ΣΕΛ. 12
Τη Δευτέρα, στην ΕΕ αναμένεται να αποφασιστεί το τελικό σχέδιο γενικευμένης επέμβασης στη χώρα, την οποία φέρεται να επιθυμεί κυρίως η γαλλική κυβέρνηση, αλλά στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ισορροπιών θα γίνει (όπως αναφέρουν κυβερνητικές πηγές) με ΝΑΤΟικό όργανο και ευρωενωσιακό «καπέλο».
Χτες, σε κύριό της σχόλιο με τίτλο «Η Ευρώπη που αλλάζει», η «Καθημερινή», με αφορμή την παρέμβαση του Βρετανού ευρωβουλευτή του «Κόμματος της Ανεξαρτησίας» Ν. Φάρατζ κατά του Αντ. Σαμαρά, τον οποίο κατηγόρησε ότι «στην Ελλάδα κυβερνάει η τρόικα», εκφράζει την ανησυχία της για τον «ευρωσκεπτικισμό». Την ίδια στιγμή, εκτεταμένα ρεπορτάζ αναφέρουν την πιθανότητα στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο να είναι ενισχυμένα τα «ευρωσκεπτικιστικά κόμματα».
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ, που ορέγεται την αστική διαχείριση, ασκεί κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και άλλων ισχυρών χωρών στην ΕΕ, λέγοντάς τους ότι απεμπολώντας τις ιδρυτικές παραδόσεις της ΕΕ ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές, οδηγούν την ΕΕ στην αστάθεια, προβάλλοντας παράλληλα την ανάγκη αλλαγής της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Ο «ευρωσκεπτικισμός», που προβάλλεται ως «φόβητρο», αποτελεί πολιτικό ρεύμα που εκφράζει τμήματα του κεφαλαίου κρατών της ΕΕ, που στις σημερινές συνθήκες της κρίσης, της όξυνσης των αντιθέσεων και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων θεωρούν ότι δεν εξυπηρετούνται από τη σημερινή ΕΕ και την Ευρωζώνη. Στο στίγμα τους οι περισσότερες τέτοιες πολιτικές δυνάμεις ενσωματώνουν έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, αν και σε κάθε χώρα, ανάλογα με το βαθμό σύνδεσής της με την ΕΕ και την οικονομική και πολιτική της δύναμη, εκφράζονται διαφορετικά.
Εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες θέσεις συνυπάρχουν πάντα αντιφατικά στην πολιτική του κεφαλαίου, στα αστικά κόμματα, ανεξάρτητα από τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς τους. Οι θέσεις αυτές εναλλάσσονται ως προς το προβάδισμά τους ανάλογα με τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.
Επειδή ακριβώς πρόκειται για αστικά ρεύματα οι ευρωσκεπτικιστές δεν αρνούνται τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και διακρατικές ενώσεις. Ετσι, π.χ., η Λεπέν λέει «ναι» στη διάλυση της ΕΕ για την αντικατάστασή της από μια άλλη «ένωση των ελεύθερων εθνικών κρατών». Μια αστική πολιτική δύναμη δεν μπορεί να παραγνωρίζει τη διεθνοποιημένη οικονομία, την ανάγκη συμμετοχής του δικού της κράτους στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αλλωστε, πάντα υπήρχαν αστικές δυνάμεις που ασκούσαν κριτική στη διαδικασία της ΕΟΚ και στη συνέχεια της ΕΕ.
Τέτοιες απόψεις εκφράζονται και από κύκλους του ελληνικού κεφαλαίου και δεν είναι απίθανο να εκφραστούν και με πολιτικές δυνάμεις.
«Ευρωπαϊστές» και «ευρωσκεπτικιστές» ανταγωνίζονται σε σχέση με το ποιος θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας του στο πλαίσιο της Ευρώπης. Και οι δύο βάζουν στη μέση τους λαούς τους προσπαθώντας να τους πείσουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν τα κοσμοπολίτικα ή εθνικιστικά κηρύγματά τους.
Ο εργάτης και η εργάτρια, κάθε βιοπαλαιστής από τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή η κόντρα είναι ξένη με τα δικά τους συμφέροντα, δεν γίνεται γι' αυτούς, ακόμα και αν διεξάγεται στο όνομά τους.
Να μην παγιδευτούν στις προσπάθειες εκφοβισμού που εκδηλώνονται με στόχο να εγκλωβιστούν στα αστικά πλαίσια, είτε στο όνομα «διάσωσης της ΕΕ», είτε στο όνομα «διάσωσης του έθνους».
Να μην παραμυθιάζονται ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή ή αυτό που πλασάρουν οι «ευρωσκεπτικιστές», με διάφορες παραλλαγές, για δήθεν «ισότιμες σχέσεις μεταξύ εθνικών κρατών», σε μια διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία, όπου αυτό που κυριαρχεί είναι η ανισομετρία, ο διαρκής ανταγωνισμός και πρόσκαιροι συμβιβασμοί ανάμεσα σε ισχυρά και λιγότερο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη.
Μοναδικός φιλολαϊκός δρόμος είναι κάθε λαός στη χώρα του να ανατρέψει την πολιτική και οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, να πάρει την εξουσία στα χέρια του, να αποδεσμευτεί από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία.
Με τη συμμετοχή μελών των ΔΣ από τα επιχειρησιακά σωματεία, συνεδρίασε χτες η κεντρική διοίκηση του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής. Θέματα της συνεδρίασης ήταν, μεταξύ άλλων, οι εξελίξεις στο ζήτημα των Συμβάσεων και οι επικείμενες εκλογές του Συνδικάτου.
Ο αγώνας αυτός έχει ευρύτερη σημασία. Είναι αγώνας όχι μόνο των εργαζομένων στην «Coca-Cola», αλλά ολόκληρου του κλάδου, όλης της εργατικής τάξης. Είναι αγώνας ενάντια σε διεθνές μονοπώλιο - σύμβολο του καπιταλισμού και της κοινωνικής εκμετάλλευσης. Διεξάγεται μέσα στο χώρο δουλειάς, στον τόπο που γεννιέται η εκμετάλλευση, κόντρα σε κορυφαίο εκπρόσωπο των υπευθύνων για όλα τα δεινά που μαστίζουν την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.