Περισσότερο αναγκαίος από ποτέ ο αγώνας όλων των εργαζομένων για να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία |
Η κυβέρνηση έκανε λόγο για «σαμποτάζ», αλλά σαμποτάζ στην υγεία του λαού είναι η πολιτική της. Η κυβέρνηση θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες σε υπηρεσίες Υγείας, δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες και εξειδικευμένες, στο βωμό των συμφερόντων του κεφαλαίου και της κερδοφορίας. Τούτες οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ότι το πρόβλημα, σε ό,τι έχει απομείνει ως δημόσιος τομέας Υγείας, δεν είναι το ξεκαθάρισμα των νοσοκομείων από τα «τρωκτικά» και τη διαφθορά, ούτε να σταματήσει το «πάρτι με τα λεφτά των Ταμείων», ούτε τα «φακελάκια των γιατρών», ούτε τα «σαμποτάζ», ούτε το λεγόμενο νοικοκύρεμα, όπως λέει ότι κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να περάσει την πολιτική εμπορευματοποίησης με τις δραστικές περικοπές στη χρηματοδότηση και το λεγόμενο νοικοκύρεμα. Είναι πρόβλημα πολύ πιο βαθύ, ταξικό, αφού η ζωή της εργατικής τάξης είναι αναλώσιμη για το κεφάλαιο, ενώ ο τομέας Υγείας ένας κερδοφόρος τομέας, στον οποίο συνεχώς αυξάνονται οι καπιταλιστικές επενδύσεις. Σ' αυτό θέλει να συμβάλει η κυβέρνηση, να δώσει στο κεφάλαιο πεδίο επενδύσεων και κερδοφορίας και τη ζωή του λαού στον καιάδα της εξαθλίωσης.
Θύματα αυτής της κατάστασης είναι οι ασθενείς και χρόνιοι πάσχοντες, που έμειναν χωρίς θεραπεία, οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου, συνολικά οι δημόσιες υπηρεσίες Υγείας για τις οποίες έχουν χιλιοπληρώσει τα λαϊκά στρώματα μέσω της φορολογίας, των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, των συν-πληρωμών για εξετάσεις, φάρμακα και νοσήλια.
Με φόντο τα προβλήματα αυτά η κυβέρνηση προχώρησε σε ανακοινώσεις για το «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο» που δείχνουν ότι η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα δύο νοσοκομεία είναι προμήνυμα για το τι θα επακολουθήσει και με τα άλλα δημόσια νοσοκομεία και τις μονάδες Υγείας του ΙΚΑ. Μετά από σύσκεψη των υπουργών Παιδείας και Υγείας και των προέδρων των Ιατρικών Σχολών την Πέμπτη (14.4.2011), η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι θα γίνει αξιολόγηση του επιστημονικού, ερευνητικού, διδακτικού, κλινικού και διοικητικού έργου των δύο Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων από διεθνείς αξιολογητές και, με βάση αυτήν την αξιολόγηση, θα γίνει τριετής προγραμματισμός, ώστε «να λειτουργούν με όρους ρεαλιστικούς και αποτελεσματικούς». Ξεκαθάρισε, μάλιστα, ότι τα δυο πανεπιστημιακά νοσοκομεία αποτελούν «πιλότο» των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων στην Υγεία, σημειώνοντας: «Η λειτουργία προς αυτήν την κατεύθυνση θα είναι και ένα πολύ καλό δείγμα λειτουργίας για πολλά άλλα Νοσοκομεία».
Η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην αξιολόγηση των δημόσιων νοσοκομείων με ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες για την «αποτελεσματικότητά» τους, όχι βέβαια με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών στην Υγεία, αλλά το αν έχουν κερδοφόρα επιχειρηματική δράση απ' την αφαίμαξη των ασθενών την ώρα της ανάγκης, τη μείωση του μισθολογικού κόστους, την αφαίρεση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στα νοσοκομεία. Από τη λειτουργία τους με κριτήρια κόστους - κέρδους θα εξαρτάται η «βιωσιμότητά» τους ως κερδοφόρες επιχειρήσεις ή το κλείσιμό τους. Αυτή η επιχειρηματική δράση θα είναι και το κριτήριο των συγχωνεύσεων και καταργήσεων δημόσιων νοσηλευτικών μονάδων, τμημάτων ή κλινικών που ετοιμάζεται να εφαρμόσει η κυβέρνηση απ' την 1η Ιούλη του 2011, ακρωτηριάζοντας τις ήδη υποβαθμισμένες παρεχόμενες υπηρεσίες Υγείας και καταργώντας θέσεις εργασίας.
Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, η συγχώνευση και το κλείσιμο νοσοκομείων και τμημάτων θα συνοδευτεί από τη λειτουργία του Ενιαίου Οργανισμού Παροχών Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και το λεγόμενο «βασικό πακέτο παροχών». «Πακέτο» με το οποίο θα μειωθούν στο ελάχιστο οι παροχές Υγείας προς τους ασφαλισμένους και οι ασθενείς θα είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν όλο και περισσότερα απ' την τσέπη τους για υπηρεσίες Υγείας. Μάλιστα, η επιδείνωση των όρων παροχής της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των λαϊκών στρωμάτων γίνεται σε μια περίοδο που αυξάνεται η ανάγκη δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, εξαιτίας της ανεργίας, των ελαστικών μορφών απασχόλησης, της έλλειψης μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, συνολικότερα της χειροτέρευσης των συνθηκών ζωής των εργαζομένων.
