Η Αλέκα Παπαρήγα, βέβαια, είπε συγκεκριμένα τα εξής: «Στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού κυριάρχησαν απόψεις λαθεμένες, περί ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων. Είναι άλλο πράγμα να παλεύω για την ειρήνη και άλλο να πιστεύω ότι ο αντίπαλος θα παραιτηθεί από τον πόλεμο. Υποτιμήθηκαν τέτοιες πλευρές».
Φαίνεται πως ο κοσμοπολίτικος στρουθοκαμηλισμός του Μ. Ανδρουλάκη δεν τον εμποδίζει μόνο να διαβάσει σωστά μια σαφέστατη τοποθέτηση, αλλά δεν τον αφήνει, επίσης, να δει την εξόφθαλμη σήμερα επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού. Ούτε καν τον προετοιμαζόμενο πόλεμο ενάντια στο Ιράκ...
Μέχρι σήμερα είχαμε την εντύπωση πως δύο τρόποι υπήρχαν για να τιμηθεί ένας εν ζωή πολιτικός, για την όποια προσφορά του στο λαό και τη χώρα. Ο ένας να τιμηθεί από το κόμμα του και ο άλλος να τιμηθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους, είτε με την ψήφο τους, είτε με κάποιον άλλο, ανάλογο τρόπο. Φαίνεται, όμως, πως υπάρχει και τρίτος τρόπος. Να συμπεριληφθεί στον ετήσιο κατάλογο των προσωπικοτήτων, στους οποίους απονέμει τιμητικές διακρίσεις ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και δε λέμε, οι «έχοντες και κατέχοντες» την εξουσία και τους θεσμούς έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι κι όπως θέλουν κανονίζουν. Δικαίωμά τους... Στην τελευταία περίπτωση, όμως, δε θα θέλαμε να βρισκόμαστε στη θέση του αποδέκτη. Οπως και να το κάνεις, η προσφορά και οι αγώνες των αριστερών δεν έχουν καμιά σχέση με τα κριτήρια τιμής των «εχόντων και κατεχόντων».
Οι οπαδοί του λεγομένου «ευρωπαϊκού μονόδρομου» θυσιάζουν τη δίκαιη και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού στο βωμό της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, γράφαμε πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της Κοπεγχάγης, καθώς όλα τα σχετικά στοιχεία φανέρωναν την άρρηκτη σχέση της ενταξιακής διαδικασίας με την αποδοχή και υλοποίηση του απαράδεκτου και διχαστικού σχεδίου Ανάν.
Οχι μας απαντούσαν οι προαναφερόμενοι. Οχι μόνον είναι ανεξάρτητη η ένταξη από την επίλυση του πολιτικού προβλήματος και πολύ περισσότερο από το σχέδιο Ανάν, αλλά μια Κύπρος ενταγμένη στην ΕΕ θα μπορεί να διαπραγματευτεί από καλύτερες θέσεις το όποιο σχέδιο.
Σήμερα, μερικές μόνο βδομάδες μετά την Κοπεγχάγη, αποκαλύπτεται πόση αξία είχαν οι ισχυρισμοί αυτοί. Οι οπαδοί του «μονόδρομου» ουσιαστικά διεκδικούν την αποδοχή του σχεδίου Ανάν από τον Ντενκτάς. Πανηγυρίζουν, επειδή ο Ερντογάν εμφανίζεται κάπως θετικός απέναντι στο σχέδιο και, επομένως, μπορεί να πιέσει ανάλογα την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Καλλιεργούν ένα κλίμα υπογραφής του σχεδίου, ακόμη και μέχρι τις 28 του Φλεβάρη. Λες και το σχέδιο Ανάν ικανοποιεί, στο ελάχιστο έστω, τις προϋποθέσεις μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού.
