Να νεκρώσει την Τετάρτη κάθε τόπος δουλειάς

Να διαδοθεί πλατιά στο λαό πως όποιος ανέχεται ή συμβιβάζεται με τα μέτρα κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας ουσιαστικά υπογράφει τη θανατική του καταδίκη

Κυριακή 8 Μάη 2011

Την Τετάρτη να γεμίσουν οι δρόμοι και οι πλατείες με τα λάβαρα των ταξικών δυνάμεων (φωτ. από τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς)
Η απεργιακή μάχη στις 11 Μάη διεξάγεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κεφάλαιο επιδιώκει κυριολεκτικά να μη μείνει τίποτα όρθιο από τις εργατικές κατακτήσεις. Οι ταξικές δυνάμεις, σε κάθε χώρο δουλειάς, μπαίνουν στην τελευταία «φάση» των προετοιμασιών για την επιτυχία της απεργίας. Με συσκέψεις, συζητήσεις και εξορμήσεις καλούν τους εργαζόμενους να δώσουν τη δική τους απάντηση. Να πάρουν μαζικά μέρος στην απεργία και τη δράση για την επιτυχία της, με το ΠΑΜΕ. Να αρνηθούν τις θυσίες για την πλουτοκρατία. Αυτό που κρίνεται σήμερα είναι αν ο εργαζόμενος λαός θα υποχωρήσει μπροστά σε όσους θέλουν να τσακίσουν κάθε ίχνος δικαιώματός του ή αν θα σηκώσει κεφάλι, αντιδρώντας άμεσα και αποφασιστικά, με πάλη για την προστασία της λαϊκής οικογένειας από την αντιλαϊκή καταιγίδα.

Η μάχη της Τετάρτης αφορά συνολικά τα λαϊκά στρώματα. Γι' αυτό και η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, η ΟΓΕ, το ΜΑΣ απευθύνουν κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στις απεργιακές συγκεντρώσεις, συμπαράταξης εργατικής τάξης - αυτοαπασχολουμένων - φτωχομεσαίων αγροτών - γυναικών και νέων των λαϊκών οικογενειών. Με στόχο να γίνουν νέα, αποφασιστικά, στέρεα βήματα στην οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης και της τρόικας, συνολικά των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών πλειοψηφιών.

Μάχη κόντρα στην πολιτική του κεφαλαίου

Στο δρόμο της απειθαρχίας και της ανυπακοής πρέπει να βαδίσει η εργατιά
Η επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και το σύνολο των πλατιών λαϊκών στρωμάτων είναι πολιτική επίθεση. Η κονιορτοποίηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων δεν είναι ζήτημα συγκυρίας ή κακής διαχείρισης. Είναι το αποτέλεσμα και το ζητούμενο της πολιτικής που υπηρετεί τα μονοπώλια και γι' αυτό σαρώνει ακόμα και στοιχειώδεις κατακτήσεις, όπως τα επιδόματα ανεργίας, τις πενιχρές συντάξεις, τις υποτυπώδεις υπηρεσίες Υγείας, τις συλλογικές συμβάσεις.

Η συσσωρευμένη εμπειρία, που απέκτησαν οι εργαζόμενοι τον τελευταίο χρόνο, πρέπει να μετατραπεί σε πολιτικά συμπεράσματα. Να διαχωρίσουν στη συνείδησή τους την «ήρα» απ' το «στάρι». Εγκαταλείποντας συνδικαλιστικά και πολιτικά τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, θα έχουν κάνει ένα σημαντικό βήμα στην ενδυνάμωση του αγώνα τους. Αλλωστε, έχει αποδειχτεί εμπράκτως πως ο ρόλος των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι να υπονομεύουν κάθε αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατιάς. Αφού υιοθετούν τα επιχειρήματα της μεγαλοεργοδοσίας, ενισχύουν τις αυταπάτες, καλλιεργούν τον εφησυχασμό. Γίνεται κάθε μέρα και πιο φανερό πως το «προσπέρασμά» τους είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπει φρένο σε αυτή την πολιτική.

Να «πτωχεύσει» η επιχειρηματολογία της πλουτοκρατίας

Μέσα σε αυτό το γενικό πολιτικό πλαίσιο, είναι ταυτόχρονα απαραίτητο να υπάρξει συνεχής ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση για να «πτωχεύσει» η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει έντεχνα η εργοδοσία, οι μηχανισμοί της και φυσικά τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καν την επιλογή να κάνουν υπομονή. Διότι

-- υπομονή σημαίνει σύνταξη στα 70,

-- υπομονή σημαίνει απελευθέρωση των απολύσεων,

-- υπομονή σημαίνει ότι θα χρυσοπληρώνεις ακόμη περισσότερο την Υγεία και την Παιδεία.

Η ίδια η κυβέρνηση ξεκαθάρισε πως τα μέτρα που περνάνε τώρα θα μείνουν και μετά το πέρας της κρίσης. Χρειάζεται να αποκαλυφθούν πλατιά οι αιτίες της κρίσης, πως αποτελεί χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά και πως ακόμα και η όποια οικονομική ανάκαμψη έρθει, για το λαό θα συμβαδίζει με στερήσεις και προβλήματα.

Δε λένε όμως πως το χρέος είναι της πλουτοκρατίας, άρα αυτή πρέπει να το φορτωθεί. Το χρέος το δημιούργησε η πολιτική ενίσχυσης του μεγάλου κεφαλαίου.

