Το κείμενο της Ερώτησης έχει ως εξής:
«Η απορρόφηση του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών με 350 εργαζόμενους από το Εθνικό Κέντρο Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης, που έχει μόνο 2 μόνιμους και 8 αποσπασμένους υπαλλήλους, σύμφωνα με τη διυπουργική απόφαση 2612/Β/8.11.2011, σημαίνει σχεδιασμό απαξίωσης του μοναδικού ινστιτούτου της χώρας, με προοπτική τη διάλυσή του.
Ουσιαστικά στοχεύει στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας στον ορυκτό πλούτο, νερό κ.ά. αφού η αλλαγή αυτή συνοδεύεται:
Με την απομάκρυνση 200 - 210 έμπειρων εργαζόμενων του ΙΓΜΕ, μέσω εφεδρείας, ωστόσο απαραίτητων για τη λειτουργία του Ινστιτούτου. Συρρικνώνοντας και αυτή τη στοιχειώδη λειτουργία του, αξιοποίησης των φυσικών και υδάτινων πόρων, το μετατρέπετε σε γραφείο διαχείρισης προγραμμάτων που θα καρπώνονται και θα κερδοφορούν ιδιώτες (π.χ. 23 εκατομμυρίων ευρώ από ΕΣΠΑ κ.ά.).
Με την υποβάθμιση του ερευνητικού έργου στη βασική υποδομή, αλλά και εφαρμοσμένη έρευνα, στοχεύετε στην ανεξέλεγκτη δραστηριότητα των εργολάβων (μεγάλα τεχνικά έργα, υδροδοτήσεις, περιβάλλον), όπως και να προωθούνται άμεσα, γρήγορα, χωρίς εμπόδια και μαρτυρίες, οι παραχωρήσεις κρατικής περιουσίας (μεταλλείων, λατομείων κ.ά.) σε ιδιώτες "επενδυτές", έχοντας εξασφαλισμένα κέρδη, αφού "αρπάζεται" δημόσιος πλούτος.
Τραγικές θα είναι οι επιπτώσεις από την ανυπαρξία στην οποία καταδικάζεται το ΙΓΜΕ για μια σειρά αναπτυξιακών τομέων και κοινωφελών δραστηριοτήτων, όπου δεν θα μπορεί:
-- Να στηριχτεί το Εθνικό Δίκτυο παρακολούθησης υπόγειων νερών.
-- Να υλοποιηθεί εκσυγχρονισμός στο πρόγραμμα απογραφής και επανεκτίμησης του ορυκτού πλούτου της χώρας.
-- Να αντιμετωπιστούν προληπτικά κίνδυνοι από φυσικά καταστροφικά φαινόμενα (κατολισθήσεις, ηφαίστεια, σεισμοί κ.ά.).
-- Να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις στήριξης της ενεργειακής επάρκειας της χώρας.
-- Να αντιμετωπιστούν επείγοντα προβλήματα μόλυνσης και ρύπανσης υπόγειων νερών και εδαφών.
-- Να διασφαλιστεί η υδροδότηση προβληματικών περιοχών της χώρας.
Ταυτόχρονα αυτή η εγκληματική πολιτική οδηγεί 100δες εργαζόμενους σε φτώχεια και ανεργία, υπονομεύοντας το μέλλον της χώρας και τις επόμενες γενιές, αφού κάθε αναπτυξιακή δραστηριότητα θα γίνεται για το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων και όχι των αναγκών του λαού και της χώρας με περιβαλλοντικό σεβασμό.
ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός: