Ο ενθουσιασμός της Λαϊκής Επανάστασης του 1978, οι ΗΠΑ και η προσπάθεια πραξικοπήματος με επιθέσεις από το Πακιστάν, οι εξελίξεις στα τέλη του 1979, όπως καταγράφτηκαν εκείνη την εποχή από το Γάλλο δημοσιογράφο Ρολάν Μισέλ
***
Τα Αφγανάκια της φωτογραφίας (από την Καμπούλ στα τέλη του 1978) δεν είχαν δικαίωμα στο όνειρο για μια νέα ζωή. Η Ιερή συμμαχία που έφτιαξαν ΗΠΑ, Πακιστάν, φεουδάρχες και μουλάδες, είχε στόχο να ανατρέψει το καθεστώς της Λαϊκής Επανάστασης, για να ανοίξει ο δρόμος που θα οδηγούσε στις συμμορίες των Ταλιμπάν |
«Ακριβώς εκείνη την περίοδο, συνέβησαν στην Καμπούλ τα απροσδόκητα γεγονότα (σ.σ. εννοεί το πραξικόπημα του Αμίν), που φρέναραν την εξέλιξη της επανάστασης και απέβλεπαν στην αποδιοργάνωσή της. Οι καθοδηγητές του κόμματος και της επανάστασης απομακρύνθηκαν και συνελήφθησαν. Τον Μπαμπράκ Καρμάλ (σ.σ. ηγετικό στέλεχος του Κόμματος κατά την Επανάσταση και πρόεδρο της χώρας όταν εκδιώχθηκαν οι πραξικοπηματίες το Δεκέμβρη του 1979) τον εξόρισαν εκτός της χώρας, τον Αλί Κεστμάντα τον έκλεισαν σε κάποια φυλακή. Θύμα βασανιστηρίων έπεσε ο υπουργός Αμυνας, που δεν ανήκε σε καμιά από τις πολιτικές ομάδες, αλλά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Επανάσταση του Απρίλη.
Λίγες μέρες μετά από αυτές τις συλλήψεις, προκηρύξεις που απευθύνονταν προς "αδελφούς μουσουλμάνους", υπόσχονταν ότι τους άπιστους, δηλαδή τους κομμουνιστές, θα τους περάσουν από τη μοναδική "θεραπεία" που τους χρειάζεται- το θάνατο. Στα χωριά σήκωσαν κεφάλι οι μουλάδες, διακηρύσσοντας ότι ένας είναι ο θεός και ότι ο άνθρωπος οφείλει να μένει στον παλιό τρόπο ζωής. Κι έτσι πάνε και οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, πάει και ο αγώνας κατά του αναλφαβητισμού, πάει και η θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Και μαύρες μέρες περιμένουν όσους αντιταχτούν σ' αυτές τις επιλογές.
Πολλοί νέοι κομμουνιστές, που έφτασαν στα πιο μακρινά χωριά για να φέρουν γεμάτοι ενθουσιασμό τα νέα της Επανάστασης και να μάθουν γράμματα τους κατοίκους, δολοφονήθηκαν με τον πιο άγριο τρόπο. Ολες αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις είχαν τη μαζική και απροκάλυπτη βοήθεια από την πλευρά του Πακιστάν, το οποίο έγινε το ορμητήριο της αντεπανάστασης. Εκεί ανοιχτά δημιουργούσαν στρατιωτικές ομάδες, που κλιμάκωναν καθημερινά τις επιδρομές τους, προκαλώντας τη γενικευμένη ανησυχία. Η κάστα των φεουδαρχών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε φτάσει η στιγμή να ξανααρπάξουν ό,τι είχε χαθεί. Και εννοείται ότι τα συμφέροντά τους διαπλέκονταν στενά με τις επιδιώξεις του Πακιστάν, συμμάχου των ΗΠΑ σ' αυτή την περιοχή της υδρογείου.
Το νέο της δολοφονίας του Νουρ Ταράκι από τον Αμίν, ο οποίος από καιρό ζητούσε την αποπομπή του Μπαμπράκ Καρμάλ και οι μετέπειτα συλλήψεις των οργανωτών και καθοδηγητών της Επανάστασης, συγκλόνισαν όλη την προοδευτική ανθρωπότητα. Ηταν καθαρό ότι ο Αμίν χρησιμοποίησε την Επανάσταση για άλλου είδους σκοπούς, εξολοθρεύοντας τους πιο γνωστούς δημοκρατικούς παράγοντες.
Στη χώρα αυτή κάτι συνέβαινε που ήταν ανάγκη να σωθεί. Αυτό που έπρεπε να σωθεί ήταν ακριβώς οι κανόνες της νέας ζωής, που θέσπισε για τους Αφγανούς το δικαίωμά τους στον καταστατικό χάρτη του ανθρώπου.
Το νέο Αφγανιστάν, το οποίοι τολμηροί άνθρωποι οραματίστηκαν να δημιουργήσουν για το δικό τους το λαό, πέθαινε κάτω από τα χτυπήματα της εξωτερικής και εσωτερικής αντίδρασης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή γεννήθηκε η ανάγκη να ζητηθεί η βοήθεια του σοβιετικού στρατού.
Τώρα, στην αφγανική κυβέρνηση επικεφαλής είναι ακριβώς εκείνοι, που προετοίμασαν και καθοδήγησαν την Επανάσταση της 27ης του Απρίλη».
***