκρατικούς και παράνομους» διορισμούς στο Δημόσιο.
Η πρόταση που διατύπωσαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο χρηματοδότησης της Εκκλησίας μπορεί στην ουσία να μην έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία είτε για το Δημόσιο, είτε για την Εκκλησία, που σαφώς θα πρέπει να διαχωριστεί πλήρως από το κράτος, είναι όμως απόλυτα διαφωτιστική της λογικής που διέπει το συγκεκριμένο κόμμα, για το ρόλο των φόρων και των υποχρεώσεων του Δημοσίου έναντι των πολιτών.
Η διατύπωση και μόνο της ιδέας «να επιβληθεί ειδικός φόρος σε όσους πολίτες δηλώνουν κατά την υποβολή της φορολογικής τους δήλωσης ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και ο οποίος θα αποδίδεται στην Εκκλησία», αποκαλύπτει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί το αντιδραστικό δόγμα που τις τελευταίες δεκαετίες κερδίζει έδαφος και σύμφωνα με το οποίο ο χαρακτήρας των φόρων οφείλει να είναι ...ανταποδοτικός. Το Δημόσιο δεν αναλαμβάνει τίποτα περισσότερο πέρα από τη συντήρηση του κράτους, ενώ οι υπόλοιπες υπηρεσίες, από εκείνες που μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν υποχρέωση του κράτους, θα απευθύνονται στους απόλυτα φτωχούς, σε εκείνους που δεν έχουν καν να τραφούν. Για να καλυφθούν οι ανάγκες που θα έχουν οι υπόλοιποι, θα πρέπει να πληρώνονται πρόσθετα τέλη και εισφορές.
Αυτό ακριβώς κάνει το καπιταλιστικό κράτος σε τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, ή η Κοινωνική Πρόνοια. Ακολουθούν τη λογική της ανταποδοτικότητας και πετσοκόβουν τις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας με το πρόσχημα ότι οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων δεν καλύπτουν το κόστος των προσφερόμενων υπηρεσιών, άρα κόβονται οι υπηρεσίες. Αυτό κάνουν με τους παιδικούς σταθμούς, τα φάρμακα, τη νοσοκομειακή περίθαλψη, αυτό ξεκινούν να κάνουν ακόμα και με το επίδομα ανεργίας.
Αυτή είναι η κρατούσα λογική, μέσα στα πλαίσια της κρατούσας λογικής είναι και οι προτάσεις που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς, ούτε αρεστός θα ήταν στα επιτελεία της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, ούτε, πολύ περισσότερο, συνομιλητής τους...
Καλά, η πρόταση Κουράκη αποκαλύπτει κάτι ακόμα: Την υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος φέρεται να επιδιώκει το διαχωρισμό κράτους - Εκκλησίας, πολιτική που πολλές φορές στηρίζει σε βαρύγδουπες παρεμβάσεις και ακραίες φραστικές αντιπαραθέσεις, όταν όμως προχωρούν να κάνουν συγκεκριμένη πρόταση για τα οικονομικά της Εκκλησίας, στηρίζουν την πρότασή τους στην ανάπτυξη ακόμα πιο στενών σχέσεων κράτους - Εκκλησίας. Πώς; Μα μέσω των φορολογικών δηλώσεων και των εκκαθαριστικών της εφορίας.
Αρα; «Τους ζυγούς λύσατε» προτρέπει τους εργαζόμενους που κινητοποιούνται και εμμέσως επικρίνει την κυβέρνηση ότι δεν επέλεξε έναν άλλο δρόμο, άμβλυνσης της οργής και χειραγώγησης των εργαζομένων. Είναι προφανές ότι κινητοποίηση δίχως «ένταση» και «σύγκρουση» δε νοείται. Ας κάνει έναν κόπο παραπάνω η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι, που στενάζουν, που έχουν δίκαια - όπως παραδέχεται ο Αλ. Τσίπρας - αιτήματα, πώς είναι δυνατόν να τα διεκδικήσουν δίχως όξυνση της ταξικής πάλης; Γιατί αυτήν αποκηρύττει εμμέσως, αυτήν εννοεί ότι είναι το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα. Αυτό, όμως, είναι το πρώτο που χρειάζονται οι άνθρωποι του μόχθου αυτής της χώρας. Δεν τη χρειάζονται και κάνουν ό,τι περνά απ' το χέρι τους για να την αποτρέψουν τα παράσιτα που τους ρουφάνε το αίμα. Ομως, για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να κερδίσουν έστω κάτι που θα τους ανακουφίσει σήμερα και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να κατακτήσουν το μέλλον που τους αξίζει.