Το μαύρο (προπαγάνδα), το ροζ (ιδιωτικός βίος) και το κίτρινο (οχετοί αποκαλύψεων) εναλλάσσονται ως μορφές παραπολιτικής λειτουργίας του δημόσιου χώρου.
Χρόνια τώρα άλλοτε αδρανής κι άλλοτε φοβισμένη η ελληνική κοινωνία ανέχεται αυτούς τους υπόγειους και ύπουλους τρόπους σπίλωσης των αντιπάλων, αμαύρωσης των διαφορετικών απόψεων, υπονόμευσης των θεσμών.
Αυτό όμως που συμβαίνει τελευταία δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω, αφού η πολιτική και οικονομική του διάσταση θα καθορίσει το μέλλον της χώρας.
Σήμερα επιχειρείται, αφενός, ένα αναδρομικό ξέπλυμα ανθρώπου με σκοτεινό παρελθόν (βασιλόφρονες, χουντικοί, μαυραγορίτες, πειρατές) ώστε ν' αποδοθούν λευκοί και πατριώτες στη μετά το 2004 εποχή κι, αφετέρου, ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους μέσα στο νέο σκηνικό της διαπλοκής.
Τα συμφέροντα και τα μυστικά που συγκρούονται σ' αυτή την τιτανομαχία επηρεάζουν (αν δε συμπαρασύρουν) κι ένα μέρος του πολιτικού και του δημοσιογραφικού κόσμου.
Γι' αυτό και το ταρακούνημα θα 'ναι γερό και οι εκπλήξεις μεγάλες. Μόνο η συνολική άρνηση αυτού του πολιτικοοικονομικού παιχνιδιού, δηλαδή, η απόρριψη των νέων εθνικών ηρώων - ηρωίδων και η δήλωση ότι «εμείς έτσι κι αλλιώς δεν ξεχνούμε ποιοι είναι και τι θέλουν», μόνο μια τέτοια βροντερή φωνή του λαού θα τους έκανε να μαζευτούν στα καβούκια τους. Αλλιώς θα υποστούν και τα παιδιά των παιδιών μας την υποκρισία και τη σήψη ενός κατεστημένου με ξεπλυμένη (μέσω χρήματος και στημένων πληροφοριών) ηθική (γενική, πολιτική, κοινωνική και σκέτη).
Του
Γ. ΠΑΝΟΥΣΗ
Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών