Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην Καθαριότητα των δήμων, αναδείχτηκε το ζήτημα των συμβασιούχων, που ζουν στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα, την ίδια ώρα που οι υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες και λειτουργούν από το χαράτσωμα του λαού, ενώ στη γωνία περιμένουν οι ιδιώτες - αρπακτικά, που δραστηριοποιούνται ήδη στη διαχείριση των απορριμμάτων και διεκδικούν χώρο στην αποκομιδή.
Στις κινητοποιήσεις τους, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ ανέδειξαν το αίτημα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, παίρνοντας υπόψη την ανάγκη τους για μεροκάματο όλες τις 365 μέρες του χρόνου, αλλά και για να ενισχυθεί με προσωπικό η Καθαριότητα. Σημειώνουμε ότι σήμερα, οι εργαζόμενοι σε αυτές τις υπηρεσίες υπολείπονται όσων χρειάζονται για να καλυφθούν ακόμα και στοιχειώδεις ανάγκες, με αποτέλεσμα από τη μια να αυξάνει η εντατικοποίηση και από την άλλη η Καθαριότητα να είναι ελλιπής.
Οι ΟΤΑ, όμως, δεν είναι ο μόνος χώρος του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κάνουν θραύση οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου και γενικότερα η «ευελιξία». Αντίστοιχο παράδειγμα είναι και τα νοσοκομεία, όπου οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι μεγάλες και η προσωρινότητα στην εργασία διευρυμένη.
Στο σημερινό ρεπορτάζ, ο «Ριζοσπάστης» καταγράφει αυτήν την κατάσταση στον κρατικό τομέα της Υγείας, αποκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες και αναδεικνύει τις συνέπειες συνολικά για τους υγειονομικούς και τους ασθενείς. Κυρίως, όμως, δείχνει την ανάγκη να παλέψουν όλοι μαζί για μόνιμη και σταθερή δουλειά, προσλήψεις και κρατική χρηματοδότηση του συστήματος της Υγείας στο ύψος των πραγματικών αναγκών, κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, δημόσιο, δωρεάν και καθολικό σύστημα Υγείας για όλους.
Η «ευελιξία», ως επιλογή του κράτους για νοσοκομεία - επιχειρήσεις, επιδεινώνει τις συνθήκες δουλειάς και τις παρεχόμενες υπηρεσίες Υγείας
Από παλιότερη κινητοποίηση των υγειονομικών |
Αλλοι 3.000 εργαζόμενοι προσλήφθηκαν διαδοχικά από τον Φλεβάρη του 2017 με ετήσια σύμβαση μέσω ΟΑΕΔ στα νοσοκομεία και σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης αναμένεται να προσληφθούν το επόμενο διάστημα άλλοι 1.000, κατά κύριο λόγο τραυματιοφορείς και βοηθοί θαλάμων. Δίπλα στους παραπάνω είναι και όσοι έχουν προσληφθεί μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ ή με άλλες σχέσεις εργασίας.
Οι συνέπειες από την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στα κρατικά νοσοκομεία είναι πολυεπίπεδες, παίρνοντας υπόψη και το γεγονός ότι οι κενές θέσεις σε προσωπικό είναι τουλάχιστον 25.000 σε ό,τι αφορά τους νοσηλευτές και 6.000 σε ό,τι αφορά τους γιατρούς, χωρίς κι αυτά τα νούμερα να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες.
Πρόκειται για εργαζόμενους με πετσοκομμένα ή και χωρίς δικαιώματα, που προσφέρουν υπηρεσίες ζωτικής σημασίας, σε εξοντωτικούς ρυθμούς και από θέση ευθύνης, μαζί με το μόνιμο προσωπικό. Με μισθούς πείνας, τους οποίους σε πολλές περιπτώσεις κάνουν μήνες να τους πάρουν, με απλήρωτες δεδουλευμένες ώρες, όπως αργίες, εφημερίες, νυχτερινά, ανύπαρκτες άδειες και επιδόματα, κ.ο.κ., ενώ είναι ο εύκολος στόχος της εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Μάλιστα, το αμέσως επόμενο διάστημα, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κάνει χιλιάδες απολύσεις, παρά το γεγονός ότι αυξάνονται οι ανάγκες των ασθενών και της κοινωνίας σε υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και αποκατάστασης.
Συγκεκριμένα, πολλοί εργολαβικοί εργαζόμενοι πρόκειται να απολυθούν τους ερχόμενους μήνες (μόνο στο Νοσοκομείο «Αγιος Σάββας» θα απολυθούν 28). Από τον Αύγουστο και μετά, απολύονται συμβασιούχοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, ενώ από το Φλεβάρη του 2018 θα απολυθούν διαδοχικά περίπου 4.000 εργαζόμενοι που απασχολούνται μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ.
