- Οι περιπέτειες των δημοσίων υπαλλήλων με τη χορήγηση του οικογενειακού επιδόματος συνεχίζονται. Η τελευταία σχετική τροπολογία, που κατατέθηκε στη Βουλή, τι ακριβώς προβλέπει;
- Το οικογενειακό επίδομα των δημοσίων υπαλλήλων έχει μπει εδώ και χρόνια στο στόχαστρο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Το 1984, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με το τότε μισθολόγιο - φτωχολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων (νόμος 1505), αφαίρεσε το οικογενειακό επίδομα και το επίδομα τέκνων από τον ένα σύζυγο, εφόσον και οι δυο σύζυγοι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι ή υπάλληλοι ΔΕΚΟ. Με το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, που πρόσφατα ψήφισε η κυβέρνηση, επεκτείνεται η αφαίρεση αυτών των επιδομάτων και στην περίπτωση που ο ένας εκ των συζύγων είναι δημόσιος υπάλληλος και ο άλλος είναι εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα. Και επειδή σ' αυτή την περίπτωση ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα είναι υποχρεωμένος, με βάση τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, να πάρει τα οικογενειακά επιδόματα, αυτά αφαιρούνται υποχρεωτικά από το σύζυγο δημόσιο υπάλληλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο σύζυγος που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα να παίρνει στις περισσότερες περιπτώσεις πενιχρά οικογενειακά επιδόματα και σε κάποιες περιπτώσεις καθόλου το ένα εκ των δύο και κύρια το επίδομα τέκνων. Αυτή ακριβώς την ακρότητα, της μη χορήγησης καθόλου κάποιου από τα δύο οικογενειακά επιδόματα, έρχεται να απαλείψει η κυβέρνηση με τη νέα τροπολογία που κατέθεσε στο νομοσχέδιο για τους λογιστές - φοροτεχνικούς. Ετσι, με βάση αυτή την τροπολογία, όταν ο σύζυγος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν παίρνει το ένα εκ των δύο οικογενειακών επιδομάτων, τότε αυτό χορηγείται στο σύζυγο δημόσιο υπάλληλο.
- Ποια είναι η θέση του συνδικαλιστικού κινήματος;
Από το 1984, που έγινε η πρώτη περικοπή των οικογενειακών επιδομάτων, το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα έθεσε ως αίτημα τη χορήγηση των επιδομάτων αυτών και στους δυο συζύγους, καθώς και το διπλασιασμό τους, επειδή ακριβώς τα επιδόματα αυτά είναι κοινωνικά ενισχυτικά της οικογένειας και σε ένα βαθμό λειτουργούν ως αντίδοτο στο μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα της υπογεννητικότητας.
- Πάντως από ό,τι φαίνεται η κυβέρνηση κινείται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση...
- Το ζήτημα της αφαίρεσης των οικογενειακών επιδομάτων οδηγήθηκε και στα δικαστήρια και είναι γνωστή η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει τους δημοσίους υπαλλήλους. Ωστόσο, η κυβέρνηση εμμένει να μην τα χορηγεί και θα παραπέμψει το ζήτημα στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, όπου, όπως είπε στην ΑΔΕΔΥ ο υπουργός Οικονομικών, "θα κάνει ό,τι μπορεί για να μη δοθούν αυτά τα επιδόματα και στους δυο συζύγους". Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι νομικό αλλά καθαρά πολιτικό και έχει σχέση με τη γενικότερη κυβερνητική πολιτική της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Αυτή η αντεργατική κυβερνητική επιλογή, που εκπορεύεται κατευθείαν από την πρόσφατα αναθεωρηθείσα επί το αντεργατικότερον Συνθήκη του Μάαστριχτ, περιέχεται και στο διαβόητο "κοινωνικό διάλογο" - απάτη των συνένοχων κοινωνικών εταίρων του μετώπου κυβέρνησης - ΣΕΒ - ΕΕ και ευρω-υποταγμένων συνδικαλιστών της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ. Είναι πρόκληση για τους εργαζόμενους, τη στιγμή που ανακοινώνονται τα νέα υπερκέρδη των βιομηχάνων και τα νέα κυβερνητικά προνόμια στους εφοπλιστές, να περικόπτονται βασικά και κοινωνικά δικαιώματα που με αγώνες κατακτήθηκαν. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση δοκιμάζει την εφ' όλης της ύλης επίθεσή της στους εργαζόμενους κάνοντας αρχή από τους δημοσίους υπαλλήλους. Απέναντι σ' αυτή την κυβερνητική επίθεση είναι άμεση ανάγκη να υψωθεί το ενιαίο μέτωπο της αντίστασης και της αντεπίθεσης των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Β. Ρ.
"
Η αγωνία των "κεντροαριστερών" δε σχετίζεται, βέβαια, με τις ανάγκες και τα προβλήματα των ευρωπαϊκών λαών, παρά μόνο σε τούτο: Αγωνιούν όχι για να λύσουν αυτά τα προβλήματα, αλλά για να αποφύγουν τη μετατροπή τους σε "φιτίλι" κοινωνικής έκρηξης. Ολη τους η "κοινωνική ρητορική" εκεί αποσκοπεί.