Το χρέος το δημιούργησαν,

-- αυτοί που δίνουν αφειδώς «θαλασσοδάνεια» στους επιχειρηματίες,

-- αυτοί που μειώνουν διαρκώς τη φορολογία της πλουτοκρατίας,

-- αυτοί που υποθηκεύουν τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μέσα από τη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ.

Τα μέτρα, που παίρνονται σήμερα, δεν αντιμετωπίζουν κανένα χρέος. Αλλωστε, ένα χρόνο μετά το μνημόνιο, το χρέος αυξήθηκε αντί να μειωθεί. Οι εργαζόμενοι δε φταίνε για κανένα χρέος. Γι' αυτό και πρέπει να κάνουν πράξη το σύνθημα καμιά θυσία για το χρέος της πλουτοκρατίας.

Να τσακίσουμε τη μοιρολατρία και τις αυταπάτες

Χρειάζεται δράση ενάντια στη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια, που καλλιεργείται κάτω από το βάρος της ολομέτωπης επίθεσης, αλλά και απ' τους μηχανισμούς της εργοδοσίας, τη δράση του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού. Να γίνει καθαρό στους εργαζόμενους πως όσο ο εργάτης σκύβει το κεφάλι, όσο συμβιβάζεται με τα αντιλαϊκά μέτρα, τόσο μεγαλώνουν τα περιθώρια για ένταση της επίθεσης.

Το να μένει κανείς σιωπηλός ή αδρανής μπροστά στην επίθεση είναι σα να δίνει άδεια για την κατεδάφιση κάθε κατάκτησής του. Σήμερα, ο εργάτης δεν έχει τίποτα «σίγουρο», αν δεν αγωνιστεί με ταξικούς όρους. Η καθημερινότητα αποδεικνύει πως η ανεργία, η εμπορευματοποίηση της Υγείας, τα αυξανόμενα κρούσματα απλήρωτης εργασίας για μήνες, δεν αφήνουν καμιά λαϊκή οικογένεια ανέπαφη. Κανείς δεν μπορεί να θεωρεί ότι αν δεν αντιδράσει θα εξαιρεθεί της επίθεσης. Το αντίθετο. Μόνο αν οργανωθεί με το ΠΑΜΕ, τα ταξικά συνδικάτα θα μπορέσει να προετοιμαστεί, να αμυνθεί απέναντι στην εργοδοσία, τους ελιγμούς και τους μηχανισμούς της, να παλέψει για να κρατήσει τα δικαιώματά του.

Αλληλεγγύη το όπλο των εργατών

Μέσα από έναν τέτοιο αγώνα, πρέπει ταυτόχρονα να αναπτυχθεί και η ταξική αλληλεγγύη, ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια των εργατών. Αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων που ανήκουν στον ίδιο κλάδο. Αλληλεγγύη μεταξύ διαφορετικών κλάδων. Βήμα - βήμα να δυναμώνει η αντίληψη του κάθε εργάτη πως όχι μόνο τίποτα δεν τον χωρίζει από το διπλανό εργάτη, αλλά και ότι ο συντονισμός, η κοινή δράση είναι προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, ειδικότερων ή γενικότερων. Ετσι θα εκφράζεται έμπρακτα η στήριξη απέναντι σε όσους δέχονται πρώτοι τις συνέπειες της επίθεσης, όπως είναι οι άνεργοι, οι απολυμένοι. Παράλληλα, θα αποκαλύπτεται πόσο στενά δεμένα είναι τα προβλήματα γενικά των λαϊκών στρωμάτων. Για παράδειγμα, ο αγώνας των εργαζομένων στα εργοστάσια Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών συνδέεται άμεσα με τις τιμές που οι μεγαλοβιομήχανοι αγοράζουν από τους παραγωγούς το γάλα, το στάρι ή άλλη πρώτη ύλη. Συνδέεται, όμως, και με το τι είδους προϊόντα καταναλώνει ο εργάτης.

Να συσπειρωθούν νέες δυνάμεις με το ΠΑΜΕ

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα δυναμώνει και η οργάνωση της αντίστασης για τα άμεσα προβλήματα στο σήμερα. Θα μεγαλώσει η δυναμική της παρέμβασης και στα βασικά, τα επείγοντα μέτωπα, όπως αυτό των μέτρων προστασίας των ανέργων, για την υπογραφή ικανοποιητικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για την Παιδεία και την Υγεία προς όφελος του λαού και όχι των μονοπωλίων. Βασικός κρίκος είναι να δυναμώσει η λειτουργία και η δράση των Συνδικάτων. Με την παρέμβαση σε όλα τα μέτωπα της ζωής και της εργασίας. Με στόχο να δημιουργούνται και να δρουν πυρήνες πρωτοπόρων εργατών σε κάθε τόπο δουλειάς, που θα καταγράφουν και θα παρεμβαίνουν για κάθε πρόβλημα που θα εμφανίζεται.

Η απεργία στις 11 Μάη μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα για την προστασία της λαϊκής οικογένειας και των αναγκών της. Εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες, γυναίκες και νεολαία των λαϊκών στρωμάτων έχουν κοινό αντίπαλο. Εχουν απέναντί τους τα μονοπώλια και την πολιτική που τα εξυπηρετεί. Κυβέρνηση, τρόικα, πλουτοκρατία, κόμματα του ευρωμονόδρομου και εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός έχουν καταστήσει κοινό αντιλαϊκό μέτωπο. Οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να απαντήσουν...