«Το θεατρικό κοστούμι», σημειώνει ο καλλιτέχνης, «το αντιμετωπίζω σαν προέκταση χρώματος. Οπως η ζωγραφική μου, η φιγούρα με ενδιαφέρει να καλύπτει ολόκληρη την επιφάνεια του πίνακα και να μοιάζει με τον πληθωρικό χρωματικό της όγκο σαν γλυπτική επινόηση ή μεταφυσικό τοπίο. Με τον ίδιο τρόπο το θεατρικό ρούχο φροντίζω να δηλώνει αυτή την έννοια του χρωματικού όγκου, της πληθωρικότητας, της μεγέθυνσης. Ο ενδυματολόγος πρέπει να τολμά, να καταπιάνεται με τα πιο ανόμοια υλικά, να εξαντλεί τους πιο τολμηρούς συνδυασμούς και να συνταιριάζει με μέταλλα ή πλαστικές ύλες τα πιο διαφορετικά είδη υφασμάτων. Το ζωντανό θέατρο θέλει τόλμη, φαντασία, δυναμισμό, απαιτεί καινούρια έκφραση, καινούριους τρόπους, καινούρια υλικά, τίποτα δεν πρέπει να δεσμεύει, να εμποδίζει την ανήσυχη οντότητά του, τις δημιουργικές του αναζητήσεις».