Η τοιχογραφία αυτή είχε ανακαλυφθεί το 2017 σε ασβεστολιθικό σπήλαιο στη νήσο Σουλαβέζι της Ινδονησίας - όπου έχουν βρεθεί κι άλλες τοιχογραφίες που δεν έχουν χρονολογηθεί ακόμα - και είναι μια σύνθεση μήκους περίπου 4,5 μέτρων, σε απόχρωση βαθυκόκκινη, που αναπαριστά οκτώ μικρές ανθρώπινες μορφές, κάποιες από τις οποίες έχουν και χαρακτηριστικά ζώου (λεγόμενοι θηριάνθρωποι), να κυνηγούν με δόρατα ή μακριά σκοινιά δύο αγριόχοιρους και τέσσερις βούβαλους - νάνους (ανόα), είδος που υπάρχει και σήμερα στην περιοχή.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι ανθρώπινες μορφές και τα ζώα έχουν ζωγραφιστεί ταυτόχρονα, με το ίδιο στιλ και την ίδια τεχνική, ενώ το γεγονός ότι έχουν τη μορφή ζώου ή υπερφυσικών υπάρξεων, με φτερά ή ουρά, υποδηλώνει ότι «οι αρχαίοι καλλιτέχνες που ανήκαν στο είδος του Homo Sapiens είχαν πνευματική και θρησκευτική σκέψη και είναι μέρος του ανθρώπινου πολιτισμού στην Ινδονησία».
Η καθιερωμένη άποψη είναι ότι οι πρώτες βραχογραφίες εμφανίστηκαν στην Ευρώπη και αρχικά περιείχαν αφηρημένα σύμβολα (ενώ σε σπηλιά του Χολστάιν της Γερμανίας έχει βρεθεί ειδώλιο ανθρώπου με κεφάλι λιονταριού, που χρονολογείται περίπου 40.000 χρόνια πριν). Επιστημονικές έρευνες εκτιμούν ότι πριν από περίπου 35.000 χρόνια η βραχογραφία εξελίχθηκε σε πιο πολύπλοκες μορφές, ενώ 14.000 έως 21.000 χρόνια πριν η τέχνη των σπηλαίων στην Ευρώπη κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική Περίοδο περιλάμβανε τις αρχαιότερες έως τώρα γνωστές απεικονίσεις ανθρώπων και ζώων μαζί, σε αναγνωρίσιμες σκηνές κυνηγιού.
Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι αν ληφθεί υπόψη και η ανακάλυψη μιας ανάλογης βραχογραφίας στη νήσο Βόρνεο, το 2018, που είχε υπολογιστεί ηλικίας τουλάχιστον 40.000 χρόνων, η Ινδονησία μπορεί να είναι ένα από τα σημαντικότερα μέρη στη Γη για την κατανόηση των απαρχών της τέχνης των ζωγραφιών σε σπήλαια και κατ' επέκταση και της ανθρώπινης εξέλιξης.