Σε εντελώς ακατάλληλους χώρους στεγάζονται ακόμα και μικρά παιδιά, γυναίκες και ασθενείς. Στη φωτ., διακρίνονται λιμνάζοντα νερά στο πάτωμα |
Και μπορεί η καταγγελία για τις συνθήκες διαβίωσης να προκαλεί αίσθηση, ωστόσο το να μένει κάποιος μόνο σε αυτό, στην πραγματικότητα δε σημαίνει τίποτα. Οπως, για παράδειγμα, το να μην αναδεικνύεται ότι η αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ που υλοποιείται από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, πέρα από τον καθαρά κατασταλτικό και αντεργατικό χαρακτήρα που τη διακρίνει, εκφράζεται και στις συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα κράτησης των μεταναστών, τα οποία λίγο διαφέρουν από φυλακές ή στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Συγκεκριμένα, στο Κέντρο Κράτησης Παγανής, όπως ανέφεραν οι ΓΧΣ: Ο χώρος είναι εντελώς ακατάλληλος και επιβαρύνει την υγεία των μεταναστών, ιδιαίτερα γυναικών, παιδιών και βρεφών. Οι κρατούμενοι δεν προαυλίζονται. Δεν υπάρχει σύστημα θέρμανσης, ξεχωριστός χώρος εστίασης, τουαλέτες και ντους. Τα στρώματα είναι βρώμικα, δε διανέμονται σεντόνια και κουβέρτες, ούτε υλικά προσωπικής υγιεινής σε επαρκείς ποσότητες, ενώ για 3 μήνες δεν υπήρξε ούτε στοιχειώδης καθαρισμός του Κέντρου. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η ψυχολογική βοήθεια είναι ανύπαρκτες. Ακόμα και γι' αυτούς που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, όπως η φυματίωση, η παρακολούθηση και θεραπεία τους δεν είναι δυνατή, αφού οι μετανάστες χωρίς έγγραφα δεν έχουν πρόσβαση στο σύστημα υγείας! Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει καμιά διαφορετική πρόβλεψη για τις μητέρες με βρέφη ή μικρά παιδιά, ή για τις εγκύους.
Οι συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στην Παγανή αναδεικνύουν πτυχές της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Ωστόσο, οι ΓΧΣ δήλωσαν ότι δε βρίσκονται «απέναντι» στην κυβέρνηση και στις αρχές, αλλά απέναντι στο πρόβλημα, χωρίς να κάνουν λόγο για την πραγματική αιτία. Αρκέστηκαν στο να αναδείξουν ως πρόβλημα τη «μη ύπαρξη απαιτούμενης ευελιξίας από τις Αρχές», «τη διάκριση αρμοδιοτήτων μεταξύ Αστυνομίας, Νομαρχίας, Λιμενικού» κλπ. Η φροντίδα των μεταναστών πρέπει να είναι αναβαθμισμένη, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για όλους, κεντρικά σχεδιασμένη. Οταν αυτή επαφίεται στην «καλή θέληση» οργανώσεων και εθελοντών, θα γίνεται αποσπασματικά και όταν η συνεργασία λήξει, οι ευαίσθητες αυτές κοινωνικές ομάδες θα μένουν εκ νέου χωρίς καμιά στήριξη.