Μπορεί να μην έχουμε τις τελευταίες μέρες χεροπιαστές εκφράσεις του πανικού και της κρίσης νεύρων που προκάλεσαν τα «όχι» των λαών της Γαλλίας και της Ολλανδίας, αλλά το κλίμα ανησυχίας και αδιεξόδου παραμένει έντονο στις Βρυξέλλες. Κι όχι, μόνον ή κυρίως, γιατί θεωρούνται αρκετά πιθανά, πλέον, και νέα «όχι» στα όποια επόμενα δημοψηφίσματα (π.χ. Λουξεμβούργο), αλλά γιατί εκφράστηκε ανοιχτά και έντονα η λαϊκή αμφισβήτηση και αντίθεση στην πολιτική του «ευρωμονόδρομου». Και, μάλιστα, σε μια στιγμή που τα συμφέροντα των πολυεθνικών και τα σχέδια των κάθε λογής, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, πολιτικών τους εκπροσώπων απαιτούν την παραπέρα επιτάχυνση και εμβάθυνση της πολιτικής αυτής. Με άλλα λόγια, απαιτούν την προώθηση και εφαρμογή ακόμη σκληρότερων αντιλαϊκών μέτρων.
Την ίδια στιγμή, οι δημοτικότητες των κυβερνήσεων της Γερμανίας και της Γαλλίας, δύο βασικών χωρών της ευρωένωσης, βρίσκονται στο χειρότερο από ποτέ σημείο τους, όπως δείχνουν οι σχετικές δημοσκοπήσεις. Και, μάλιστα, με την πρώτη να οδεύει προς γενικές εκλογές το φθινόπωρο, όπου το ενδεχόμενο κυβερνητικής αλλαγής θεωρείται ήδη αρκετά πιθανό. Γεγονός, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές «συμμαχιών» και «στρατοπέδων».
Ολ' αυτά φέρνουν έντονα στο προσκήνιο τις διάφορες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και προσδίδουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.