Χρειάζεται, άραγε, να προβλέψουμε, ότι το σκηνικό αυτό οδηγεί τελικά στην αποδοχή μιας λύσης, ακόμη χειρότερης και από το σχέδιο Ανάν;
Τα παραπάνω, βέβαια, ήταν αναμενόμενα και δε μας ξαφνιάζουν. Αλλωστε, η όλη μέχρι σήμερα πορεία του Κυπριακού βρίθει, δυστυχώς, ανάλογων παραδειγμάτων. Η πολιτική εγκλωβισμού του κυπριακού ζητήματος στις ιμπεριαλιστικές συμπληγάδες και η αναζήτηση λύσεων από τις «μεγάλες δυνάμεις» έχουν σφραγίσει την πορεία του, σαράντα και πλέον χρόνια τώρα και, ουσιαστικά, από την πρώτη μέρα ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου δήθεν κράτους. Και ήταν το γεγονός αυτό το οποίο αποτέλεσε και τη βασική πηγή κακοδαιμονίας της Κύπρου.
Οσοι σήμερα εμφανίζονται, με τον έναν ή άλλο τρόπο, να περιμένουν λύσεις από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ συνεχίζουν ουσιαστικά την ίδια πορεία, είτε έχουν αυταπάτες είτε όχι. Ουσιαστικά, δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να προσφέρουν τη συμβολή τους στην παραπέρα ύπαρξη της πηγής κακοδαιμονίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και χρεώνονται, βέβαια, με τις ανάλογες, βαριές και σοβαρές ευθύνες.
Οπως καταλαβαίνετε, ο ...εκσυγχρονισμός κάνει θαύματα...
ΩΡΑΙΑ ΜΟΔΑ τώρα αυτή με το Ιντερνετ. Μετά τον Ακη Τσοχατζόπουλο, που έδωσε διαδικτυακή συνέντευξη απαντώντας σε ερωτήσεις καταναλωτών, τώρα μας προέκυψε το υπουργείο Εσωτερικών, που μας δηλώνει ότι μπορούμε να στέλνουμε όλα τα παράπονά μας για τη Δημόσια Διοίκηση κατευθείαν στον γενικό γραμματέα του υπουργείου.
Αυτό έλειπε, δηλαδή, μέχρι σήμερα και βασανίζονται όσοι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να έρθουν σε κάποια συναλλαγή με το Δημόσιο; `Η, μήπως, δε γνωρίζει το αρμόδιο υπουργείο πού οφείλονται τα χρόνια προβλήματα της Δημόσιας Διοίκησης;
ΜΑΛΙΣΤΑ, έπρεπε, δηλαδή, να περιμένουμε όλα αυτά τα χρόνια για να μάθουμε με μια απόφαση Πρωτοδικείου ...το αυτονόητο. Οτι, δηλαδή, δεν μπορούν οι τράπεζες να προχωρούν σε ανατοκισμούς των τόκων των δανείων από τη μέρα της όποιας καθυστέρησής τους.
Φυσικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, σ' αυτήν τη χώρα οι αποφάσεις των δικαστηρίων εφαρμόζονται ...αναλόγως με το ποιος ωφελείται. Κι εδώ πολλές θα είναι οι καθυστερήσεις, να είστε βέβαιοι. Αλλωστε, ανάλογες δικαστικές αποφάσεις έχουν υπάρξει και στο παρελθόν.
Να 'στε σίγουροι, πάντως, ότι, παρά και την τελευταία απόφαση, οι τράπεζες θα διατηρήσουν στο ακέραιο το δικαίωμα της τοκογλυφικής κερδοσκοπίας σε βάρος των (υποχρεωτικά λόγω της γενικότερης οικονομικής κατάστασης) δανειοληπτών.
Οι μορφές, βέβαια, ίσως αλλάξουν. Αλλωστε, κάτι τέτοιο έχει γίνει πλέον αναγκαίο και για άλλους, σοβαρότερους λόγους, αφού οι πολίτες έχουν εξαναγκαστεί να δανειστούν σχεδόν τετραπλάσια απ' όσα μπορούν να αποπληρώσουν.