Του Γιάννη Καλαϊτζή από την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» |
Αστε ρε τον άνθρωπο να αγιάσει. Ως και στο Αγιο Ορος έχει κλείσει σουίτα για να μπορέσει να απολαύσει με την ησυχία του το «απέραντο γαλάζιο». Εντάξει, δεν πρόκειται για το γαλάζιο που περιγράφει η ομώνυμη ταινία, αλλά μη σταθούμε τώρα στις λεπτομέρειες. Το κρίσιμο δεν είναι το χρώμα της θάλασσας αλλά η τρίαινα στα χέρια του Ποσειδώνα. Αμα ανήκεις στη «δημιουργική αριστερά», όλα μπορείς να τα φέρεις τα πάνω κάτω, αρκεί να σ' αφήσουν να πιάσεις το εργαλείο στα χέρια.
Στα ψιλά του ενδιαφέροντος μοιάζει να περνά η σχέση: «Ενταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, κατοχή της μισής Κύπρου από την Τουρκία». Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Οταν και μόνο η υπενθύμιση του προβλήματος χαρακτηρίζεται «εθνικισμός»; `Η, αλλιώς, όταν το ιμπεριαλιστικό κέντρο βαράει προσοχή, ποιος τολμά να θυμίσει τις καλλιεργημένες αυταπάτες περί λύσης του Κυπριακού όταν η Κύπρος ενταχθεί στην ΕΕ;
Εχει κανείς παρατηρήσει το γεγονός ότι κάθε που σφίγγουν τα πράγματα το «ΒΗΜΑ» ανακαλύπτει την ταλαιπωρία του πολίτη από το δημόσιο; Οι κακόβουλοι λένε πως η τωρινή ενασχόληση με το θέμα δεν είναι άσχετη με κάτι επικείμενες ρυθμίσεις που αξιώνει η ΕΕ περί απαλλαγής του κεφαλαίου από τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις σε βάρος του κεφαλαίου που θέλει να επενδύσει. Κακόβουλοι.
Για την «Αυγή» δε θα κάνουμε σχόλιο. Αρκετό είναι το ταράκουλο που περνάνε με το «νεύμα στο Νίκο». Εξάλλου, όπως κάθε φορά στα δύσκολα, αναλαμβάνουν οι εφεδρείες να στρέψουν αλλού την προσοχή. Π.χ. το αδελφάκι τους η «Εποχή», που βρήκε να εγκαλέσει το ΚΚΕ γιατί δεν έχει πρόταση για τη μεταρρύθμιση του καπιταλισμού! Ε, δεν έχουμε τέτοια πρόταση. Κακό είναι; Γιατί εμείς πιστεύουμε πως ακριβώς τέτοια πρόταση δεν πρέπει να έχουμε.
«Κάμερες μέσα στο φέρετρο παίρνουν συνεντεύξεις από τα σκουλήκια»*
* Τζιμ Μόρισον, σημειώσεις για την όραση