***
Γιατί τις ...αγωνιώδεις προσπάθειες της κυβέρνησης, τις γνωρίζουμε! Σκίζεται να χτυπήσει τη μαφία...
***
Τρομοκρατική, χαρακτήρισε ο Γεωργάκης (υπουργός), την επίθεση στη Γάζα κατά πρακτόρων της CIA! Δικαίως! Είναι τρομοκρατική! Προφανώς, όμως, τη θεωρεί τρομοκρατική, γιατί τρομοκρατεί τους τρομοκράτες (και γι' αυτόν το λόγο απαράδεκτη)! Αν ήταν όντως έτσι, μάλλον έπαινος θα τους χρειαζότανε...
***
Δυστυχώς όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, όλα συνηγορούν ότι μάλλον η Μοσάντ έχει βάλει το χεράκι της... Πολλή προβοκάτσια μυρίζει...
***
Ο Γεωργάκης (υπουργός) έχει σοβαρές ενασχολήσεις αυτήν την περίοδο. Περιμένει τον Πάουελ! Το περιστέρι!..
***
Μέχρι και τον Δόβα θυμήθηκε ο Σημίτης! Για να κατακεραυνώσει τη δεξιά! Τι εστί Δόβας; Ο στρατηγός - πρωθυπουργός των εκλογών του 1961! Τόσο σύγχρονος...
***
Τι να έλεγε στη ΝΔ (ο Σημίτης); Για την ΟΝΕ, το ΕΥΡΩ, το ΝΑΤΟ, που η ΝΔ στηρίζει με νύχια και με δόντια, όπως και το ΠΑΣΟΚ; Τόσο σύγχρονος...
***
Εθεάθη ο Σαντάμ, είπαν οι TV! Μόνον ο Μπιν δε λέει να θεαθεί! Με τίποτα...
***
Είδηση! Ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Μητσοτάκη!!! Μωρέ μπράβο! Πόσα χρόνια είχαν να βρεθούν;
***
Επ' αυτοφώρω συνελήφθη γιατρός να παίρνει φακελάκι! Πρωτάκουστον...
***
Αυτές είναι εμπνεύσεις! «Πολλά μου στέρησες ζωή», λέει το τραγουδάκι στη διαφήμιση του ΟΠΑΠ, με φόντο εξαθλιωμένους προλετάριους, που «είναι κολλημένοι με τα κέρδη»! Τα οποία μοιράζει ο ΟΠΑΠ...
***Η ζωή στέρησε πολλά των εργατών! Η ζωή! Δηλαδή η «κακούργα κενωνία»!... ΠΑΣΟΚτζήδικο...
***
Τον αείμνηστο Ευάγγελο Γιαννόπουλο θυμήθηκε ο Σημίτης! Φαίνεται πως είναι της άποψης ότι όλοι οι νεκροί δεδικαίωνται!..
***
Το ΧΑΑ και τα μάτια μας...
Associated Press |
Προφανώς, πρώτα έπρεπε να καταθέσουν στεφάνι οι απόντες και όχι οι πραγματικοί πρωτεργάτες και αγωνιστές. Κι όμως, έγινε κι αυτό. Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Απρεπές, πρωτάκουστο; Απάνθρωπο; Τέλεια απαξίωση. Χωρίς ίχνος ντροπής μιας κυβέρνησης «σοσιαλιστικής».
Τώρα, ορθοστατούντες κι ορθοβαδίζοντες, με τα πρόσωπα σκαμμένα από το ανελέητο χτύπημα του χρόνου, απ' τα βάσανα και τις κακουχίες, τις φυλακές και τα ξερονήσια, όσοι απόμειναν, όσοι επέζησαν, ανήμποροι και σημαδεμένοι, όσοι επέμειναν και όσοι επιμένουν, κρατώντας τα ματωμένα λάβαρα του αγώνα, στεφανωμένα μετερίζια τιμής και δόξας, ξαναζωντάνεψαν λαμπρές θύμησες.
Ετσι, απλά κι όμορφα, οι τελευταίοι ήρωες, οι τελευταίοι εναπομείναντες αγωνιστές, τιμώντας την επέτειο της μέρας, κίνησαν οργανωμένοι σαν μια γροθιά να καταθέσουν ένα δάφνινο στεφάνι μπροστά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη... Ε, λοιπόν, έγινε το ανήκουστο, έγινε το θλιβερό. Τους το αρνήθηκαν... Τους το ΑΠΑΓΟΡΕΨΑΝ.
Ετσι, σεμνοί και περήφανοι όπως ήρθαν, έτσι σεμνά, περήφανα, με ευλάβεια, συναισθανόμενοι το μεγαλείο της στιγμής, κατέθεσαν τα στεφάνια τους στο πεζοδρόμιο μπροστά στον Αγνωστο, λαμπρύνοντας το χώρο κι αφού έψαλαν το πένθιμο εμβατήριο και τραγούδησαν τον Εθνικό μας Υμνο, αποχώρησαν πικραμένοι, μα με την πεποίθηση πως όσο ακόμα υπάρχουν δε θα πάψουν ποτέ ν' αγωνίζονται.