Ξύπνησα ένα ανοιξιάτικο πρωί και επειδή δεν έχω συνηθίσει ακόμη τον κρητικό ήλιο, ανυπόμονα άνοιξα το παράθυρο και πήρα μια βαθιά ανάσα. Για λίγο, φαινόταν ο κόσμος πολύ όμορφος. Σήκωσα τα μάτια μου προς το μαγικά γαλάζιο ουρανό και αυτή η απολαυστική μου ανάσα σταμάτησε στο λαιμό μου. Θυμήθηκα ότι από τον ίδιο ουρανό πέφτανε αυτή τη νύχτα βόμβες και σκοτώνανε ανθρώπους, που αγαπούσαν τη ζωή όπως και εγώ. Η νύχτα μου ήταν πολύ ήσυχη, αλλά για πολλούς σε αυτή την περίεργη ήπειρο ήταν εφιαλτική... Ξύπνησα πολύ ωραία, μα τώρα άρχισε να μεγαλώνει μια μεγάλη πίκρα στο μυαλό μου. Με το βλέμμα μου βουτηγμένο στο ήρεμο γαλάζιο να ψάχνει το δίκιο, το οποίο δεν είναι μόνο τυφλό, αλλά πήρε και αναρρωτική άδεια, όπως τώρα φαίνεται. Συμπτωματικά, αυτή η μέρα ήταν 25 Μαρτίου. Βγήκα στο δρόμο να παρακολουθήσω την παρέλαση για τη μεγάλη μέρα της ιστορίας της ελευθερίας. Και σιγά - σιγά συνειδητοποίησα σε τι παράλογη εποχή ζούμε. Κρυμμένη στο κοπάδι, φωνάζουμε "Ζήτω η ελευθερία!" και προσπαθούμε να δικαιολογούμε τον εαυτό μας ότι δημοκρατία είναι το δεδομένο πλαίσιο, στο οποίο λειτουργούμε και ότι δε χρειάζεται να πολεμάμε γι' αυτήν, αφού την έχουμε. Φοράμε στολές και μάσκες με μια αδιάφορη έκφραση. Παίζουμε με τις λέξεις σαν τους δεξιοτέχνες κλόουν στο τσίρκο. Δε σημαίνουν τίποτε για μας πια, ούτε οι λέξεις, ούτε οι πράξεις, ούτε οι ζωές... Η ζωή μας έγινε εμπόριο. Ούτε πήραμε χαμπάρι ότι και εμείς γίναμε εμπόρευμα.
Σήμερα, με πάθος λέμε στα παιδιά μας ιστορίες για τους μεγάλους ήρωες και για την ατέλειωτη μάχη με τον εχθρό, για τους ανθρώπους, που ήταν πράγματι άνθρωποι και καταφέρανε να ξεχάσουν τον εγωισμό τους. Στην εποχή μας καταφέρανε - αυτοί που κυβερνάνε του πλούσιου κόσμου - το αντίθετο. Οι αξίες μας έχουν αλλάξει τη σειρά. Κατανάλωση, καλοπέραση, ζωή χωρίς όνειρα, εγωισμός και φόβος να εκφραζόμαστε, είναι βασικοί άξονες της σημερινής ψυχολογίας του Ευρωπαίου.
* * *
Δ}υστυχώς, ούτε η κυβέρνησή μας δεν ξεφεύγει από αυτό το σχέδιο. Την πολιτική "να χορτάσει ο λύκος, αλλά το πρόβατο να απομείνει ολόκληρο" την ξέρουν τέλεια. Δηλώνουν ότι δε συμφωνούν με τις επιθέσεις του ειρηνοχτίστη ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία και δε συμμετέχουν σε αυτές (ας να το πιστέψουμε), αλλά γιατί δε χρησιμοποιήσανε το δικαίωμα του "VETO"; Ψάχνοντας δικαιολογίες, κρύβονται στη φούστα της μεγάλης μαμάς και με τα άλλα αδελφάκια πίνουν καφέδες στο Βερολίνο. Και οι κύριοι Daladier και Chamberlain το 1938 πίστευαν ότι θα γλιτώσουν το δικό τους πετσί, όταν έδιναν στο Χίτλερ, π.χ., τα Σουδετα της Τσεχίας. Προδίνοντας τη Γιουγκοσλαβία, νομίζουν μάλλον οι δικοί μας ότι η μεγάλη μαμά και τα μεγαλύτερά μας αδελφάκια θα μας πάρουν με καλό μάτι. Φέτος πέφτουν βόμβες βόρεια από μας, στο Κόσσοβο. Πού θα δείξει το δάκτυλο του σωστού Bil του χρόνου; Α μπέμπα μπλομ... νάτο Αιγαίο...
