Από τις έντεκα σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη, οι δύο τελευταίες του, οι «Εκκλησιάζουσες» και ο «Πλούτος», περιέχουν στοιχεία που τις διαφοροποιούν σαφέστατα από τα παλαιότερα έργα του, κυρίως ως προς τη δομή, σηματοδοτώντας έτσι το πέρασμα από την Αρχαία στη Μέση κωμωδία. Εξάλλου, τα δύο αυτά έργα γράφτηκαν μετά το 404 π.Χ. και την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Το θέμα της κωμωδίας «Εκκλησιάζουσες» παρουσιάζει κοινά σημεία με την «Λυσιστράτη», καθώς ο Αριστοφάνης τάσσεται και εδώ υπέρ των γυναικών και όπως και στη «Λυσιστράτη», υπάρχει και σ' αυτό το έργο μια γυναίκα η Πραξαγόρα που κυριαρχεί ανάμεσα στις Αθηναίες και τις οργανώνει.
Η πρωταγωνίστρια του έργου, η δυναμική και κατεργάρα Πραξαγόρα, είναι εκείνη που θα αναλάβει τα ηνία της γυναικείας επανάστασης, όχι με σκοπό την επαναφορά σε πρότερες καταστάσεις, όπως συμβαίνει με τη Λυσιστράτη, αλλά με μοναδικό στόχο την αλλαγή ολόκληρης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Η πανούργα, λοιπόν, Πραξαγόρα μεταμφιέζεται σε άνδρα, μαζί με άλλες γυναίκες της Αθήνας, και η γυναικεία πομπή φτάνει έως την Εκκλησία του Δήμου - στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου - και ψηφίζουν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία περνά στα χέρια των γυναικών. Κάτι που φέρνει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω, καθώς οι γυναίκες είναι έτοιμες να επιβάλουν εκτός από την περιουσιακή και την ερωτική κοινοκτημοσύνη!