Σε ότι αφορά τους 1.030 επικουρικούς (που δουλεύουν στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών), ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι «δρομολογείται η παράταση της θητείας τους» για έναν ακόμα χρόνο, υπό το φόβο της κατάρρευσης των νοσοκομείων αν απολυθούν, όπως προβλέπεται. Η εξαγγελία αυτή έγινε κάτω από την πίεση των αγώνων των υγειονομικών και σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να προκαλέσει εφησυχασμό.
Συνέπεια όλης αυτής της «ευελιξίας» και της διαρκούς ανακύκλωσης του προσωπικού, είναι ότι πάνε στράφι η πολύτιμη επιστημονική πείρα και ωρίμανση, το εργατικό δυναμικό απαξιώνεται. Την ίδια ώρα, τα νοσοκομεία κινδυνεύουν με παράλυση. Για παράδειγμα, μόνο στο Νοσοκομείο «Χατζηκώστα», στα Γιάννενα, οι συμβασιούχοι είναι πάνω από 50 (10 άτομα επικουρικό νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, 12 συμβασιούχοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, 20 του ΟΑΕΔ και 10 επικουρικοί γιατροί), που αν φύγουν, το νοσοκομείο θα «βουλιάξει» κυριολεκτικά.
Γνωρίζοντας την αγανάκτηση που προκαλούν σε υγειονομικούς και ασθενείς η υποστελέχωση, η εντατικοποίηση και η ανακύκλωση του προσωπικού στα νοσοκομεία, αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης του τομέα της Υγείας από το κράτος, στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών Υγείας, η κυβέρνηση διαφημίζει κάθε τρεις και λίγο έναν αριθμό προσλήψεων.
Ακόμα κι αυτές οι προσλήψεις, όμως, όχι μόνο δεν καλύπτουν τις συνταξιοδοτήσεις των τελευταίων χρόνων (μόνο σ' ένα χρόνο, το 2015, αποχώρησαν 2.075 μόνιμοι εργαζόμενοι από τα νοσοκομεία), αλλά αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό, σε σύγκριση με τις μεγάλες ελλείψεις που σημειώσαμε και εισαγωγικά, ακόμα και με τα πετσοκομμένα οργανογράμματα του 2012.
Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι θέσεις που εξαγγέλλονται αφορούν συμβασιούχους με ημερομηνία λήξης, που προσλαμβάνονται προκειμένου να αντικαταστήσουν κάποιους άλλους συμβασιούχους που απολύονται.
Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση επιδίδεται στην ανακύκλωση της ανεργίας και συγχρόνως σκιαγραφεί το μοντέλο του νέου εργαζόμενου και τον εξανδραποδισμό του, που προωθείται μέσω της «αξιολόγησης» προσωπικού και μονάδων Υγείας, με μοναδικό και απαρέγκλιτο κριτήριο το επιχειρηματικό κέρδος. Η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας όχι μόνο στα δημόσια νοσοκομεία, αλλά συνολικά στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα στοχεύει στη μείωση του κόστους εργασίας.
Ειδικά για τα νοσοκομεία, ένας από τους βασικούς στόχους του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του είναι να αποδεσμευτεί η μισθοδοσία του προσωπικού από τον κρατικό προϋπολογισμό και οι εργαζόμενοι να υπάρχουν (εφόσον υπάρχουν...) από τα έσοδα του νοσοκομείου.
Αυτό σηματοδοτεί περαιτέρω μείωση των δαπανών για την Υγεία και τη σταδιακή και τάχιστη μετατροπή των νοσοκομείων σε αμιγείς επιχειρήσεις, ώστε το 2020 και μετά - σε εναρμόνιση με τους στόχους της ΕΕ - τα νοσοκομεία να είναι αυτοχρηματοδοτούμενα με την ελάχιστη δυνατότητα επιχορήγησης από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Καταργείται ο κοινωνικός χαρακτήρας της Ασφάλισης, συγκεντρώνεται χρήμα από την απλήρωτη δουλειά, ώστε να δοθεί στις επενδύσεις, στα χρέη και τα δάνεια του κεφαλαίου, για να πιαστούν τα ματωμένα πλεονάσματα και στόχοι των επιχειρηματικών ομίλων, που κάνουν πάρτι μέσα και έξω από τα νοσοκομεία εις βάρος ασθενών και εργαζομένων.