Ακουσα μια στιγμή στην τηλεόραση ότι ο 20ός αιώνας τελειώνει, όπως άρχισε- με έναν πόλεμο. Ολοι όμως ξέρουμε ότι αυτός ο απίστευτος πόλεμος έφερε τη μεγαλύτερη επανάσταση της ανθρωπότητας. Αλλά τίποτε δεν έρχεται αυτομάτως, πρέπει να νοιαζόμαστε, να σηκώνουμε κεφάλι από το γεμάτο πιάτο μας. Οταν θα μας το πάρουν, θα είναι αργά πια.
* * *
Κ}άποτε ρωτάω με τον Bob Dylan: Πόσο καιρό πρέπει να υπάρχουν τα βουνά μέχρι να τους σκεπάσει η θάλασσα; Πόσο καιρό πρέπει να υπάρχει ο άνθρωπος μέχρι να είναι ελεύθερος; Πόσο μακριά πρέπει να τραβάμε το κάρο για αυτούς που προδίνουν πάντα; Πόσα φθινοπωρινά φύλλα πρέπει να πέσουν μέχρι να καταλάβουμε ότι να πιστεύουμε στα λεφτά είναι μάταιο; Πόσοι άνεμοι πρέπει να περάσουν την έρημο για να καταλάβουμε ότι το Τέρας με μια μπουκιά δε χορταίνει, αλλά μεγαλώνει; Πόσες φορές πρέπει να σκεπάσει το χιόνι τα βουνά στον ορίζοντα, μέχρι να καταλάβουμε ότι κάποτε ένα όχι είναι πιο πολύ από σιωπή; Πόσες φορές πρέπει να 'ρθει η άνοιξη για να καταλάβουμε ότι κανείς για μας δε θα βγάζει τις ζεστές πατάτες από τη φωτιά;
Είδα και τα παιδιά στην παρέλαση και ευχόμουνα γι' αυτούς να πιστεύουν ότι ένας τίμιος άνθρωπος είναι πιο πολύ από ένα καινούριο κινητό τηλέφωνο. Και να είναι καλύτεροι από μας, να μη γνωρίζουν τη λέξη υποκρισία και μασκαράδες να υπάρχουν μόνο τις Απόκριες.
Ξαφνικά, στη διάρκεια της λίγο βαρετής παρέλασης, εκφράσανε μερικοί άνθρωποι τη γνώμη τους. "Αμερικάνοι δολοφόνοι", φωνάζανε, κάψανε τη σημαία της ΕΟΚ, πολλοί άλλοι χειροκροτούσανε. Το απόγευμα, συνέλαβε η Αστυνομία έναν από αυτούς. Αμέσως ξεκαθάρισε η κατάσταση: Ποιος είναι τίμιος, ποιος φοβάται, ποιος κρύβεται, ποιος είναι ικανός, ποιος περιμένει τις επόμενες εξελίξεις. Τον φίλο μας, τελικά, τον αφήσανε (κάποτε τα κρατικά όργανα δε δουλεύουν τέλεια - κάποτε, ευτυχώς).
* * *
Τη νύχτα γύρισα στο σπίτι κουρασμένη. Ανοιξα την τηλεόραση. Τα κανάλια επαγγελματικά εκμεταλλευόταν την τραγική κατάσταση: "Εμείς από το μέτωπο! Εμείς πρώτοι! Εμείς καλύτεροι!". Ακουσα ότι η δεύτερη επίθεση για τη Γιουγκοσλαβία θα είναι ακόμα πιο σκληρή. Πόσες φορές πρέπει ακόμα να βγει ο ήλιος για να μάθουμε και ποιοι από μας δε θα τον δουν αύριο; Σκέφτομαι τον Julius Fucik, ο οποίος στη χειρότερη φυλακή του κόσμου έγραφε το βιβλίο του και, δικασμένος σε θάνατο, μας έστειλε ένα πολύ δυνατό μήνυμα. Το βιβλίο του τελειώνει: Να είστε όλοι πάντα ξύπνιοι! Ομως αυτό το κάλεσμα χάθηκε στα τραγούδια των πουλιών πάνω από ένα ανθισμένο λιβάδι. Αφήστε το τώρα να ακουμπήσει την καρδιά σας. Να είστε όλοι πάντα ξύπνιοι! Και όταν αύριο θα ανοίξετε το παράθυρο του σπιτιού σας και θα δείτε τον ελληνικό ουρανό, θα μυρίζει θάλασσα και χώμα, πάρτε μια βαθιά ανάσα και φωνάξτε το δικό σας ΟΧΙ!
Βέρα ΚΛΩΝΤΖΑ - ΓΙΑΚΛΟΒΑ
Αγιος Νικόλαος Κρήτης
![Επιστροφή στην κορυφή της σελίδας Κορυφή σελίδας](images/top.png)
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Διαβάστε σήμερα...