Με αφορμή τα προβλήματα στη χρήση του γηπέδου στην Κατεχάκη για ποδόσφαιρο τυφλών, ο πρόεδρος του σωματείου «Κεραυνός», Γ. Μελέτσης, και ο ταμίας, Ν. Δαπόλας, μιλούν στον «Ριζοσπάστη»
Την αναγκαιότητα των προστατευτικών για να παιχτεί με ασφάλεια ποδόσφαιρο τυφλών επισημαίνουν στον «Ριζοσπάστη» οι άνθρωποι του σωματείου «Κεραυνός» |
Οπως κατήγγειλαν οι υπεύθυνοι του σωματείου, το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την τοποθέτηση των απαραίτητων προστατευτικών στις πλαϊνές πλευρές του γηπέδου, προκειμένου να μπορεί να παιχτεί το άθλημα, έχουν έρθει αντιμέτωποι με λογικές που αγγίζουν τα όρια να χαρακτηριστούν επικίνδυνες, αν όχι ρατσιστικές. Μάλιστα, όπως τονίζουν οι άνθρωποι του «Κεραυνού», οι αντιδράσεις δεν έμειναν στα λόγια, αφού κάποιοι δημιούργησαν ζημιές και ξήλωσαν τα συγκεκριμένα προστατευτικά δύο φορές το τελευταίο διάστημα. Το όλο θέμα, πέρα από τις σοβαρές συνέπειες που έχει στο δικαίωμα για άθληση σε άτομα με αναπηρία, από την άλλη ανοίγει και μια σημαντική πλευρά για τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στον λεγόμενο Ειδικό Αθλητισμό, με την έλλειψη χώρων να αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα.
Η έλλειψη χώρων και η κατάσταση στα ειδικά σχολεία είναι οι κύριοι παράγοντες της υποβάθμισης του Ειδικού Αθλητισμού, τονίζουν οι Γ. Μελέτσης και Ν. Δαπόλας |
Σχετικά με το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί και τι συνέπειες έχει αυτό για την ομάδα ποδοσφαίρου τυφλών του συλλόγου, ο Νίκος Δαπόλας μας εξήγησε τι ακριβώς συμβαίνει:
«Το πρόβλημα δημιουργήθηκε το τελευταίο διάστημα, όταν τα παιδιά της ομάδας ποδοσφαίρου τυφλών 5x5 διαπίστωσαν ζημιές σε πολλά κομμάτια των προστατευτικών που χρησιμοποιούνται για να παιχτεί το άθλημα. Σημειώνεται πως αυτά τοποθετήθηκαν με σχετική άδεια από τον Δήμο Αθηναίων, όταν μας παραχώρησε το γήπεδο και την δυνατότητα μόνιμης τοποθέτησης των συγκεκριμένων προστατευτικών. Απευθυνθήκαμε στους υπεύθυνους, ενώ παράλληλα καταγγείλαμε το γεγονός, γιατί θεωρούμε ότι δεν ήταν φυσική φθορά, ούτε ζημιά από τη χρήση, με βάση και όσα είχαν προηγηθεί. Αντίθετα, είμαστε σίγουροι ότι είναι ζημιά κακοπροαίρετη, σε συνάρτηση με τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις που συναντήσαμε όταν πήγαμε να στήσουμε τα προστατευτικά. Αλλωστε τα ξεκαρφώματα που βρήκαμε στις βίδες είναι καθαρή απόδειξη ότι κάποιοι ήθελαν να βγουν. Ολη η ουσία των αντιδράσεων ήταν να μην τους εμποδίζουν στη δική τους άθληση. Μας είπαν να πάνε πιο πίσω για να μην τους ενοχλούν, αγνοώντας ότι όσο μικραίνει η απόσταση από το σύρμα της περίφραξης και του προστατευτικού αυξάνονται οι πιθανότητες για ατύχημα. Θα πρέπει κάποιοι που βρίσκονται στον χώρο μαζί με μας να καταλάβουν πως όπως αυτοί θέλουν να αθληθούν, το ίδιο δικαίωμα έχουμε και εμείς να παίξουμε ποδόσφαιρο, με ασφάλεια και χωρίς τραυματισμούς. Εμείς δεν θέλουμε να διώξουμε κάποιον, αλλά θέλουμε να υπάρξουν συνύπαρξη και συμβίωση στον ίδιο χώρο - γνωρίζοντας ότι οι χώροι άθλησης είναι λίγοι και ανεπαρκείς - και κατανόηση. Δεν μπορούμε να ακούμε λογικές που θα τις χαρακτήριζα ρατσιστικές, φτάνοντας κάποιοι να μας πουν να φύγουμε και να πάμε σε άλλο γήπεδο, και μας απειλούσαν ότι θα ξεσηκωθούν οι γονείς των παιδιών κτλ. Μάλιστα, δυστυχώς θα πρέπει να πω ότι μέσα σε αυτό το παιχνίδι των αντιδράσεων ήταν και ο υπάλληλος του Δήμου και ο υπεύθυνος του χώρου».
