Ο Σύλλογος Μουσικών Υπαλλήλων της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών καταδικάζει με ανακοίνωσή του την απόφαση για κατάργηση των καλλιτεχνικών μαθημάτων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. «Δεν μπορούμε παρά να καταδικάσουμε απερίφραστα αυτήν την απόφαση, που φτωχαίνει την εκπαίδευση των παιδιών μας, τους στερεί τις ευεργετικές ιδιότητες της μουσικής και δίνει άλλο ένα τεράστιο πλήγμα στον κλάδο μετά τον θάνατο της Ορχήστρας των Χρωμάτων, των Ορχηστρών και της Χορωδίας της ΕΡΤ», αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση.
«Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες επί σελίδων με τις απόψεις ιατρών και φιλοσόφων για την αξία της μουσικής στην εκπαίδευση αλλά και την ζωή εν γένει του ανθρώπου. Κι όμως, η ελληνική πολιτεία εν έτει 2013 καταργεί την μουσική εκπαίδευση από την Β' και Γ' Γυμνασίου αβασάνιστα. Αναρωτιόμαστε αλήθεια, αιτία είναι η άγνοια της μεγάλης σημασίας της μουσικής και της θετικής επίδρασής της στον άνθρωπο ή είναι ο δρόμος που οδηγεί τους νέους εσκεμμένα στην αμάθεια και μακριά από την αρετή; Κι αν η μουσική αρχίζει να φαντάζει περιττή και κλείνουν οι ορχήστρες, οι χορωδίες, αλλά και οι θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, τότε αυτό το τσουνάμι θα χτυπήσει αναμφίβολα και τον ιδιωτικό τομέα, την ιδιωτική εκπαίδευση της μουσικής, τα ωδεία, τις μουσικές σχολές, τα μουσικά καταστήματα, τους κατασκευαστές οργάνων και έτσι άλλος ένας τεράστιος τομέας, που δεν ανήκει στο δημόσιο, θα πληγεί θανάσιμα επίσης... Μέχρι να φτάσουμε στην απόλυτη σιωπή; Υπάρχει καιρός ακόμη για να ξανανοίξουν οι Ορχήστρες και η Χορωδία της ΕΡΤ, υπάρχει καιρός ακόμη για να επανασχεδιαστεί το ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων και να ξαναμπεί η Μουσική στις αίθουσες διδασκαλίας, όχι μόνο των δημοτικών και των γυμνασίων, αλλά και των λυκείων και μάλιστα με τρόπο ανανεωμένο και ουσιαστικό!».
Σκηνοθέτες και διευθυντές παραγωγής της ΕΡΤ με ανακοίνωσή τους υπογραμμίζουν ότι ουδέποτε εξουσιοδότησαν μέσα από γενική συνέλευση σε καταμετρημένη και νόμιμη απαρτία, μέλη του ΔΣ του σωματείου, ή όποιον άλλον, να αποδεχθεί το μεταβατικό φορέα «ΔΤ» και να διαπραγματευτεί κατανομή θέσεων και ειδικοτήτων ή κάθε άλλη σχετική ενέργεια.
Την παραπάνω διευκρίνιση κάνουν σχετικά με δημοσίευμα της «Realnews» (04/08/2013) στο οποίο αναφέρεται ότι «το σωματείο των σκηνοθετών και των παραγωγών (της ΕΡΤ) όχι μόνο ψήφισαν υπέρ της συμμετοχής τους στο μεταβατικό στάδιο, αλλά δέχτηκαν να συνεργαστούν με ανθρώπους του υπουργείου Οικονομικών, για την πιο άρτια διατύπωση και κατανομή των θέσεων και των ειδικοτήτων της νέας προκήρυξης». Την επομένη 05/08/2013, ο υφυπουργός Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης Παντελής Καψής, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εκπομπή «Πρωινό Mega» και σε απάντησή του στην εκπρόσωπο των δημοσιογράφων της ΕΡΤ Μάχη Νικολάρα, ανέφερε ότι «οι τεχνικοί και οι σκηνοθέτες (της ΕΡΤ), με ανακοίνωσή τους, αναγνωρίζουν τον ενδιάμεσο φορέα και λένε 2.000 (εργαζόμενοι) και λέμε, ορίστε 2.000, νάτοι, για να τους δούνε!».
Οι σκηνοθέτες και διευθυντές παραγωγής της ΕΡΤ τονίζουν, για άλλη μια φορά, ότι θεωρούν «το κλείσιμο της ΕΡΤ αυθαίρετη και αντισυνταγματική ενέργεια που προσβάλλει το πολίτευμα και τη δημοκρατία. Επιμένουμε στην τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας και δεν ανταλλάσσουμε τη δημιουργική, επαγγελματική μας υπόσταση και διαδρομή, την οποία έχουμε θέσει δημόσια στην κρίση της κοινωνίας, με πρόσκαιρες συμβάσεις - παγίδες».
Το έργο αφηγείται μια τραγική ερωτική ιστορία, με φόντο την ελληνική ύπαιθρο του 19ου αιώνα. Γράφτηκε το 1893 και πρωτοπαίχθηκε την ίδια χρονιά, στην Ακράτα, από ερασιτέχνες. Το 1894 παίχτηκε στην Αθήνα. Ακολούθησαν παρουσιάσεις του σε όλες τις μεγάλες και μικρές πόλεις του ελεύθερου και υπόδουλου Ελληνισμού. Ελληνικοί θίασοι το έπαιξαν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1909, ο Αριστείδης Κυριακός το μετέγραψε σε μυθιστόρημα. Το 1915 κρίθηκε ως το προσφορότερο ελληνικό έργο για την πρώτη ελληνική ταινία. Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και η μετασκευή του σε οπερέτα, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1936 στην Αλεξάνδρεια, από τον ιστορικό θίασο του Οικονόμου. Το 1938 Ελληνες αυτοεξόριστοι στο Παρίσι, το παρουσίασαν στο θέατρο «Champs Elysees» και η μεγάλη λαϊκή απήχησή του θεωρήθηκε μια μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στη μεταξική δικτατορία. Το 1955 ξαναγυρίστηκε σε ταινία, η τεράστια επιτυχία της οποίας καθιέρωσε το δραματικό ειδύλλιο στον ελληνικό κινηματογράφο.