Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα
Από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό |
«Η δική μας κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της Ελλάδας, των εργατοϋπαλλήλων, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα, αυτών που έχουν μικρομάγαζα, της φτωχής αγροτιάς και δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στις νέες ηλικίες και στις γυναίκες. Καταλαβαίνετε ότι μας χωρίζει χάος από την κόκκινη γραμμή που έχει χαράξει ο πρωθυπουργός και λίγο πολύ υποστηρίζουν και τα άλλα κόμματα "για τη σωτηρία γενικά της Ελλάδας".
Στην πραγματικότητα, αυτό μεταφράζεται σε μια προσπάθεια τα δικαιώματα των εργαζομένων να φτάσουν κυριολεκτικά στον πάτο, αν και δεν υπάρχει πάτος σ' αυτά, για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις, ώστε να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος επενδύσεων από τα λιμνάζοντα, τα συσσωρευμένα κεφάλαια που υπάρχουν. Ενας νέος γύρος επενδύσεων με πολύ λιγότερο εργατικό δυναμικό, με εφεδρικό στρατό ανέργων που θα πιέζουν τα μεροκάματα προς τα κάτω, με εργασιακές σχέσεις, ας το πούμε, ενός σύγχρονου μεσαίωνα.
Χρόνια τώρα, την περίοδο που οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα ήταν αυξημένοι, καλλιέργησαν αυταπάτες στους εργαζόμενους ότι απ' αυτήν την ανάπτυξη κάτι θα κερδίσουν και αυτοί. Επεισαν ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων να πιστεύουν στην ΟΝΕ, στη σύγκλιση των μισθών, μεροκάματων, στη σύγκλιση επιπέδου με το ενιαίο ευρώ. Την ίδια ώρα - αυτό πια είναι ένα πιο μακροχρόνιο ζήτημα - έκαναν ορισμένες ανεβασμένες σχετικά παροχές, κατώτερες από τα δικαιώματα, αλλά ανεβασμένες, σε εργαζομένους στο δημόσιο τομέα, στις ΔΕΚΟ ή ορισμένες μικροπαραχωρήσεις σε κάποιους κλάδους εργαζομένων. Ετσι πέτυχαν να δημιουργήσουν ένα μαξιλάρι ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας, στο αστικό πολιτικό σύστημα και στο εργατικό κίνημα και πέτυχαν να κρατήσουν μακριά τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα απ' τους εργαζόμενους του ιδιωτικού.
Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν αντέχουν ούτε αυτές τις παροχές για την ενσωμάτωση των εργαζομένων. Χρησιμοποιούνται, λοιπόν, δύο βασικά επιχειρήματα. Το ένα είναι η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία, πέρα απ' τους μηχανισμούς καταστολής, που είναι η εξής: 'Η δέχεστε να τα χάσετε όλα ή δεν θα πάρουν την α, β, γ, δ δόση. Επομένως, θα γίνει στάση πληρωμών, δε θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Μα τα χρήματα των πακέτων δε δίνονται στην Ελλάδα ούτε για τους μισθούς, ούτε για τις συντάξεις, ούτε πήγαν εκεί. Δίνονται για να εξασφαλιστούν οι πιστωτές και να εξασφαλιστεί η ελευθερία δράσης του κεφαλαίου.
Το δεύτερο είναι η προκλητική περιφρόνηση προς όλους εκείνους που συνέδραμαν, με την ψήφο τους, στην εναλλαγή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στο κέντρο τώρα της επίθεσης, μιας βρώμικης επίθεσης, βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, οι έκτακτοι, οι λεγόμενοι ρουσφετολογημένοι, ενώ ό,τι έκαναν γι' αυτούς το έκαναν ακριβώς για να τους προσφέρουν ασφάλεια, με αντάλλαγμα την ψήφο και τώρα τους προσβάλλουν και τους θεωρούν ενόχους για την κρίση.
