Οι χτεσινές, πρωτομαγιάτικες εργατικές συγκεντρώσεις - με πρώτη και καλύτερη αυτήν της Αθήνας - ήταν αναμφίβολα μαζικές και μαχητικές, σαφώς μεγαλύτερες απ' αυτές των πρόσφατων, προηγούμενων χρόνων. Η πληθώρα των κόκκινων λάβαρων, τα συνθήματα αντίστασης και πάλης, η αγωνιστική και ιδιαίτερα αξιοσημείωτη μαζική συμμετοχή της νεολαίας, δίπλα στους εργάτες, με τα σκαμμένα πρόσωπα και τους πάντα παρόντες, απόμαχους της δουλιάς, αποτελούν σημάδια, που δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα.
Ναι, η εργατική τάξη έκανε χτες έντονη την παρουσία της. Και την έκανε, όπως της πρέπει και της αρμόζει. Με τα ταξικά της λάβαρα ν' ανεμίζουν και το χέρι σηκωμένο γροθιά. Γυρίζοντας αποφασιστικά την πλάτη στις διάφορες, σύγχρονες σειρήνες της ταξικής συνεργασίας και ειρήνης, του ατομικού βολέματος και του οχαδερφισμού. Κάνοντας καθαρή την απόφασή της, να παλέψει ενωμένη και συσπειρωμένη, για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και την υπεράσπιση των κατακτήσεών της. Καταδικάζοντας τις δικομματικές πολιτικές της σκληρής μονόπλευρης λιτότητας και της υποταγής της χώρας στα συμφέροντα των πολυεθνικών και τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Το χτεσινό, ιδιαίτερα ελπιδοφόρο φαινόμενο των μαζικών και μαχητικών εργατικών συγκεντρώσεων δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στον ένα ή άλλο βαθμό, αντανακλά - πρώτα και κύρια - τον συνεχή πολλαπλασιασμό και την όξυνση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των εργαζόμενων και μαζί τους, τη συνεχή διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης. Κρύβει μέσα του και προϋποθέτει την απόρριψη και καταδίκη των διάφορων, αποπροσανατολιστικών και επικίνδυνων αντιλήψεων της ταξικής συναίνεσης και της υποταγής, της σύγχυσης, των ψευδαισθήσεων και των αυταπατών, των τάσεων της ηττοπάθειας και της απογοήτευσης. Είναι ένα αισιόδοξο σημάδι της αυξανόμενης λαϊκής αντίστασης.
Οχι, δεν πετάμε στα σύννεφα. Δεν πιστεύουμε ότι άλλαξαν ριζικά τα πράγματα, από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν υποτιμούμε τους ταξικούς και πολιτικούς αντίπαλους της εργατικής τάξης, τα τεράστια μέσα που διαθέτουν και το μεγάλο, σήμερα, πλεονέκτημά τους, τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, που έφεραν οι δραματικές εξελίξεις του 1989 - '91. Γνωρίζουμε καλά τις πολύμορφες, σοβαρές δυσκολίες και εμπόδια και ξέρουμε πως συνεχίζουν να είναι παρούσες. Αλλωστε, μέσα σ' αυτές πορευόμαστε καθημερινά, αντιπαλεύοντάς τες στα ίσια, ξεπερνώντας τες μία προς μία.
Το ξέρουμε καλά. Ο δρόμος της ουσιαστικής, της ολόπλευρης ανασύνταξης και της δυναμικής αντεπίθεσης των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων δε θα είναι σύντομος, ούτε εύκολος και ευθύς. Δεν είναι, όμως, ούτε αδύνατος ή ακατόρθωτος και, πολύ περισσότερο, δεν είναι ένα αναχρονιστικό κι αραχνιασμένο όνειρο θερινής νυκτός, κάποιων αθεράπευτα δογματικών του Περισσού, όπως θέλουν να ισχυρίζονται ορισμένοι. Είναι ο ένας και πραγματικός μονόδρομος, για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους. Και το γεγονός αυτό, το συνειδητοποιούν κάθε μέρα και περισσότεροι. Οι χτεσινές, πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη γι' αυτό απόδειξη. Και συνάμα, αποτελούν, αντικειμενικά, μια δικαίωση και μια ανταμοιβή των κομμουνιστών, που παλεύουν στην πρώτη γραμμή του δύσκολου αυτού αγώνα. Τους δίνει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη, για να συνεχίσουν περισσότερο αποφασιστικά, επίμονα και πλατιά, την καθημερινή, επίπονη δουλιά της συσπείρωσης των εργαζόμενων. Για την αγωνιστική διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους. Για τη συνένωσή τους σ' ένα ρωμαλέο και ανίκητο μέτωπο ριζικής αλλαγής.