Καθόλου τυχαία, ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) έχει εκφράσει την αξίωση το ποσοστό των εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας να φτάσει στο 33% του συνόλου των εργαζομένων στα νοσοκομεία...
Με δεδομένα τα παραπάνω, ο αγώνας για μόνιμη και σταθερή δουλειά είναι αγώνας που αφορά ασθενείς και υγειονομικούς, συνολικά την εργατική τάξη και το λαό, άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, υψηλού επιπέδου, χωρίς καμία επιχειρηματική δράση.
Ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με συμβασιούχους διαφόρων ειδικοτήτων, που μαζί με τους μόνιμους και τους ασθενείς, ζουν στο πετσί τους τη δύσκολη κατάσταση στα νοσοκομεία
Την ανασφάλεια και τις αφόρητες συνθήκες δουλειάς περιγράφουν στον «Ριζοσπάστη» οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι |
«Ο μισθός είναι 730 ευρώ μεικτά και εδώ και τέσσερις μήνες δεν έχω πάρει φράγκο. Δουλεύω και ζω με δανεικά. Εχω απευθυνθεί στη διοίκηση του νοσοκομείου, μου απαντούν ότι ευθύνεται το σύστημα που πληρώνει και αργεί η μισθοδοσία. Ο ΟΑΕΔ μού απάντησε ότι δεν ευθύνεται και με παρέπεμψε στο υπουργείο Υγείας, το υπουργείο Υγείας μ' έστειλε πάλι στον ΟΑΕΔ. Μας κάνουν μπαλάκι από τον έναν στον άλλο.
Οταν πήγα να γράψω φάρμακα μου είπαν ότι το βιβλιάριο Υγείας δεν είναι ενεργό ακόμη και θεωρούμαι ανασφάλιστη. Δεν ξέρω ποια είναι τα δικαιώματά μου, αν δικαιούμαι άδεια, αναρρωτική, πόση; Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι όταν λήξει η σύμβασή μας πρέπει να φύγουμε. Είμαι 58 χρόνων, μετά πού θα βρω δουλειά;».
Ο Γιώργος Παρασκευάς εργάζεται στο Ακτινολογικό Τμήμα του «Ευαγγελισμού», ως συμβασιούχος μέσω Υγειονομικής Περιφέρειας και ΑΣΕΠ. «Η σύμβαση ήταν ετήσια, έγινε ανανέωση στο εξάμηνο, ανανεώθηκε πάλι στο χρόνο, τώρα με αυτό το καθεστώς διανύω τον τέταρτο χρόνο ως συμβασιούχος», λέει στον «Ριζοσπάστη» και εξηγεί ότι «η παύση και η αναμονή είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο, να είσαι δηλαδή με την αβεβαιότητα κάθε τρεις και λίγο, αν θα έχεις αύριο δουλειά. Εχουμε μια οικογένεια πίσω»...
Συμπληρώνει ακόμα ότι «με απόφαση του υπουργείου Υγείας το 2009 (τότε υπουργός ήταν ο Α. Λοβέρδος) κόπηκε η ακτινολογική άδεια, μια επιπλέον άδεια που παίρνουμε επειδή είμαστε καθημερινά μέσα στην ακτινοβολία. Ο όγκος της δουλειάς είναι τεράστιος, γυρνάμε σπίτι και είμαστε ερείπια. Αν υπήρχε περισσότερο προσωπικό θα μοιραζόταν η δουλειά και θα μειώνονταν οι πιθανές βλάβες από τη συσσωρευμένη έκθεσή μας στην ακτινοβολία, καθώς δεν παίρνονται μέτρα για την προστασία μας. Η ειδικότητά μας υπαγόταν στα Βαρέα Ανθυγιεινά, αλλά καταργήθηκε το 2013».
Η Ψ. Α. εργάζεται εδώ και τέσσερα χρόνια ως επικουρική νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο «Αττικόν», με διαρκείς παρατάσεις, χρέη αδειών και χρέη ρεπό, λόγω έλλειψης προσωπικού και εντατικοποίησης, όπως σε όλα τα νοσοκομεία. «Στο παθολογικό τμήμα του "Αττικόν", με δύναμη προσωπικού 11 άτομα, οι 6 είμαστε συμβασιούχοι. Επικουρικοί, ΟΑΕΔ, ΚΕΕΛΠΝΟ. Κάπως έτσι βγαίνει η δουλειά, σ' ένα νοσοκομείο για το οποίο ο υπουργός Υγείας ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κι όλα δουλεύουν ρολόι, ενώ έχουν φύγει νοσηλευτές και ιατρικό προσωπικό για να πηγαίνουν στο νοσοκομείο της Σαντορίνης», λέει στη συζήτηση με τον «Ριζοσπάστη».