Τι συνέπειες όμως επιφέρουν τέτοιου είδους καταστάσεις στο σωματείο και στα αθλούμενα μέλη του; Ο Νίκος Δαπόλας μας μίλησε για τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνται.
«Τα όσα συμβαίνουν έχουν σοβαρές συνέπειες στη δουλειά που προσπαθούμε να κάνουμε ως σωματείο. Για παράδειγμα, για μας το ποδόσφαιρο τυφλών είναι το πρώτο άθλημα που ξεκίνησε το σωματείο, και αυτή τη στιγμή με απόφασή μας βρίσκεται σε αναπτυξιακή πορεία. Προσπαθούμε να βρούμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά, ακόμα και από μικρές ηλικίες, από 8 ετών, ενώ ξεκινήσαμε και κάτι τελείως πρωτοποριακό, δημιουργήσαμε τμήμα γυναικείου ποδοσφαίρου. Σημαντικό ρόλο σε αυτές τις ενέργειές μας παίζει η ύπαρξη αυτών των προστατευτικών, καθώς είναι πιο εύκολο ένας γονιός να στείλει το παιδί του να αθληθεί, όταν ξέρει ότι αυτό θα γίνει υπό τις κατάλληλες συνθήκες προστασίας που απαιτούνται».
Με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα που δημιουργήθηκε, δεν θα μπορούσε στη συζήτηση να μην τεθεί και το ζήτημα της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί σήμερα στον χώρο του Ειδικού Αθλητισμού. Ποια είναι η πραγματικότητα, μας εξηγεί ο Νίκος Δαπόλας.
«Η κατάσταση όχι μόνο είναι τραγική αλλά συνεχώς γίνεται χειρότερη. Αρκεί να πω πως στο πανελλήνιο πρωτάθλημα γκόλμπολ μια από τις τρεις φάσεις του ήταν να διεξαχθεί το τριήμερο 18 - 20 Μάρτη στην Αθήνα, ωστόσο η ομοσπονδία δεν βρήκε κανένα χώρο και θα γίνει τελικά στη Θεσσαλονίκη. Αν μια ομοσπονδία ενός αθλήματος δεν μπορεί να βρει χώρο για να κάνει ένα πρωτάθλημα, να φανταστούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα μεμονωμένο σωματείο προκειμένου να αθληθούν τα μέλη του, ιδιαίτερα για τα ομαδικά αθλήματα. Την ίδια ώρα δεν είναι μόνο η έλλειψη χώρων, αλλά και όταν αυτοί υπάρχουν πώς είναι η κατάσταση εκεί σε άλλους τομείς, όπως η υλικοτεχνική υποδομή κτλ. Τι να πούμε... ότι αυτή τη στιγμή γίνονται προπονήσεις στο γκόλμπολ χωρίς να υπάρχουν τέρματα; Για το ποδόσφαιρο τυφλών, εκτός του γηπέδου της Κατεχάκη που δόθηκε η σχετική άδεια, υπάρχει άλλο ένα στη Θεσσαλονίκη σε κακή κατάσταση. Συνθήκες που φυσικά δεν πληρούν καμία προϋπόθεση για την ανάπτυξη ενός αθλήματος. Από την άλλη, η συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση από τις κρατικές επιχορηγήσεις, που έχουν καταντήσει ψίχουλα, διογκώνουν το πρόβλημα. Τι δουλειά να κάνεις, όταν έχουμε μπει στο 2017 και δεν έχουμε πάρει ούτε ευρώ».
