«Η καπιταλιστική κοινωνία -λέει ο Μαρξ- διακρίνεται για το ανελέητο κυνήγι του κέρδους. Με το ανάλογο κέρδος γίνεται το κεφάλαιο θαρραλέο. Με 10% γίνεται σίγουρο και μπορεί να ριχτεί παντού, με 20% ζωηρεύει, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% ποδοπατάει κάθε ανθρώπινο νόμο, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύει να το κάνει, ακόμα και με τον κίνδυνο της καρμανιόλας». Αυτά έλεγε ο Μαρξ από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα ακόμη και επιβεβαιώνεται σήμερα πανηγυρικά. Η αλλαγή της νομισματικής μονάδας, από τα εθνικά νομίσματα σε ευρώ, αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία στους επιχειρηματίες όλων των χωρών της ΕΕ -όχι μόνο της Ελλάδας- να εξαπολύσουν μια ανηλεή κερδοσκοπική επίθεση σε βάρος των λαϊκών εισοδημάτων. Και οι κυβερνήσεις τι κάνουν; Θεσμοθετούν το πλαίσιο της «ελεύθερης αγοράς» τη θεσμοθετημένη, δηλαδή, ληστεία των εργαζομένων από το βιομηχανικό και το εμπορικό κεφάλαιο. Είναι, δηλαδή, συνυπεύθυνες στο έγκλημα και όχι «αθώες του αίματος», όπως υποκριτικά επιδιώκει να παρουσιάσει ο Χριστοδουλάκης την όλη κατάσταση.