Δύο εικόνες είναι αρκετές για να αποτυπώσουν τους δύο κόσμους που συγκρούονται στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, οι εργασίες του οποίου ξεκινούν αύριο στο Ηράκλειο.

Από τη μια οι χιλιάδες συνδικαλιστές που εκπροσώπησαν 720 Συνδικάτα στη μεγάλη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στην Καισαριανή, μεταφέροντας μαχητικά την πλούσια πείρα από τον αγώνα των σωματείων. Ξεδιπλώνοντας στην πράξη το «τι κίνημα χρειάζεται σήμερα» απέναντι στον κόσμο του πολέμου και της εκμετάλλευσης που φλέγεται, έδωσαν χειροπιαστά τις δυνατότητες που υπάρχουν για να περάσει η εργατική τάξη στην αντεπίθεση.

Από την άλλη, οι φωτογραφίες του εκατομμυριούχου - ισόβιου προέδρου της ΓΣΕΕ να εναγκαλίζεται με την κυβέρνηση και τις εργοδοτικές ενώσεις, υπογράφοντας το «μνημόνιο υποταγής» στις αξιώσεις των ομίλων με τίτλο «Κοινωνική Συμφωνία», δίνοντας για άλλη μια φορά τα διαπιστευτήρια της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ στο κράτος και την εργοδοσία.

Ετσι θέλουν τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα οι μονοπωλιακοί όμιλοι, η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα: Υποταγμένα στη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας, ειδικά σε συνθήκες εμπλοκής της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο κόσμος τους είναι αυτός της σάπιας πολιτικής του καπιταλιστικού κέρδους, των αντεργατικών νόμων και του χτυπήματος της συνδικαλιστικής δράσης, στον οποίο ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός αποτελεί πολύτιμο «εταίρο».

Με αυτόν τον κόσμο συγκρούονται τα συνδικάτα της καθημερινής ακούραστης δράσης, των αγώνων μέσα στους χώρους δουλειάς για κάθε ζήτημα που καίει τους εργάτες. Εκεί που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δίνουν τη μάχη της οργάνωσης με κριτήριο τις ανάγκες της εργατικής τάξης, δείχνοντας ότι ένα ισχυρό εργατικό κίνημα μπορεί σήμερα να βάλει τη σφραγίδα στις εξελίξεις προς όφελος των εργαζομένων.

Το αποδεικνύουν τα δεκάδες νέα συνδικάτα που συγκροτήθηκαν από τους εργαζόμενους σε χώρους δουλειάς, κόντρα σε «θεούς και δαίμονες». Αλλά και οι μεγάλοι αγώνες που σημάδεψαν την τελευταία τριετία, κόντρα μάλιστα στις επιδιώξεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να επιβληθεί «σιγή νεκροταφείου». Οπως οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν «από τα κάτω» με αριθμό - ρεκόρ απεργιακών αποφάσεων Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και πρωτοβάθμιων συνδικάτων. Οπως οι πρωτοβουλίες οργάνωσης του αγώνα σε συμμαχία με τους βιοπαλαιστές αγρότες και βιοτέχνες, απέναντι στην κοινή ρίζα των προβλημάτων τους.

Αυτή η αγωνιστική δράση έχει και διεθνές αποτύπωμα, αποκαλύπτοντας τη δύναμη της ενωμένης εργατικής τάξης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Οπως έκανε η ιστορική απεργία στις 6 Φλεβάρη, που ένωσε τους εργάτες από 20 λιμάνια της Μεσογείου, διαδηλώνοντας ότι «δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» και «καμιά θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους».

Το Συνέδριο λοιπόν της ΓΣΕΕ, όσο κι αν προσπαθούν οι εργατοπατέρες να το κάνουν στα μουλωχτά, μακριά από την εργατική τάξη και τις αγωνίες της, δεν αφορά κάποιους «ειδικούς». Ιδιαίτερα σήμερα αφορά κάθε σωματείο και κάθε συνδικαλιστή που αγωνιά για το κίνημα, που έχει αηδιάσει με τη σήψη του συστήματος της εκμετάλλευσης και με τους θλιβερούς εργατοπατέρες υπερασπιστές του.

Αφορά και κάθε σύνεδρο που δεν συμβιβάζεται με αυτή την κατάσταση. Που προβληματίζεται και έχει κάθε λόγο να «βάλει πλάτη» στην πορεία ενίσχυσης του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, όπως εκφράζεται σε μια σειρά συνδικάτα, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες με την ενίσχυση των ταξικών δυνάμεων.

Ενισχύοντας αυτή τη γραμμή, τη γραμμή του ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα, η οργή των εργαζομένων μετατρέπεται σε μαχητική δράση και αντεπίθεση, ειδικά μπροστά στις σύνθετες εξελίξεις της «επόμενης μέρας» και στα καθήκοντα που απορρέουν για τα συνδικάτα.

Σήμερα δεν υπάρχει περιθώριο για νέες αυταπάτες, ούτε αναμονής για νέους σωτήρες που θα «σπρώχνονται» από το κίνημα. Απαιτείται η σύγκρουση εφ' όλης της ύλης με τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Αυτό το κάλεσμα απευθύνει το ΠΑΜΕ και οι συνδικαλιστές του, αυτή την αντιπαράθεση θα δώσουν και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ.