Επαναδιαπραγμάτευση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και πρόγραμμα αγώνων πρότεινε η ΔΑΣ
Την επαναδιαπραγμάτευση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων για το 2002 με ένα νέο πλαίσιο που θα απαντά στις πραγματικές ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας και θ' αντιμετωπίζει το διογκούμενο καθημερινά κύμα ακρίβειας και ανατιμήσεων, ζήτησε η παράταξη της ΔΑΣ κατά τη χτεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ. Απέναντι σε αυτή την πολύ συγκεκριμένη πρόταση, που θα έδινε αγωνιστική διέξοδο στην αγανάκτηση των εργαζομένων και στη δράση του συνδικαλιστικού κινήματος, οι υπόλοιπες παρατάξεις αρκέστηκαν σε γενικόλογες αναφορές για τις ανατιμήσεις και τον πληθωρισμό, παρέπεμψαν στην «παρακολούθηση» του θέματος και αναλώθηκαν σε συζητήσεις για τη σημασία του μποϊκοτάζ..!
Ως απλοί παρατηρητές, τα στελέχη της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ περιορίστηκαν σε μια περιγραφή της κατάστασης - σε γενικές γραμμές - αποδεικνύοντας ότι δεν είναι διατεθειμένα να αντιδράσουν απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης και στις επιδιώξεις των βιομηχάνων και των μεγαλεμπόρων.
Τον τόνο εννοείται ότι έδωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Χ. Πολυζωγόπουλος, ο οποίος εναπέθεσε τις ελπίδες του στη συνάντηση που έχει ζητήσει η Συνομοσπονδία με τις εργοδοτικές οργανώσεις. Χωρίς την παραμικρή αναφορά στην πολιτική της κυβέρνησης, υποστήριξε ότι στόχος της Συνομοσπονδίας είναι σε μια πορεία 8-10 χρόνων να πετύχει τη σύγκλιση με τις χώρες της ΕΕ.
Την κυβέρνηση και τις αυξήσεις των ΔΕΚΟ χρέωσε ως υπεύθυνες για την ακρίβεια ο γγ της ΓΣΕΕ Γ. Μανώλης, ξεχνώντας όμως να υπενθυμίσει ότι οι σημερινές ΔΕΚΟ έχουν μπει στο χρηματιστήριο, λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και ως παράταξη στηρίζουν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η οποία δεν μπορεί να έχει παρά αυτά τα αποτελέσματα για τα οποία δήθεν διαμαρτύρεται η ΔΑΚΕ.
Ο Α. Καλύβης από τον ΣΥΝ ζήτησε να καθορίσει ένα πιο συγκεκριμένο πρόγραμμα η ΓΣΕΕ, αλλά ενώ καταφέρθηκε κατά της κυβέρνησης, δεν έθεσε θέμα αύξησης των μισθών, προφανώς γιατί η ΕΓΣΣΕ θεωρείται δεδομένη και για την παράταξη της «Αυτόνομης Παρέμβασης». Είναι χαρακτηριστικό για τους συνδικαλιστές του ΣΥΝ ότι ενώ εμφανίζονται να ζητούν «πιο αποφασιστική δράση από τη ΓΣΕΕ», απόσχουν επιδεικτικά από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως από τα χτεσινά συλλαλητήρια που οι αγωνιστικές δυνάμεις διοργάνωσαν σε δεκάδες πόλεις της χώρας.