Την ίδια στιγμή, μάλιστα, μαζί και τα διάφορα παπαγαλάκια, υποκρίνονται ότι δεν μπορεί υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ να θέλουν να έχουν καλύτερους μισθούς και περισσότερες κοινωνικές παροχές, όταν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα υποφέρουν. Τα λένε αυτοί που έχουν δώσει τα πάντα στους βιομήχανους, στους εφοπλιστές, στους μεγαλεμπόρους και στους τραπεζίτες, για να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και τώρα εμφανίζονται τάχα οπαδοί των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Είναι μια σύγχρονη μέθοδος να κρατήσουν διασπασμένους τους εργατοϋπάλληλους μεταξύ τους και με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Την ίδια ώρα, τα άλλα λαϊκά στρώματα τα ενοχοποιούν για μπαταχτζήδες, λένε ότι "όλοι μαζί τα φάγαμε".
Αν τα λέμε όλα αυτά, είναι γιατί τώρα πια πραγματικά πρέπει το εργατικό κίνημα, το κίνημα της αγροτιάς, των αυτοαπασχολουμένων, να χαράξει τη δική του κόκκινη γραμμή. Αν δεν το κάνει, ο κατήφορος θα είναι ταχύτατος. Εμείς λέμε καθαρά, απέναντι στο λαό δεν στέκεται μόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προηγούμενα της ΝΔ, ούτε καν το μνημόνιο μόνο. Απέναντί του έχει τη δικτατορία των μονοπωλίων, του κεφαλαίου. Και μάλιστα με τις πλάτες της συμμετοχής και της ενσωμάτωσης στην ΕΕ.
Απορρίπτουμε τη θέση κομμάτων της αντιπολίτευσης και μάλιστα ορισμένων που σηκώνουν και την παντιέρα της αριστεράς που λένε ότι το μνημόνιο απέτυχε. Γιατί απέτυχε το μνημόνιο; Πέτυχε πάρα πολύ. Με την έννοια ότι ο κύριος στόχος του ήταν η αφαίρεση κατακτήσεων των εργαζομένων, η αντιδραστική ανατροπή σε όλο το σύστημα μισθών, μεροκάματων, εργασιακών σχέσεων. Το μνημόνιο ήταν η πρώτη φάση αυτής της επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων και της βοήθειας προς το μεγάλο κεφάλαιο, και θα έρθει και δεύτερη, και τρίτη, και τέταρτη φάση, αν δεν τους ανακόψουμε.
Απορρίπτουμε την υποκριτική κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης - μάλλον δεν είναι υποκριτική, τους συμφέρει - να λένε ότι η κυβέρνηση είναι "νωθρή", "δεν τρέχει γρήγορα", ότι "υπάρχουν διαφωνίες μέσα στην κυβέρνηση και γι' αυτό δεν προχωρούν τα μέτρα" ή ότι "η κυβέρνηση δε λέει την αλήθεια και λέει ψέματα". Ολα αυτά τα λένε για να κρύψουν την ουσία, ότι η πολιτική που ακολουθείται σήμερα έχει στρατηγικό στόχο, ότι προωθείται ταχύτατα - βεβαίως εκεί που παρεμβαίνουν οι εργαζόμενοι μπαίνουν και εμπόδια.
Εμείς δε θέλουμε μια κυβέρνηση που δουλεύει γρήγορα, που δεν έχει διαφωνίες, που δεν είναι νωθρή. Το αντίθετο. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εμείς επιδιώκουμε, με το λαϊκό αγώνα, να τα αξιοποιήσουμε, να κερδίσει χρόνο ο λαός για να μην έρθουν τα χειρότερα.
Βρισκόμαστε σε μια φάση όπου συζητιέται, και εδώ υπάρχει και ο τσακωμός, ποιο τμήμα του κεφαλαίου θα υποστεί κάποιες ζημιές και αυτή η συζήτηση αναπαράγεται στο πλαίσιο της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Εμείς έχουμε καταθέσει, χρόνια τώρα, αλλά και εκσυγχρονισμένη πρόσφατα την πολιτική πρόταση διεξόδου απ' την κρίση. Ξεκινάει από την αντεπίθεση, τον αγώνα και καταλήγει βεβαίως στη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας απ' την πλευρά του ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει άλλη λύση, δεν υπάρχει άλλη προοπτική.
Μας ενδιαφέρει, οι εργαζόμενοι να ανασάνουν όσο γίνεται πιο γρήγορα και να μη χαθούν, είτε με τη μορφή των ιδιωτικοποιήσεων, είτε με τη μορφή της συρρίκνωσης, είτε του κλεισίματος, αναπτυξιακές δυνατότητες που έχει η χώρα.
