Μόνο όσοι έχουν εντρυφήσει στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρούσαν έναν τέτοιο εξόφθαλμο βιασμό της πραγματικότητας και να εμφανίσουν έναν τόσο αντιλαϊκό προϋπολογισμό, όπως αυτός του 2001, ως... φιλολαϊκό! Κι όμως, με τη βοήθεια των γνωστών φερέφωνων, η κυβέρνηση Σημίτη επιχειρεί να «αναδείξει το κοινωνικό πρόσωπο της πολιτικής της», μέσα από έναν προϋπολογισμό που συνεχίζει την «παράδοση» του Μάαστριχτ και εγγυάται τη «διατηρησιμότητα» του ολόπλευρου ξεζουμίσματος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Επισείοντας με κωμικό και γελοίο τρόπο τις γλίσχρες και άθλιες αυξήσεις ψίχουλα και κοροϊδία και το ακόμα πιο άθλιο «επίδομα θέρμανσης», η κυβερνητική προπαγάνδα προκαλεί την οργή των «υποζυγίων» της αντιλαϊκής πολιτικής της. Το πιο εξοργιστικό όμως είναι το σενάριο που μπήκε στην κυκλοφορία, για να γίνει προφανώς πιο πιστευτό το παραμύθι του φιλολαϊκού προϋπολογισμού, ότι τάχα αυτό έγινε λόγω των «πιέσεων που άσκησαν τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως η Β. Παπανδρέου, ο Α. Τσοχατζόπουλος και ο Κ. Λαλιώτης»!!! Ελεος, και η κοροϊδία έχει τα όριά της.
Το «ψεγάδι»
Ασφαλής απόδειξη για την αντιλαϊκή σκληρότητα του νέου προϋπολογισμού, αποτελεί το γεγονός ότι κυριολεκτικά αφόπλισε ιδεολογικοπολιτικά τους «Φιλελεύθερους» του Στ. Μάνου. Στη σχετική ανακοίνωση του κόμματος, παρόλο που δηλώνεται ότι θα τον καταψηφίσουν, ωστόσο το μόνο πρόβλημα που καταλογίζουν στον προϋπολογισμό είναι ότι δε λαμβάνει υπόψη του ότι «οι ελληνικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τους υψηλότερους συντελεστές φορολογίας στα κέρδη και τα ακριβότερα υγρά καύσιμα σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση». Φυσικά, ο Στ. Μάνος προσποιείται ότι δε γνωρίζει πως οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι πρωταθλητές στα υπερκέρδη στην ΕΕ. Κατά τα λοιπά, αν ο προϋπολογισμός δεν είχε αυτό το «ψεγάδι» δε θα είχε κανένα πρόβλημα να τον υπερψηφίσουν ακόμη και οι «αγρίως» νεοφιλελεύθεροι.
Συνταγές «απελευθέρωσης»
Η συνταγή είναι γνωστή, έχει εφαρμοστεί πολλές φορές μέχρι σήμερα και λέει τα εξής: Προκειμένου να ξεπουληθεί μια δημόσια επιχείρηση, πρέπει να γίνει ελκυστική στους επίδοξους αγοραστές της. Γι' αυτό και παίρνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, ανάμεσά τους και η σοβαρή αύξηση των τιμολογίων της. Πολύ πρόσφατο, ανάλογο παράδειγμα, είναι αυτό της Εταιρίας Υδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ), όπου η αύξηση της τιμής του νερού φτάνει το 41,5%. Λίγο παλιότερο παράδειγμα είναι αυτό του ΟΤΕ, τα τιμολόγια εσωτερικών κλήσεων του οποίου έχουν υπέρογκα αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο.
Βέβαια, οι αυξήσεις των τιμολογίων του ΟΤΕ δεν εξυπηρετούσαν μόνο το ξεπούλημα του Οργανισμού. Είχαν κι άλλους στόχους. Εως και 30% θα μειωθούν τα τηλεπικοινωνιακά τιμολόγια, εκτιμά η κυβέρνηση, γράφει το χτεσινό «Βήμα», μέσα στο 2001, καθώς από την 1η Γενάρη του νέου χρόνου θα ισχύσει το νέο καθεστώς, της «απελευθερωμένης» αγοράς των τηλεπικοινωνιών, θα έχει καταργηθεί το μονοπώλιο του ΟΤΕ και εκατοντάδες ιδιωτικές εταιρίες έχουν εκδηλώσει ήδη το ενδιαφέρον τους.
Κι έχουμε, βέβαια, έντονες επιφυλάξεις για τις προβλέψεις των αρμοδίων, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Το όποιο τιμολογιακό «παιχνίδι» κάνουν αύριο οι ιδιωτικές εταιρίες, θα το κάνουν επειδή η κυβέρνηση αύξησε υπέρογκα τα τιμολόγια του ΟΤΕ. Κάνουμε λάθος;
Παράπονα...
«Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη λογική που διέπει τη λειτουργία των ΜΜΕ... λέγοντας ότι διαχειρίζονται το εφήμερο, το εντυπωσιακό, ενώ η κυβέρνηση σχεδιάζει και εφαρμόζει μια πολιτική με προοπτική, σε βάθος χρόνου». Πρόκειται για χτεσινή τοποθέτηση του Δ. Ρέππα, ο οποίος μετέφερε τα όσα είπε ο Κ. Σημίτης εντός του Υπουργικού Συμβουλίου.
Με άλλα λόγια, έχει... παράπονα από τα ΜΜΕ ο πρωθυπουργός! Βλέπετε, δεν του αρκεί που τον λιβανίζουν 23 ώρες το 24ωρο. Θέλει να τον λιβανίζουν και τις 24...
Βρισκόταν σε εξέλιξη η χτεσινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών από τον Δ. Ρέππα, το θέμα της συζήτησης ήταν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, οπότε δημοσιογράφος απευθύνει το εξής ερώτημα: Αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ η κυριαρχία της Ελλάδας; Και ιδού η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου: «Να ρωτήσετε την Αμερική»!!!
Ουδέν σχόλιον...
Τα προϋπολογιστικά...
Παπαγεωργίου Βασίλης
ΔΕ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ, να επανορθώσουμε και, μάλιστα, δημόσια. Μετά από την τελευταία εξέλιξη, παίρνουμε πίσω ό,τι κακό έχουμε πει για το φετινό προϋπολογισμό, το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και τον Γιάννο Παπαντωνίου! Δεν το ξέραμε ότι ο προϋπολογισμός του 2001 κατατέθηκε και σε Σι Ντι Ρομ. Τώρα που το μάθαμε αλλάξαμε γνώμη...
Διότι μπορεί, βεβαίως, να τσεκουρώνει τις κοινωνικές δαπάνες, μπορεί να φορολογεί ασύστολα και γενικώς να επιβαρύνει τους εργαζόμενους, πλην όμως... το κάνει πλέον μέσω της «νέας τεχνολογίας»!
Οσο να 'ναι αισθανθήκαμε κάπως πιο προηγμένοι τώρα. Μια σύγχρονη χώρα που ακολουθεί τις επιταγές της επιστήμης και της τεχνολογίας. Είναι άλλη αίσθηση όπως και να το κάνεις. Πώς το λέγανε παλιά; Η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Η σύγχρονη έκδοση φαίνεται πως είναι: Η φτώχεια θέλει νέες τεχνολογίες...
ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ επιδόματα θέρμανσης και τα σχετικά τι να πει κανείς; Θεωρούν οι κυβερνώντες στα σοβαρά ότι 30 και 40 χιλιάδες δραχμές το χρόνο συνιστούν βοήθεια στη μισθολογική κατάσταση των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων; Ας αναρωτηθούν αν αυτοί θα μπορούσαν να ζήσουν με τους μισθούς και τις συντάξεις που υπάρχουν.
ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ και χτες η συζήτηση για τη φασαρία που έγινε στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, σχετικά με την παρουσία των τηλεοπτικών συνεργείων στις συνεδριάσεις των επιτροπών.
Ολα όσα ακούγονται περί της περιφρούρησης του επιπέδου συζήτησης στο κοινοβούλιο και της προβολής της ουσίας των συζητήσεων ακούγονται εκ πρώτης όψεως σωστά. Ομως, πόσο σωστά μπορεί να είναι όταν έχεις να κάνεις με υπουργούς της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όπως ο Λαλιώτης;!
Γιατί, βέβαια, πολύ αμφιβάλλουμε, αν ο προβληματισμός της κυβέρνησης έχει να κάνει με την προβολή του κοινοβουλευτικού έργου ή αν έχει να κάνει με την ακόμη μεγαλύτερη χειραγώγηση των ΜΜΕ, προκειμένου να προβληθεί ό,τι επιβάλλει κάθε φορά η πολιτική σκοπιμότητα.
Παπαγεωργίου Βασίλης
«Αμαρτίες γονέων... »
Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε, με έκπληξη, εκπροσώπους κάποιων Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων να προβάλλουν δημοσίως απόψεις και θέσεις αναχρονιστικές, αντιπαιδαγωγικές και αντιδημοκρατικές. (Ανάλογες θέσεις παίρνουν και κάποιοι - πολύ λίγοι και σπανίως, είναι αλήθεια - σύλλογοι εκπαιδευτικών κι αυτό είναι ακόμα πιο θλιβερό κι επικίνδυνο). Δεν αναφερόμαστε στις αντιδραστικές, αντιμαθητικές και εσχάτως - με αφορμή και την υπόθεση του Αλβανού μαθητή και της σημαίας - «αλβανοφοβικές», ρατσιστικές κραυγές του «αστέρα» των τηλεοπτικών παραθύρων, που αυτοπαρουσιάζεται ως πρόεδρος της λεγόμενης «Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων» - ο εν λόγω «πρόεδρος» είναι διορισμένος κι όχι εκλεγμένος και η «Συνομοσπονδία» του ουδείς γνωρίζει πώς λειτουργεί, ποιον εκφράζει και τι εκπροσωπεί - αλλά σε απόψεις και θέσεις που φέρουν την επίσημη σφραγίδα μερικών Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων.