«Οι περισσότεροι είναι πτυχιούχοι, παρ' όλα αυτά οι συμβασιούχοι είναι εργαζόμενοι που δεν έχουν ξαναδουλέψει στον τομέα τους. Αυτό σημαίνει ότι μέσα σ' ένα χρόνο δεν προλαβαίνεις να μάθεις τη δουλειά, να κάνεις τα θεωρητικά μαθήματα της σχολής πράξη, ούτε να προσαρμοστείς σ' ένα χώρο που έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές», προσθέτει και εξηγεί:
«Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ο χρόνος, είναι ότι λόγω της έλλειψης προσωπικού από τον πρώτο μήνα ακόμη και από την πρώτη βδομάδα δουλεύεις ως υπεύθυνος του τμήματος. Πώς θα στηριχθείς στα πόδια σου όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις; Πέφτεις στα "βαθιά" και προσπαθείς μόνος σου, γιατί ο συνάδελφος, με δύο άτομα στη βάρδια και 45 ασθενείς, δεν προλαβαίνει ούτε καν να σου δείξει. Πέρυσι απολύθηκαν οι 5μηνίτες του ΟΑΕΔ και δεν είχαν δικαίωμα να κάνουν αίτηση στα νέα προγράμματα του Οργανισμού, γιατί δεν θεωρούνταν μακροχρόνια άνεργοι. Αυτό προβλέπει η κυβέρνηση και τώρα, για όσους θα τελειώσει η σύμβασή τους».
Ο Ζ. Σ. εργάζεται σε νοσοκομείο με 6μηνη σύμβαση έργου μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ, στο πλαίσιο της υλοποίησης ενός προγράμματος για την «Ολοκληρωμένη Επείγουσα Παρέμβαση Υγείας για την Προσφυγική Κρίση», τον περασμένο Φλεβάρη. Πρόκειται για πρόγραμμα που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το ΕΣΠΑ, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση φτηνού εργατικού δυναμικού που επεκτείνεται και στο επιστημονικό πεδίο, αφού με μπλοκάκι δουλεύουν γιατροί, μαίες και νοσηλεύτριες.
Αν και προαπαιτούμενο για την πρόσληψη ήταν 12 μήνες ανεργίας, πρακτικά ο όρος αυτός καταργήθηκε, καθώς η εσωτερική μετανάστευση για μερικούς μήνες, για δουλειά με μπλοκάκι - με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε οικονομικό και κοινωνικό κόστος - συνέβαλε αποτρεπτικά στο να καλυφθούν όλες οι θέσεις από την αρχή λειτουργίας του προγράμματος.
«Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ενώ αρχικά στην προκήρυξη του διαγωνισμού είχε διάρκεια 8 μηνών, στη σύμβαση τελικά τροποποιήθηκε στους 6 μήνες, ενώ για τους εργαζόμενους που έπιασαν δουλειά αργότερα η σύμβασή τους έχει μικρότερη χρονική διάρκεια. Δεν υπάρχει σταθερό και επαρκές κονδύλι, με αποτέλεσμα όλα να είναι στον αέρα», μας λέει.
«Επιπλέον, παρατηρείται απόκλιση από τις αρχικές συμβάσεις, ενώ για 4 ημέρες δουλειά τον μήνα Φλεβάρη οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν ακέραιη τη μηνιαία ασφαλιστική εισφορά στον ΟΑΕΕ. Τις ιδιαίτερα αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές που φτάνουν στο 12,47% στον ΟΑΕΕ, συμπληρώνει η παρακράτηση 20% καθώς και η άγρια φορολογία (φόρο επιτηδεύματος κ.ά.), αφού οι εργαζόμενοι με συμβάσεις έργου υπολογιζόμαστε ως ...επιχειρηματίες που παρέχουν υπηρεσίες Υγείας, παρότι πρακτικά δουλεύουμε ως μισθωτοί», προσθέτει και καταλήγει:
«Δουλεύουμε χωρίς να πληρωνόμαστε Κυριακές, αργίες και νυχτερινά, στερούμαστε κάθε είδους επιδομάτων που λαμβάνουν οι υπόλοιποι μισθωτοί εργαζόμενοι, δεν δικαιούμαστε ούτε αναρρωτική άδεια. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις συναδέλφων που νοσηλεύτηκαν οι ίδιοι ή τα παιδιά τους και δεν μπορούσαν να πάρουν άδεια άνευ αποδοχών».