Το ζήτημα της εργατικής λαϊκής εξουσίας και της αποδέσμευσης από την ΕΕ πρέπει να ανέβει στις σημαίες των εργαζομένων και να υπάρξει στρατηγικά μελετημένος αγώνας γι' αυτό το στόχο. Ομως, άμεσα χρειάζεται, με μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες και με οργάνωση όλων των εργαζομένων από τα κάτω, να πεταχτούν κυριολεκτικά έξω από τα όργανα του συνδικαλιστικού και γενικότερα του μαζικού κινήματος όλες εκείνες οι παρατάξεις και ηγεσίες που έβαλαν πλάτες να περάσει αυτή η πολιτική, υποστηρίζοντας την κύρια γραμμή και κάνοντας φραστική αντιπολίτευση στα επιμέρους. Να πεταχτούν εκείνοι που δεν έχουν τα κότσια και το σθένος να παλέψουν.
Για μας, η βάση του κινήματος, η δική μας, αν θέλετε, πλατεία που επιδιώκει το ΚΚΕ, είναι κάθε τόπος δουλειάς και γραφείο, το κάθε σχολείο, πανεπιστήμιο και ΤΕΙ και πάνω απ' όλα οι τόποι δουλειάς. Εκεί κρίνεται η μάχη, γιατί απέναντί σου δεν έχεις τον τάδε ή τον δείνα πολιτευτή ή υπουργό αλλά έχεις άμεσα αυτόν που εξυπηρετεί η κυβέρνηση, τον βιομήχανο, τον εφοπλιστή, τον μεγαλέμπορο. Εκεί κρίνεται ο αγώνας, πρώτα στους τόπους δουλειάς. Οι πλατείες της Ελλάδας πρέπει να γεμίσουν κυριολεκτικά από τον αγώνα που έχει σαν αφετηρία τον τόπο δουλειάς και τον κλάδο. Κι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά μας κι από όλους εκείνους που υπόσχονται εύκολα ξεσπάσματα και κινήματα. Το κίνημα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Αν χάσεις τη μάχη μέσα στον τόπο δουλειάς έχεις χάσει και στο δρόμο, και στην πλατεία, και στη γειτονιά.
Αναμφισβήτητα, ξέρουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι αγανακτισμένο, οργισμένο και θυμωμένο και καλά κάνει και είναι. Μάλιστα, περισσότερο είναι αυτοί που πίστεψαν στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, αυτοί αισθάνονται προδομένοι. Εμείς δεν αισθανόμαστε καθόλου προδομένοι. Δε μας πρόδωσε κανείς, διότι δεν περιμέναμε να ικανοποιήσουν τα λαϊκά συμφέροντα. Η αγανάκτηση όμως και η οργή πρέπει να μετατραπούν σε έναν αγώνα συνειδητό, που απελευθερώνει τη λαϊκή πρωτοβουλία και αυτενέργεια, έχει πολυμορφία αλλά συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, εναντίον της δικτατορίας των μονοπωλίων, της πολιτικής τους εξουσίας. Διαφορετικά, ξεσπάσματα θα υπάρχουν αλλά αυτά τα ξεσπάσματα, χωρίς επί της ουσίας αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική πολιτική κατεύθυνση, θα οδηγήσουν στην αναποτελεσματικότητα και στην απογοήτευση.
Εμείς χαιρετίζουμε κάθε αγώνα, όταν είναι αυθόρμητος - υπάρχουν και αυθόρμητοι αγώνες που αναπτύσσονται ακριβώς, γιατί υπάρχουν οι συνειδητά οργανωμένοι αγώνες - αλλά εμείς δε θέλουμε την άλλη μέρα από τους αγώνες η σκυτάλη να φύγει από τον Παπανδρέου και να πάει στο Σαμαρά, όπως έγινε τώρα με τις τοπικές εκλογές της Ισπανίας που από τον Θαπατέρο πήγε στο Λαϊκό Κόμμα. Επομένως, αγώνας, κίνημα, ενότητα από τα κάτω, κοινή δράση, αλλά με πολιτική κατεύθυνση που έχει στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων υπέρ της λαϊκής εργατικής εξουσίας».