Στο ζήτημα της Υγείας εκφράζεται και αναδεικνύεται η βασική αντίθεση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνίας. Ενώ η παραγωγικότητα έχει αυξηθεί, η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν κάνει άλματα, τα λαϊκά στρώματα στερούνται την παροχή δωρεάν, υψηλού επιπέδου, υπηρεσιών Υγείας.
Η υγεία των λαϊκών στρωμάτων, των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως κόστος. Και η σημερινή κυβέρνηση - όπως όλες οι κυβερνήσεις απ' τη δεκαετία του 1990 - μειώνουν τις κρατικές δαπάνες για τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων, αυξάνουν τις πληρωμές για τους ασθενείς. Θέλουν να απαλλαγούν απ' το κόστος για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και αποκατάστασης για το λαό. Αυτό το στόχο υπηρετεί και το «επιχείρημα» ότι η υγεία του λαού κοστίζει ακριβά ή ότι υπάρχει διαφθορά, όταν μάλιστα το κόστος διαμορφώνουν οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις του ιατροτεχνολογικού υλικού και των φαρμάκων και τα φαινόμενα της διαφθοράς είναι σύμφυτα της εμπορευματοποίησης και επιχειρηματικότητας στην Υγεία.
Το ότι κεφάλαιο και αστικές κυβερνήσεις δεν πολυνοιάζονται για τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων, του λαού, δεν είναι καινούριο πρόβλημα. Αλλωστε, ο νόμος της αύξησης του «υπερπληθυσμού» με την ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, δηλαδή τα πλεονάζοντα εργατικά χέρια λόγω αλλαγής της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, επομένως και η ανεργία, είναι συνθήκες που δε σκοτίζουν τους καπιταλιστές πού θα βρουν εργατική δύναμη για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου τους και των κερδών, αν υπάρχουν άρρωστοι και σακάτηδες στους οποίους δεν παρέχουν υπηρεσίες Υγείας. Υπάρχουν άφθονοι άνεργοι. Γι' αυτό δεν παίρνουν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους τόπους δουλειάς, γι' αυτό επιβάλλουν εργασιακές σχέσεις που προκαλούν ανεπανόρθωτη φθορά στην εργατική δύναμη (ημερήσια δουλειά πολύ πάνω από το 8ωρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, που δεν επιτρέπει την αναπλήρωση της εργατικής δύναμης), γι' αυτό δεν προάγουν τη δημόσια Υγεία (π.χ. εξασθενές χρώμιο στο έδαφος, στο νερό κ.λπ.), γι' αυτό και συγχωνεύουν και κλείνουν νοσοκομεία, αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό στο κεφάλαιο.
Η λαϊκή πάλη πρέπει να στοχεύει στη διατήρηση της υγείας των εργαζομένων, ώστε να μπορούν να δουλεύουν και να ζουν χωρίς το παραμικρό πρόβλημα, αλλά και να ζήσουν ως απόμαχοι της δουλειάς επίσης χωρίς βλάβες στην υγεία τους.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να δεχτούν ότι είναι πολυτέλεια να μπορούν να εξεταστούν, να νοσηλευτούν, να χειρουργηθούν στα δημόσια νοσοκομεία χωρίς να πληρώσουν εισιτήρια, χαράτσια για εξετάσεις κ.ά. Δεν πρέπει να δεχτούν ότι είναι πολυτέλεια να υπάρχουν ειδικευμένοι γιατροί των βασικών ειδικοτήτων σε κάθε νησιωτική και απομακρυσμένη περιοχή της Ελλάδας, γιατροί σε κάθε σχολική μονάδα, γιατροί Εργασίας σε κάθε χώρο δουλειάς, συνδεδεμένοι με το δημόσιο Κέντρο Υγείας. Δεν πρέπει να δεχτούν ότι είναι πολυτέλεια τα νοσοκομεία να είναι στελεχωμένα με όλο το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό που θα δουλεύει σε ανθρώπινες συνθήκες και με πλήρη εργασιακά, μισθολογικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Με όλα τα υγειονομικά υλικά, τα φάρμακα και τον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό που προσφέρει η σύγχρονη επιστήμη για την προστασία και αποκατάσταση της υγείας του λαού.
Σ' αυτή τη λογική, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι ασθενείς, οι νέοι, οι γυναίκες των οικογενειών απ' τα λαϊκά στρώματα πρέπει να πάρουν την υπόθεση της υγείας στα χέρια τους. Να παλέψουν για να μην κλείσει ή συρρικνωθεί κανένα δημόσιο νοσοκομείο, καμία μονάδα υγείας του ΙΚΑ. Για αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας με πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, με κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης και κάθε πληρωμής των εργαζομένων για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Για προσλήψεις μόνιμου προσωπικών, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, όλων των κλάδων. Για προστασία της δημόσιας υγείας με μέτρα πρόληψης που θα συνδέονται οργανικά με όλες τις βαθμίδες Υγείας και με την εξασφάλιση αναλόγων υπηρεσιών. Για τη λειτουργία κρατικού οργανισμού φαρμάκου που θα έχει την ευθύνη της έρευνας, παραγωγής, εισαγωγής, ελέγχου και δωρεάν διάθεσης του φαρμάκου στο λαό κ.ά.