Associated Press |
Οι φτωχοί του Νταρφούρ συνεχίζουν το δικό τους δράμα, όσο η χώρα τους βρίσκεται στο στόχαστρο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τους φυσικούς της πόρους και όχι μόνο... |
Μεταξύ άλλων το ειρηνευτικό σχέδιο προβλέπει:
Δεν ικανοποιήθηκαν τα ακόλουθα αιτήματα:
Γι' αυτό και το κείμενο της ειρηνευτικής συμφωνίας αρνήθηκαν να υπογράψουν οι έτερες, μικρότερες ανταρτικές οργανώσεις του Νταρφούρ: Το ισλαμικό «Κίνημα Δικαιοσύνης και Ισότητας» του Μοχάμεντ Τουγκόντ και η ομάδα ανταρτών του Μουχάμεντ Ελ Νουρ που δημιουργήθηκε μετά την αποχώρησή της απ' τη μεγαλύτερη ανταρτική οργάνωση «Σουδανικό Απελευθερωτικό Κίνημα» του Μίνι Μινάουι.
Εντούτοις, δεν είναι διόλου βέβαιο πως θα επιφέρει διαρκή ειρήνη στην περιοχή η συναίνεση των ανταρτών του «Σουδανικού Απελευθερωτικού Κινήματος» στο τροποποιημένο ειρηνευτικό σχέδιο, που επήλθε μετά από τις δίχρονες μαραθώνιες διαπραγματεύσεις της Αφρικανικής Ενωσης στην Αμπούτζα της Νιγηρίας και τις ασφυκτικές πιέσεις του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Ρόμπερτ Ζέλικ που εμφανίστηκε στο τραπέζι των συνομιλιών μόλις στις αρχές της περασμένης βδομάδας...
Η άρνηση των δύο ανταρτικών οργανώσεων να υπογράψουν το κείμενο της συμφωνίας δεν είναι ο μόνος παράγοντας που θα μπορούσε να προκαλέσει επιπλοκές στη μάλλον εύθραυστη ειρηνευτική διαδικασία στην αχανή δυτική περιοχή του Σουδάν που έχει το μέγεθος της Γαλλίας... Κατά το παρελθόν, αντάρτες και σουδανική κυβέρνηση έχουν δείξει πως δεν μπορούν εύκολα να τηρήσουν τις υπογραφές τους στις κατά καιρούς συμφωνίες εκεχειρίας (π.χ. η εκεχειρία του 2004 που στην πράξη κατέρρευσε λίγους μήνες μετά την υπογραφή της...). Αντικειμενικά προβλήματα θα μπορούσαν να προκληθούν κατά την εφαρμογή της συμφωνίας (π.χ. στη διαδικασία ενσωμάτωσης ανταρτών στο σουδανικό στρατό, στη συγκρότηση μίας δύναμης προστασίας αμάχων που δεν έχει διευκρινιστεί ποιος θα συγκροτήσει και υπό ποιες προϋποθέσεις θα δράσει...). Εξωγενείς παράγοντες θα μπορούσαν επίσης να προκαλέσουν νέα ανάφλεξη των συγκρούσεων στην περιοχή, όταν, επί παραδείγματι, αρχίσει η διεκδίκηση της εκμετάλλευσης των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων που έχουν ήδη εντοπιστεί στο Νταρφούρ, όχι μόνον από έναν πιθανό ανταγωνισμό μεταξύ δυτικών ή κινέζικων ή ινδικών πετρελαϊκών εταιριών αλλά και απ' τις απαιτήσεις που θα εγείρουν οι σημερινές ανταρτικές οργανώσεις, πιθανώς από θέση εξουσίας, για σημαντικό μερίδιο απ' τα κέρδη του «μαύρου χρυσού» και των άλλων πολύτιμων ορυκτών που βρίσκονται στο υπέδαφος της περιοχής. Και που πιθανότατα να διεκδικήσει η κεντρική σουδανική κυβέρνηση...
Τέλος, η ειρηνευτική συμφωνία για το Νταρφούρ δεν προβλέπει ίσως το βασικότερο: Συγκεκριμένους τρόπους και πόρους για τη βελτίωση του καταρρακωμένου εδώ και χρόνια βιοτικού επιπέδου των αυτοχθόνων του δυτικού Σουδάν που έχουν αποδυναμωθεί απ' τις επιθέσεις αλλά και απ' την κυνική αδιαφορία ΗΠΑ και ΕΕ που χρησιμοποιούν την πείνα σαν μοχλό πίεσης για την επίτευξη συγκεκριμένων ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων (π.χ. ενεργότερη παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή που εδώ και ένα χρόνο παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στα στρατεύματα της Αφρικανικής Ενωσης, διείσδυση δυτικών πετρελαϊκών εταιριών κ.ά.).
Δεν είναι, έτσι, τυχαίο πως πριν ένα 15ήμερο ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων του ΟΗΕ, μείωσε κατά το ήμισυ τις ημερήσιες μερίδες διατροφής των προσφύγων του Νταρφούρ λόγω έλλειψης χρηματοδότησης των προγραμμάτων αρωγής του ΟΗΕ από τις ίδιες ακριβώς χώρες (ΕΕ και ΗΠΑ και άλλες) που καμώνονται πως φλέγονται από... ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για την τύχη των αμάχων. Επιπλέον κάθε άλλο παρά σύμπτωση είναι ότι, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση πως η μεγαλύτερη ανταρτική οργάνωση του Νταρφούρ θα υπογράψει την ειρηνευτική συμφωνία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της ΕΕ έσπευσε να ανακοινώσει πως θα χορηγήσει 100 εκατομμύρια ευρώ «βοήθεια» για τους αμάχους του Δυτικού Σουδάν...