Σήμερα Πέμπτη, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις
Από την κινητοποίηση της ΚΝΕ στην Αθήνα την Τρίτη |
Το Εθνικό Ινστιτούτο Διαστημικής Ερευνας (INPE) της Βραζιλίας ανακοίνωσε ότι από την Κυριακή έχουν καταγραφεί 1.113 νέες εστίες φωτιάς, πράγμα που σημαίνει ότι η εκτίμηση για καταστροφή άνω των 500.000 στρεμμάτων παρθένου τροπικού δάσους από την αρχή του χρόνου, έχει ήδη ξεπεραστεί, καθώς οι τελευταίες πυρκαγιές μαίνονται ανεξέλεγκτες για πάνω από 25 μέρες.
Την ίδια ώρα, το ζήτημα της «διεθνούς βοήθειας», όπως αυτή αποφασίστηκε στην πρόσφατη συνάντηση του G7 (των 7 πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών) με το συμβολικό ποσό των 20 εκατομμυρίων δολαρίων για «προστασία και αποκατάσταση», γίνεται αντικείμενο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση Μπολσονάρο.
Αυτή παρά την αρχική της άρνηση (λόγω των δηλώσεων του Ε. Μακρόν) δήλωσε ότι είναι «ανοιχτή σε οικονομική βοήθεια από ξένους οργανισμούς, ακόμη και χώρες, με βασική προϋπόθεση τα χρήματα αυτά να μην έρχονται σε αντίθεση με την κυριαρχία της Βραζιλίας, καθώς και η διαχείριση των κεφαλαίων να είναι υπό την ευθύνη μας».
Η αντιπαράθεση έχει αιτία το γεγονός ότι από πλευράς της Γαλλίας αμφισβητήθηκε η «κυριαρχία» της Βραζιλίας στον Αμαζόνιο, με αφορμή τις μεγάλες καταστροφές, εκφράζοντας προφανώς και έτσι τη διάθεση μονοπωλίων της ΕΕ και αντίστοιχων κρατών να αναβαθμίσουν το ρόλο στην περιοχή. Αντίστοιχο σκηνικό διαμορφώνεται με αφορμή το λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό κύκλο.
Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η γενική εισαγγελέας της Βραζιλίας, Ρακέλ Ντοτζ, ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε έρευνα για τους υπαίτιους των τελευταίων μεγάλων πυρκαγιών στην Αμαζονία, καθώς όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε οργανωμένο συντονισμένο σχέδιο. Δεν αναφέρθηκε σε λεπτομέρειες, αλλά πολλές είναι οι καταγγελίες οργανώσεων που κάνουν λόγο για δράση ομάδων που έχουν σχέση με μεγάλους γαιοκτήμονες, οι οποίοι θέλουν να αποψιλώσουν νέα εδάφη για να δοθούν σε εκμετάλλευση για παραγωγή σόγιας, ή για υλοτόμηση και εξορυκτικές δραστηριότητες.
Οσο για την «ευαισθησία» του G7 για την περιοχή και ειδικότερα της Γαλλίας, που πρωτοστατεί, σχετίζεται με τον σφοδρό ανταγωνισμό που εξελίσσεται στη Βραζιλία και όλη τη Λατινική Αμερική, όπως δείχνουν η συμφωνία ΕΕ - Μercosur, η αυξημένη δράση αμερικανικών, κινεζικών και ρωσικών μονοπωλιακών ομίλων, που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον τεράστιο φυσικό πλούτο.
Ταυτόχρονα, εκφράζει και τη διαπάλη ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου διεθνώς για τη λεγόμενη «πράσινη, οικολογική ανάπτυξη» και την κλασική με την αξιοποίηση ορυκτών καυσίμων.
Η διαπάλη αυτή των καπιταλιστών δεν έχει σχέση με καμία «προστασία του πλανήτη» αλλά γίνεται στην πλάτη των λαών, γιατί έχει τον ίδιο στόχο, τα υπερκέρδη των λίγων ομίλων. Οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων για αξιοπρεπή ζωή με δικαιώματα, σε αρμονία με τη φύση και όσο αυτή μπορεί να προσφέρει, είναι ασύμβατες με την καπιταλιστική ανάπτυξη.