Την ανάγκη για επαναδιαπραγμάτευση της ΕΓΣΣΕ και των άλλων συλλογικών συμβάσεων πρόβαλε στην τοποθέτησή του ο Γ. Μαυρίκος, υπογραμμίζοντας ότι μπροστά στην κατάσταση που διαμορφώνεται, στην ακρίβεια και στην αισχροκέρδεια οι εργαζόμενοι και το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαντήσει με τα δικά του αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα και τις συντάξεις. Αυτά τα πραγματικά προβλήματα -σημείωσε το στέλεχος του ΠΑΜΕ - με όσες δυνάμεις διαθέτουμε φέρνουμε στο κέντρο της προσοχής των εργαζομένων και με τα συλλαλητήρια στις 3 και στις 7 του Σεπτέμβρη αντιπαλεύουμε συνολικά την πολιτική της κυβέρνησης και των βιομηχάνων, προβάλλουμε τα αιτήματα για έλεγχο και πάγωμα των τιμών, αύξηση των μισθών, μείωση της φορολογίας στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Παράλληλα - σημείωσε ο συνδικαλιστής - ετοιμαζόμαστε να απαντήσουμε στη νέα αντεργατική επίθεση που ετοιμάζουν κατά των εργασιακών σχέσεων και που θα οδηγήσει σε γενίκευση της «ελαστικοποίησης», σε αποδοχή τελικά των θέσεων και επιδιώξεων του ΣΕΒ.
Ενδεικτικό της κατάστασης που διαμορφώνεται σ' αυτό τον τομέα, - όπως αναφέρθηκε στην Ολομέλεια - μετά και την ψήφιση του νόμου Γιαννίτση, είναι και το γεγονός ότι ήδη αυξάνεται ο αριθμός των απολύσεων και ότι από τις νέες προσλήψεις το 50% μόνο είναι πλήρους απασχόλησης, το 33% αφορά εποχική απασχόληση και το υπόλοιπο 17% είναι προσωρινής.
Εντονες εκφράσεις επιφύλαξε η διοίκηση της ΑΔΕΔΥ για την κυβέρνηση, ωστόσο οι διεκδικήσεις της για αυξήσεις το 2003 είναι πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες
Εντονα επικριτική για την πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους δημόσιους υπάλληλους, σε σχέση με το νέο μισθολόγιο, τη φορολογία και την εισοδηματική πολιτική εμφανίστηκε χτες η διοίκηση της ΑΔΕΔΥ, σε συνέντευξη Τύπου, ωστόσο πέρα από τα μεγάλα λόγια το γεγονός είναι ένα: Η πλειοψηφία της διοίκησης, απορρίπτοντας την εισοδηματική πολιτική του 2,5% (με προβλεπόμενο πληθωρισμό 3,6%), είναι διατεθειμένη να συζητήσει για αυξήσεις μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων, παρά το κύμα ακρίβειας που σάρωσε το λαό, χειροτερεύοντας την κατάσταση.
Αυτό που προτείνει ως βάση συζήτησης η ΑΔΕΔΥ είναι η κάλυψη του προβλεπόμενου πληθωρισμού για το 2003 με τη συνοδεία ρήτρας για τυχόν υπέρβαση και η κάλυψη μέρους της παραγωγικότητας. Προς τέρψη των εντυπώσεων, θέτει και ζήτημα διορθωτικού ποσού για το 2002, καθώς ο πραγματικός πληθωρισμός ξεπέρασε την εισοδηματική πολιτική, όπως είπε ο πρόεδρος της συνδικαλιστικής οργάνωσης Σ. Παπασπύρου.
Ομως, μόνο από τις επιπλέον ασφαλιστικές κρατήσεις, λόγω των πλασματικών 60 χιλιάδων που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση με τον τελευταίο αντιασφαλιστικό νόμο, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα υποστούν την 1.1.2003 μείωση στους ονομαστικούς μισθούς, της τάξης των 12.000 δραχμών! Ο Σ. Παπασπύρου σχολίασε το ζήτημα λέγοντας ότι θα βγουν και σχετικές καταστάσεις με τη μισθοδοσία του ερχόμενου Γενάρη. Το ζητούμενο όμως για τους εργαζόμενους δεν είναι να εντοπίσουν την απώλεια, αλλά να την αναπληρώσουν, κάτι που η πλειοψηφία δεν το θέτει προς το παρόν ξεκάθαρα.
Επίσης η ΑΔΕΔΥ δεν παρουσίασε συγκεκριμένο πρόγραμμα κινητοποιήσεων και μορφών πάλης για τη διεκδίκηση έστω αυτών των αιτημάτων που θέτει. Ο πρόεδρός της είπε μόνο ότι η κινητοποίηση στη ΔΕΘ είναι η αρχή και ότι θα υπάρξει κλιμάκωση πριν και μετά την κατάθεση του κρατικού προϋπολογισμού. Παράλληλα η ΑΔΕΔΥ μάλλον δε θα ανταποκριθεί στη συνέχιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τον υπουργό Οικονομίας Ν. Χριστοδουλάκη, καθώς θεωρεί ότι η κυβέρνηση έπληξε το θεσμό με τη στάση της και τις δηλώσεις για μετάθεση εφαρμογής του νέου μισθολογίου το 2004.
Κατά τα άλλα, ο Σ. Παπασπύρου και οι αντιπρόεδροι της ΑΔΕΔΥ Κ. Παπαντωνίου και Η. Βρετάκος, καθώς δεν πληρώνει κανείς τίποτα για ό,τι ανέξοδο λέει, αντιμετώπισαν με σκληρά λόγια την κυβερνητική στάση. Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ έκανε λόγο για νέο κύμα λιτότητας, αναρωτήθηκε προς τι έκαναν τόσες θυσίες οι εργαζόμενοι για την ΟΝΕ και τους άλλους στόχους της κυβέρνησης, εκτίμησε ότι εγκαταλείφθηκαν οι... διαρθρωτικές αλλαγές και επισήμανε ότι από την εισοδηματική πολιτική για το δημόσιο θίγονται άμεσα 1,5 εκατ. πολίτες. Πρόσθεσε ότι αν δεν υπάρξει λύση στο εισοδηματικό, δεν πρόκειται να προχωρήσουν και οι «μεταρρυθμίσεις» που προωθεί η κυβέρνηση στη δημόσια διοίκηση.
Οι σύμβουλοι της «Ταξικής Δημοσιοϋπαλληλικής Συσπείρωσης» στη διοίκηση της ΑΔΕΔΥ έχουν προτείνει τη διεκδίκηση κατώτερου μισθού 300 χιλ. δραχμών για το 2002, με ανάλογες αυξήσεις σε όλα τα κλιμάκια και κατηγορίες υπαλλήλων. Για το 2003 η πρόταση της παράταξης είναι να διαμορφωθεί το 36ο κλιμάκιο στις 350 χιλ. δραχμές, ανάλογες αυξήσεις στα υπόλοιπα και αφορολόγητο 11 εκατ. δραχμών. Θέση της ΤΑΔΗΣΥ είναι ότι η ΑΔΕΔΥ πρέπει να μπει μπροστάρης σε τέτοιους αγώνες που να αναγκάσουν την κυβέρνηση να δώσουν λύσεις.
Εχουμε και λέμε: Το ΠΑΣΟΚ είναι κατά της ακρίβειας. Η ΝΔ είναι κατά της ακρίβειας. Ο ΣΕΒ είναι κατά της ακρίβειας. Οι μεγαλέμποροι είναι κατά της ακρίβειας. Ολοι οι αρμόδιοι (αυτοί που ανεβάζουν τις τιμές δηλαδή) είναι κατά της ακρίβειας! Αρα ποιος φταίει για την ακρίβεια; Δε θέλει πολύ μυαλό. Οι εργαζόμενοι φταίνε! Οι καταναλωτές φταίνε, που είναι «τίγκα στο ευρώ» και σκορπάνε λεφτά δεξιά και αριστερά. Πάει ο εργαζόμενος στο σούπερ μάρκετ, φτάνει στο ταμείο, του λέει η ταμίας «χρωστάτε 10 ευρώ» και κείνος - επειδή είναι... κονομημένος - αφήνει 20! Πάει να πληρώσει το λογαριασμό της ΔΕΗ, «χρωστάτε 100 ευρώ» του λέει ο ταμίας και κείνος - ο κονομημένος - αφήνει 200!
Πώς να μην τιναχτεί μετά ο πληθωρισμός...
