Κεντρική ομιλήτρια στις εκδηλώσεις ήταν η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Από τις εκδηλώσεις στη Λάρισα |
«Αγοράστε, διαβάστε τις εκδόσεις μας, στο Περίπτερο της "Σύγχρονης Εποχής". Κυρίως σκεφτείτε τις σημερινές σας ανάγκες, γίνετε μαχητές - διεκδικητές του δικού σας μέλλοντος, μην αφήνετε άλλους ν' αποφασίζουν για εσάς.
Το καπιταλιστικό σύστημα, τα κόμματα, οι υπουργοί, τα όργανά του, οι εκπαιδευτές του, τα ΜΜΕ σάς λένε: "Δέξου, προσαρμόσου στο σύστημα της εκμετάλλευσης και όποιος αντέξει, άντεξε, όποιος ξεχωρίσει, ξεχώρισε, όποιος γίνει Ωνάσης, έγινε, όποιος πατήσει επί πτωμάτων, μεγαλούργησε".
Εμείς, το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, σας λέμε: "Οργανωθείτε ταξικά, δράστε κοινωνικά, συνειδητά, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικός λύκος".
Κανένας και καμία, όσο ευφυής, ευρηματικός, δημιουργικός κι αν είναι, δεν μπορεί μόνος του να φτάσει σ' αυτές τις μεγάλες ανακαλύψεις, τις δημιουργίες που έβαλαν τη σφραγίδα τους στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Πραγματική γνώση είναι ν' αντιλαμβάνεσαι ότι η θέση του καθενός και της καθεμιάς στην κοινωνία δεν είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής.
Δεν είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής το γεγονός ότι σήμερα, κι ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον, η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων, των καλλιτεχνών θα δουλεύει μισθωμένη από τους καπιταλιστές ή με μπλοκάκι, που είναι άτυπη μορφή μισθωτής εργασίας.
Ο καπιταλισμός στην ανάπτυξή του απαλλοτριώνει και τον επιστήμονα και τον αγρότη και τον τεχνίτη και τον μικρέμπορο, όλο και περισσότερο πυκνώνει η τάξη των μισθωτών, αλλά και όλο και περισσότερο συγκεντρώνει σε λίγους καπιταλιστές τα προϊόντα της εργασίας των μισθωτών. Τα κρατικά, τα δικά τους στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι νέες θέσεις εργασίας είναι μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης. Αυτή η ευκαιριακή και κακοπληρωμένη δουλειά είναι η εναλλακτική στην ανεργία».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας της στάθηκε στο θέμα του αντικομμουνισμού, του χοντροκομμένου αλλά και του λεπτοδουλεμένου, όπως είπε, σημειώνοντας:
«Και οι δύο μορφές αντικομμουνισμού είχαν μια έξαρση με αφορμή το συνέδριο της Εσθονίας, την επιχείρηση ταύτισης του κομμουνισμού με το φασισμό, ότι δήθεν το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η κατάργηση της δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας.
Κι απ' την άλλη μεριά, ο εκλεπτυσμένος αντικομμουνισμός, αυτός που θέλει να κάνει την ΕΕ πιο ανθρώπινη, αγανακτεί να ταυτίζεται "Το Κεφάλαιο" του Μαρξ με το "Ο Αγών μου" του Χίτλερ κι αποδίδει την έλλειψη δημοκρατίας, "τα εγκλήματα" στο σταλινισμό, όπως λέει.
Και οι δύο ιδεολογικές γραμμές είναι σχεδιασμένη παραπλάνηση, εξυπηρετούν την καπιταλιστική ιδεολογική - πολιτική χειραγώγηση των νέων, γενικά των λαϊκών δυνάμεων (...) Η δημοκρατία ή το "κράτος δικαίου", όπως λένε, δεν είναι ένα κοστούμι που εξίσου θα ταίριαζε στην αρχαία Αθήνα, στη δημοκρατική Γαλλία ή στη Σοβιετική Ρωσία του 20ού αιώνα. Τόσο το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα της αρχαίας Αθήνας όσο και το ολιγαρχικό της αρχαίας Σπάρτης εξυπηρετούσαν το δουλοκτητικό κοινωνικό - οικονομικό σύστημα.
Τόσο τα δημοκρατικά κοινοβουλευτικά πολιτικά συστήματα των ΗΠΑ, της Γαλλίας, χωρίς βασιλιάδες ή με βασιλιάδες στη Βρετανία, στην Ολλανδία κι αλλού, όσο και τα φασιστικά του Χίτλερ στη Γερμανία, του Μουσολίνι στην Ιταλία ή τα στρατιωτικά της χούντας στην Ελλάδα, του Πινοσέτ στη Χιλή, άλλες παραλλαγές αναστολής του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπως στην Ισπανία με τον Φράνκο, στην Πορτογαλία με τον Σαλαζάρ, στην Ελλάδα με τον Πάγκαλο, τον Μεταξά, όλα αυτά εξυπηρετούν τον καπιταλισμό.
Ολων τα Συντάγματα κατοχύρωναν την καπιταλιστική σχέση ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και προσάρμοζαν σ' αυτήν κάθε ατομικό δικαίωμα.
Ενα από τα λάθη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όχι μόνο στη Σοβιετική Ενωση, είναι ότι δεν ξέκοψε οριστικά και αμετάκλητα με πολιτικά στοιχεία που αναπτύχθηκαν μέσα στις εκμεταλλευτικές κοινωνίες».