Ξέρουν, όμως, ότι τα περιθώρια που αφήνει η κεφαλαιοκρατική αδηφαγία σε συνθήκες ολοκλήρωσης, είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Το ζητούμενο, λοιπόν, τίθεται κάπως έτσι: Αφ' ενός, πρέπει να ληφθούν όλα τα αναγκαία... κατεδαφιστικά μέτρα στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής και των εργασιακών σχέσεων, ώστε να μπορέσουν οι πολυεθνικές της ΕΕ να αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις τους υπερατλαντικούς ανταγωνιστές τους. Αφ' ετέρου, απαιτείται η διαμόρφωση ενός ελάχιστου ορίου "προστασίας", που θα αποτρέπει τις στρατιές των περιθωριοποιημένων Ευρωπαίων πολιτών να χειραφετηθούν πολιτικά και να στραφούν εναντίον των θυτών τους. "Ας τους εξασφαλίσουμε ένα κομμάτι ψωμί πριν πέσουν να μας φάνε", είναι το "μοντέλο" σκέψης που καθοδηγεί την πολιτική τους πρακτική.
***
Το μοίρασμα της φτώχειας, είναι το "πρότυπο"... αλληλεγγύης που εισηγούνται μεγαλοστόμως οι σοσιαλδημοκράτες, την ίδια ώρα που περιγράφουν με επικό τρόπο το "ιδεώδες" μιας ΕΕ ικανής να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ...
Εδώ σας προσφέρουμε την εκπλήρωση του "ονείρου" να συμμετέχετε σε ένα υπερεθνικό σύνολο που θα "χτυπά στα ίσα τις ΗΠΑ" και εσείς δεν μπορείτε να κάνετε μια παραχώρηση (; ), λένε οι σοσιαλδημοκράτες στους Ευρωπαίους πολίτες... Αλλωστε ο Κ. Σημίτης ήταν σαφής προχτές: "Πρέπει να διαμορφωθεί ένα νέο πρότυπο που δεν μπορεί παρά να είναι ευρωπαϊκό και όχι εθνικό", είπε.
***
Αυτό που δε λένε, είναι ότι τα προσδοκώμενα κέρδη δεν αφορούν τους ημιανασφάλιστους, ημιάνεργους και ημιθανείς Ευρωπαίους. Αφορούν εκείνους και μόνο εκείνους που διαφεντεύουν το "πειρατικό". Αυτό που ο κ. Ντελόρ και ο κ. Σημίτης πασχίζουν να εμφανίσουν ως "υπόθεση των εργαζόμενων", δεν αφορά τους εργαζόμενους. Δεν αφορά τη νεολαία, τους ηλικιωμένους, τους ανέργους.
Με άλλα λόγια, τα κέρδη, τα όποια κέρδη από την κόντρα της "Φολκσβάγκεν" με τη "Φορντ", της IBM με την "Oliveti", δεν αφορούν τους Ευρωπαίους πολίτες. Οι τελευταίοι έχουν εξασφαλισμένη θέση μόνο στις ζημιές. Μόνο στη φτώχεια. Από αυτή την Ευρώπη που θέλουν οι Ντελόρ, Σημίτης, Μπλερ, Ζοσπέν, Ντ' Αλέμα, οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν να περιμένουν τίποτα. Τίποτα περισσότερο από ό,τι οι εργάτες συνάδελφοί τους στην Αμερική, οι άστεγοι και οι άνεργοι στη μητρόπολη του "ελεύθερου κόσμου". Εκεί όπου η παραγωγικότητα μπορεί να αυξήθηκε μεταξύ 1977 - '92 κατά 30%, αλλά ο μέσος πραγματικός μισθός έπεσε κατά 13%. Εκεί όπου η επίσημη ανεργία άγγιξε το 1994 το 10% καθώς, σύμφωνα με τα στατιστικά εκτρώματα, οι απασχολούμενοι έστω και μια ώρα τη βδομάδα, δε λογίζονται ως άνεργοι...
Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Αυτό που δε λένε και δεν πρόκειται να ομολογήσουν οι "κεντροαριστεροί", είναι ότι σε αυτό το ευρωενωσιακό "πειρατικό" σκαρί, οι εργαζόμενοι θα βρεθούν στα "ανήλιαγα" της γαλέρας. Οτι οι ίδιοι θα είναι πάντα οι χαμένοι, είτε κερδίζουν οι ΗΠΑ, είτε η ΕΕ, στο πλαίσιο των διαγωνισμών τους στα πελάγη της ασύδοτης αγοράς, του ιμπεριαλιστικού μοιράσματος των αγορών και της νεοφιλελεύθερης αναλγησίας
ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ πάνε κυβέρνηση και ΣΕΒ, προκειμένου να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη για τα χειρότερα, για τις εργασιακές σχέσεις και τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτό έλαμψε καθ' όλη τη διάρκεια του "κοινωνικού διαλόγου", ενώ προκύπτει ξεκάθαρα και από χτεσινή ανακοίνωση του ΣΕΒ, για τις θέσεις που θα καταθέσει ο Σύνδεσμος στο "διάλογο" (σελίδα 14).
Ο ΕΝΩΜΕΝΟΣ αγώνας των εργαζομένων μπορεί να βάλει φραγμό στην πολιτική του ξεπουλήματος της Δημόσιας Υγείας που προωθεί η κυβέρνηση, τόνισε ο Σπύρος Χαλβατζής στη διάρκεια της χτεσινής επίσκεψης κλιμακίου του Κόμματος στο Περιφερειακό Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πάτρας (σελίδα 20).
ΑΡΧΙΣΕ χτες στη Θεσσαλονίκη, σε μια περίοδο που τα προβλήματα της απονομής της δικαιοσύνης είναι μεγάλα και βασανίζουν τόσο τους λειτουργούς της δικαιοσύνης όσο και τους πολίτες και η πολιτική της λιτότητας και των περικοπών των κοινωνικών δαπανών πλήττουν και το χώρο της δικαιοσύνης, το 13ο Συνέδριο των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας (σελίδα 23).