Φωτ. αρχείου |
Το νομοσχέδιο κατατέθηκε από το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών και έχει τίτλο «Θέματα υδατοδρομίων, αστικών οδικών μεταφορών και λοιπές διατάξεις».
Αν και στο νομοσχέδιο προσδιορίζεται ότι οι διατάξεις του αφορούν 34 πόλεις της Ελλάδας στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται οι επιβατικές αστικές συγκοινωνίες Αθήνας και Θεσσαλονίκης, ωστόσο είναι προφανές ότι η αρχή έγινε...
Εξάλλου, στην ειδική έκθεση του νομοσχεδίου αναφέρεται ότι έτσι κι αλλιώς ο Κανονισμός δίνει το περιθώριο μέσω μεταβατικών διατάξεων κ.ά., για τη σταδιακή εφαρμογή του «έως την πλήρη ισχύ του νέου συστήματος ανάθεσης μεταφορικού έργου σε παρόχους».
Συγκεκριμένα, αναφέρεται στο άρθρο 35 ότι «ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών έχει υποχρέωση να διασφαλίζει τη συνεχή και ομαλή μεταφορά επιβατών σε όλο το δίκτυο δημόσιων αστικών οδικών μεταφορών επιβατών. Σε περίπτωση διακοπής της παροχής» των υπηρεσιών αυτών «ή επικείμενου κινδύνου διακοπής τους, ο υπουργός έχει την αρμοδιότητα να λαμβάνει έκτακτα μέτρα», τα οποία είναι «η προκήρυξη διαγωνισμού για τη σύναψη σύμβασης παραχώρησης δημόσιας αστικής οδικής μεταφοράς επιβατών» ή η απευθείας ανάθεση δημόσιας υπηρεσίας σε περίπτωση που δεν ευδοκιμήσει ο διαγωνισμός.
Σε κάθε περίπτωση, ο πάροχος που θα αναδεικνύεται θα αποζημιώνεται, δηλαδή θα του προσφέρεται ζεστό χρήμα, το ύψος του οποίου θα καθορίζεται από τον υπουργό, ενώ ως κριτήρια θα λαμβάνονται οι χιλιομετρικές αποστάσεις, ο πληθυσμός κ.ά. Από τον υπουργό θα καθορίζεται και το χρονικό διάστημα της ανάθεσης, ενώ στον κανονισμό προτείνεται ο χρόνος της ανάθεσης να είναι όσο γίνεται μεγαλύτερος, για να είναι και ελκυστικός για τις επιχειρήσεις.
Περιέχονται ακόμα άρθρα που αφορούν τα κριτήρια που θα πρέπει να έχουν οι ενδιαφερόμενες ιδιωτικές εταιρείες κ.λπ.
Οσον αφορά «τα θέματα υδατοδρομίων», αυτά δεν αφορούν τις ανάγκες των νησιωτών για την απρόσκοπτη σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα και μεταξύ τους, αλλά για μία ακόμα μεγάλη «μπίζνα» για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Συνοπτικά προβλέπεται η ίδρυση και λειτουργία υδατοδρομίων σε νησιά για την προσέγγιση υδροπλάνων. Η άδεια για την ίδρυση των υδατοδρομίων προβλέπεται ότι θα χορηγείται αποκλειστικά και μόνο στο Δημόσιο ή σε ΝΠΔΔ σε ΟΤΑ, που βεβαίως θα αναλαμβάνουν και το βάρος της δημιουργίας της υποδομής συντήρησης κ.λπ. Η άδεια λειτουργίας όμως θα μπορεί να χορηγείται τόσο σε δημόσιο φορέα όσο και σε ανώνυμες εταιρείες, ενώ και σε περίπτωση που δοθεί σε δημόσιο φορέα όπως π.χ. ΟΤΑ, τότε προβλέπεται ότι αυτός θα πρέπει να προχωρήσει σε σύμπραξη με ιδιωτικό τομέα (ΣΔΙΤ).
Οσο για τη χρηματοδότησή τους αναφέρεται στο άρθρο 5 ότι μπορεί να υπαχθεί στο πλαίσιο των «στρατηγικών επενδύσεων», που σημαίνει ότι θα χρηματοδοτούνται από κοινοτικά προγράμματα και τον κρατικό προϋπολογισμό.
Εξάλλου, στην εισηγητική έκθεση αναφέρεται ότι η ίδρυση και λειτουργία των υδατοδρομίων αποτελεί «καινοτόμα επενδυτική ευκαιρία με σημαντικές αναπτυξιακές προοπτικές», ενώ στο νομοσχέδιο διευκρινίζεται ότι «δίδεται η δυνατότητα στα τιμολόγια υπηρεσιών του υδατοδρομίου προς τα υδροπλάνα να μην περιορίζεται από ΚΥΑ, αλλά να καθορίζονται από τον φορέα λειτουργίας του υδατοδρομίου», δηλαδή τον ιδιώτη, «ώστε να εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα των υδατοδρομίων σύμφωνα με τις πραγματικές συνθήκες της αγοράς».