***
Θα ήταν απλώς γελοίο, αν δεν επρόκειτο για την επίσημη εξήγηση που πλασάρεται από τους κυβερνώντες για να εξηγηθεί η ακρίβεια. Ας αφήσουμε να μιλήσουν οι ίδιοι, μέσω των φιλικών τους εντύπων:
«Κατά τον διοικητή (σ.σ.: της Τράπεζας της Ελλάδας) οι κύριες αιτίες ανόδου του πληθωρισμού είναι η επιβάρυνση του κόστους εργασίας κυρίως στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, με την πολιτική των επιδομάτων και τη χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής. Ο υπουργός (σ.σ.: Οικονομίας) συμφώνησε με τις διαπιστώσεις»!
Αυτά έγραφε το «Βήμα» στις 27 Αυγούστου, περιγράφοντας τα συμπεράσματα που προέκυψαν από τη συνάντηση Χριστοδουλάκη - Γκαργκάνα. Ποια ήταν, δηλαδή, τα συμπεράσματα; Οτι οι εργαζόμενοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι πήραν μεγάλες αυξήσεις (πρόκειται για το 2,5%!) και επειδή οι «αυξήσεις» που πήραν ήταν «μεγάλες» αυτό επιβάρυνε τον τιμάριθμο!
Αρα ποιος φταίει για την ακρίβεια; Το είπαμε και στην αρχή: Οι εργάτες και οι υπάλληλοι. Γιατί; Μα διότι η κυβέρνηση τους δίνει παχυλές αυξήσεις, με αποτέλεσμα να έχουν λεφτά και να τα σκορπάνε, θέτοντας σε κίνδυνο την εθνική οικονομία. Οι ανεύθυνοι...
***
Πριν από τα «κουπεπέ» ενώπιον του Μπους, ο κ. Σημίτης είχε φροντίσει με τα ίδια «κουπεπέ» να αποκοιμήσει τον ελληνικό λαό. Εγραφε σε άρθρο του (στα «ΝΕΑ», 2/1/2002), ακριβώς την επομένη της εισόδου του ευρώ στην Ελλάδα:
«Το ευρώ σηματοδοτεί... μια νέα εκκίνηση για την εδραίωση μιας Ελλάδας ισχυρής και υπερήφανης (...). Με το ευρώ - συνέχιζε ο κ. Σημίτης - γίνεται η ελληνική οικονομία πιο ισχυρή, πιο ανταγωνιστική και πιο αποτελεσματική... αποκτά νέες δυνατότητες στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στην ανάπτυξη και στην πραγματική αύξηση των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων».
Θα οδηγούσε σε «πραγματική αύξηση των εισοδημάτων» και θα εγκαθιστούσε τη «σταθερότητα» στις τιμές, υποσχόταν τότε ο κ. Σημίτης, μιλώντας για την ΟΝΕ και το ευρώ. Την ίδια ακριβώς μέρα που ο κ. Σημίτης ισχυριζόταν ό,τι ισχυριζόταν, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωνε με άρθρο της («Ημερησία», 2/1/2002):
«Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή έθεσε το βασικό ερώτημα, ποιος ωφελείται πραγματικά και ποιος χάνει στη λεγόμενη νέα εποχή της ΟΝΕ... Η λειτουργία του ευρώ - τόνιζε η ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος - θα έχει και αυτή το "κόστος" της, το οποίο όμως θα πληρώσουν μόνο οι εργαζόμενοι. Παρά τις συμφωνίες κυρίων και τις διακηρύξεις της κυβέρνησης έχουμε ήδη γεύση των ανατιμήσεων».
Αυτά υπογράμμισε το ΚΚΕ, την ίδια ακριβώς στιγμή που όλοι οι άλλοι έκαναν χαρούλες για το ευρώ και την ΟΝΕ. Είναι ακριβώς οι ίδιοι που τώρα, μπροστά στο κύμα ακρίβειας και ανατιμήσεων, καμώνονται τις μωρές παρθένες.