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ελένη ΤΖΙΒΡΑ
Κόντρα στην ανάγκη τού να εκφράζονται όλοι οι εργαζόμενοι ενιαία από το σωματείο τους, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, παλιός και νέος εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός στο χώρο της Υγείας, όπως και σε άλλους χώρους του δημόσιου τομέα, βάζουν εμπόδια στην εγγραφή των συμβασιούχων στα πρωτοβάθμια σωματεία στα νοσοκομεία ή χρησιμοποιούν προσχήματα που αυξάνουν τις κατηγοριοποιήσεις.
Ενδεικτικά, στο νοσοκομείο «Λαϊκό» δέχτηκαν την εγγραφή πρώην εργολαβικών που έκαναν σύμβαση εξαρτημένης εργασίας με το νοσοκομείο, αλλά όχι όσους είναι ακόμη σε εργολάβο. Δέχτηκαν επικουρικούς, αλλά όχι με ισότιμα δικαιώματα, δηλαδή δεν έχουν δικαίωμα ψήφου για την ΠΟΕΔΗΝ, παρά μόνο για Σωματείο. Δεν δέχτηκαν τους συμβασιούχους του ΟΑΕΔ που θα εργάζονται για έναν χρόνο, με την πρόφαση ότι δεν πληρώνονται από το νοσοκομείο. Σε άλλα σωματεία δεν εγγράφουν τους επικουρικούς ή δεν τους δίνουν δικαίωμα ψήφου για ΠΟΕΔΗΝ και πάει λέγοντας.
Απάντηση σε κάθε είδους προφάσεις αποτελεί η δράση του Σωματείου Εργαζομένων του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» (ΣΕΝΕ), όπου, για παράδειγμα, οι επικουρικοί, οι συμβασιούχοι και οι εργολαβικοί εργαζόμενοι έχουν γραφτεί εδώ και πολλά χρόνια ως ισότιμα μέλη, με δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται στα όργανα του εργατικού κινήματος. Το Σωματείο μέσα από την πολύμορφη δράση του, υπερασπίζεται όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση απέναντι στην κυβέρνηση, στη διοίκηση του νοσοκομείου και την εργοδοσία, εξειδικεύοντας ανά κλάδο εργαζομένων, αλλά κι ενώνοντας τους εργαζόμενους στη βάση των κοινών προβλημάτων τους κι απέναντι στον κοινό αντίπαλο.
Αντίστοιχες αποφάσεις έχουν πάρει τα σωματεία και σε ορισμένα άλλα νοσοκομεία, με καθοριστική συμβολή και την πίεση των συνδικαλιστών και των εργαζομένων που παλεύουν μέσα από τις γραμμές του ΠΑΜΕ.
Η διαρκής διεύρυνση του κατακερματισμού των ελαστικών συμβάσεων εργασίας έχει, εκτός των άλλων, ως αποτέλεσμα τη διάσπαση των εργαζομένων, ορθώνοντας επιπλέον εμπόδια στην οργάνωση και συσπείρωση στα σωματεία τους.
Ενα από τα πολλά παραδείγματα είναι οι εργαζόμενοι που προσλήφθηκαν στα νοσοκομεία μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ. Ενώ συχνά εργάζονται στο ίδιο τμήμα, καθένας απ' αυτούς έχει διαφορετική σύμβαση (εξαρτημένης εργασίας, μπλοκάκι κ.ά.) και διαφορετικά δικαιώματα, ωράρια, όρους εργασίας.
Ανάλογα με τους τακτικούς υπαλλήλους, όλοι τους δουλεύουν νύχτες, αργίες, υπερωρίες, αλλά όσοι απασχολούνται με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών δεν τις πληρώνονται, καθώς οι συμβάσεις προβλέπουν συγκεκριμένο, «φιξ», ποσό και συγχρόνως τους πετάνε έξω από τα Βαρέα - Ανθυγιεινά. Αντίστοιχα, στους ...«προνομιούχους» που έχουν σύμβαση εξαρτημένης εργασίας δεν δίνεται χρονοεπίδομα (ωρίμανση από παλιότερες προϋπηρεσίες, π.χ. τριετίες). Οι εργαζόμενοι που προσλήφθηκαν μέσω ΟΑΕΔ έχουν δικαίωμα κανονικής άδειας με αποδοχές ή γονικής, αλλά αν συμβεί να αρρωστήσουν δεν προβλέπεται να πληρωθούν κατά το διάστημα της αναρρωτικής.
Μία είναι η απάντηση σε όλα τα επιμέρους και συγχρόνως σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και συνοψίζεται στην κορωνίδα των αιτημάτων για: Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων, με βάση τις σημερινές ανάγκες, πολύ περισσότερο για υπηρεσίες κρίσιμες για το κοινωνικό σύνολο.