Στο πρόβλημα της έλλειψης χώρων και τις δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα αθλητικά σωματεία των ΑμεΑ αναφέρεθηκε και ο πρόεδρος του «Κεραυνού», Γιάννης Μελέτσης.
«Το ζήτημα της έλλειψης χώρων είναι σημαντικό. Εμείς πηγαίναμε σε δήμους και αντιμετωπίζαμε λογικές ότι αφού έχουμε έξι αθλητές γκόλμπολ πώς είναι δυνατόν να ζητάμε χώρο, όταν υπάρχουν ομάδες άλλων αθλημάτων π.χ. με 15 και 20 αθλητές. Δηλαδή να φτάνουμε σε σημείο να πρέπει να ασχοληθούμε με συγκεκριμένα αθλήματα που απαιτούν πολυπληθή συμμετοχή, μήπως τελικά και βρούμε χώρο άθλησης. Η ελλειψη χώρων επιφέρει και προβλήματα στο πρόγραμμα, αφού θα πρέπει, αν υπάρχει κάτι, να πραγματοποιηθεί σε συγκεκριμένο ωράριο».
Χρόνια τώρα, ένα από τα πλέον σημαντικά και ευαίσθητα ζητήματα για τα άτομα με αναπηρία αποτελεί αυτό της κατάστασης των ειδικών σχολείων που αφορούν τα μικρά παιδιά. Οι άνθρωποι της διοίκησης του «Κεραυνού» μάς μίλησαν για το ποια είναι σήμερα η κατάσταση και το πώς θα μπορούσαν να παίξουν αυτά καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του Ειδικού Αθλητισμού.
Ο Γιάννης Μελέτσης μάς εξηγεί: «Στα ειδικά σχολεία, έτσι όπως είναι η κατάσταση, δεν σου παρέχει τη δυνατότητα να αποτελέσουν πηγή για τον εφοδιασμό με αθλητές στα σωματεία. Και αυτά είναι σε άθλια κατάσταση, με ένα σημαντικό πρόβλημα να αποτελεί η στελέχωσή τους. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή το ΚΕΑΤ (Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών), που βρίσκεται στο χώρο μας, έχει μόνο 20 - 22 παιδιά τυφλά. Είναι δυνατόν να είναι μόνο τόσα σε όλη την Αθήνα, όταν μάλιστα δεν υπάρχει σχολείο τυφλών αλλού; Η όλη κατάσταση δεν σου επιτρέπει ως σωματείο την αξιοποίηση των προϋποθέσεων προκειμένου να δώσεις τη διέξοδο στην άθληση. Αυτή τη στιγμή, όπως έχουν τα πράγματα, δεν μπορείς να πας να κάνεις μια επίδειξη σε ένα άθλημα σε μαζικό επίπεδο, ώστε κάποιοι να το γνωρίσουν και να μπορέσουν να ασχοληθούν.
Στον ρόλο που θα έπρεπε να έχουν κανονικά τα ειδικά σχολεία στον τομέα του αθλητισμού των ΑμεΑ αναφέρθηκε ο Νίκος Δαπόλας.
«Θα έπρεπε κανονικά τα ειδικά σχολεία να αποτελούν το κύτταρο ώστε να τροφοτοδοτούν με αθλητές τα σωματεία, να ξεπηδούν νέα ταλέντα σε κάθε άθλημα. Η όλη κατάσταση μόνο σε κάτι τέτοιο δεν βοηθάει. Τι να πούμε... Για παράδειγμα στην ΕΣΣΔ, στην Βουλγαρία κ.α., όπου ο Ειδικός Αθλητισμός υπαγόταν σε οργανωμένο πλαίσιο και την κρατική μέριμνα, τα ειδικά σχολεία όχι μόνο λειτουργούσαν έτσι αλλά είχαν και τις δικές τους ομάδες σε διάφορα αθλήματα, συμμετέχοντας σε αγώνες και πρωταθλήματα. Εδώ ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε κάτι ανάλογο».