Πρόκειται για ένα όμορφο και λυτρωτικό μονόλογο, γραμμένο από τον σπουδαίο ποιητή Δημήτρη Λέντζο, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Πέτρου Αποστολόπουλου.
Στη σκηνή κυριαρχεί η αγάπη. Η αφοσιωμένη και απολύτως πιστή αγάπη, που τελικά γίνεται βασανιστική, ταυτίζεται με τον πόνο. Μ' αυτή τη μορφή πια θα φτάσει στη λύτρωση. Αγάπη, πόνος, μίσος, εκδίκηση, απόρριψη, προσβολή, ταπείνωση, ήττα... εναλλάσσονται, συνυπάρχουν, παλεύουν μεταξύ τους. Λόγια γεμάτα από ψέματα κι αλήθειες, λόγια τρυφερά μα και σκληρά, κείμενο που ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στο ρεαλισμό και την ποίηση.
Συντελεστές: Μουσική: Μιχάλης Τερζής. Σκηνικά, κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά. Φωτισμοί: Πάνος Κουκουρουβλής. Στα τραγούδια ακούγονται ο Βασίλης Λέκκας και η Φωτεινή Βελεσιώτου.