Να αναφέρουμε παραδείγματα: Πριν λίγους μήνες, εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Γυμνασίου Τρικάλων τάχθηκε, ουσιαστικά, υπέρ της τιμωρίας ενός μαθητή από τον γυμνασιάρχη του, επειδή αρνήθηκε να λάβει μέρος σε εξωσχολική θρησκευτική τελετή, που γινόταν στη διάρκεια των μαθητικών εξετάσεων. Πριν λίγες μέρες, εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Γυμνασίου Λάρισας συμφώνησε με την τιμωρία, από τον γυμνασιάρχη, 35 μαθητών του σχολείου, επειδή συμμετείχαν σε μαθητική κινητοποίηση υπέρ της δημόσιας, δωρεάν παιδείας. Πρόσφατα, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων σχολείου της Μηχανιώνας τάχθηκε κατά του δικαιώματος άριστου Αλβανού μαθητή να κρατήσει την ελληνική σημαία στη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης για την επέτειο του «ΟΧΙ».
Οι θέσεις που προβάλλονται μ' αυτήν τη στάση κάποιων, που θέλουν να εκπροσωπούν γονείς μαθητών, συνίστανται στην αποδοχή:
Ενός αυταρχικού, αντιδημοκρατικού και, εν πολλοίς, ρατσιστικού κλίματος μέσα στο σχολείο, το οποίο ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με το χρέος των εκπαιδευτικών να μορφώνουν και να διαπαιδαγωγούν τους νέους, αλλά τους θέλει να λειτουργούν σαν παιδονόμοι, παραβιάζοντας το δικαίωμα της προσωπικής γνώμης και της ελεύθερης έκφρασης των μαθητών.
Μιας επιχείρησης να επιστρέψει πλήρως η εκπαίδευση στο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», που τόσο ταλαιπώρησε τους μαθητές παλιότερων εποχών και δε συνάδει με τις απαιτήσεις της εποχής μας, δεν ανταποκρίνεται στη θέληση και στα όνειρα των νέων ανθρώπων.
Μιας «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης», που δημιουργεί μαθητές - ρομπότ, ανθρώπινες «αποθήκες» άχρηστων, εν πολλοίς, γνώσεων και κλείνει σε ταξικά τείχη τα σχολεία, αποβάλλοντας διά παντός απ' αυτά πολλά παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, ενώ, για να δώσει το απολυτήριο σε όσα καταφέρουν να μείνουν εντός των σχολικών τειχών, απαιτεί τα «ρέστα» των γονιών τους.
Αν η δημόσια υποστήριξη αναχρονιστικών, αντιπαιδαγωγικών και αντιδημοκρατικών θέσεων από κάποιους εκπροσώπους Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων οφείλεται ενδεχομένως στην επιδίωξη να εξυπηρετηθούν πολιτικο-ιδεολογικοί στόχοι - π.χ., να στηριχτεί η εφαρμογή της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης και να εξασφαλιστεί ο «ελληνοχριστιανικός» χαρακτήρας της παιδείας - το κακό μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο εύκολα. Αν, όμως, αυτές οι θέσεις εκφράζουν και πολλούς από όσους εκπροσωπούν οι διοικήσεις αυτών των συλλόγων, τότε το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν μπορούν να δημιουργούνται προϋποθέσεις για την εξέλιξη της κοινωνίας προς την πρόοδο του λαού και αισιοδοξία για το μέλλον των μαθητών, όταν υπάρχουν γονείς, όπως, π.χ., οι εκπρόσωποι των παραπάνω συλλόγων, που, αντικειμενικά, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις έναντι των παιδιών τους, αφήνοντάς τα έρμαια στον αυταρχισμό ορισμένων επίσης εκπαιδευτικών και στην πολιτικο-θρησκευτική χειραγώγηση και όταν διαμορφώνονται νέοι με υποταγμένη συνείδηση και άβουλη προσωπικότητα...
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ
Περί «Μέτρων Εμπιστοσύνης»
Γρηγοριάδης Κώστας
Προφανώς, η απόφαση ήταν ειλημμένη από καιρό και γι' αυτό, παρά τα όσα απαράδεκτα έγιναν στη διάρκεια της πρόσφατης ΝΑΤΟικής άσκησης «Ντέστινεντ Γκλόρι», ο Γ. Παπανδρέου επέμενε ότι η στρατηγική της βήμα προς βήμα προσέγγισης δε θα εγκαταλειφθεί, συμπληρώνοντας, μάλιστα, ότι καμιά σοβαρή χώρα δεν αλλάζει την πολιτική της για κάποιες βραχονησίδες... Ετσι, προχτές, ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών και ο Τούρκος ομόλογός του ανακοίνωσαν την έναρξη συνομιλιών, με στόχο την επίτευξη Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο Αιγαίο.
Και γιατί είναι λάθος η ενέργεια αυτή, ίσως σκεφθείτε. Κακό είναι να συμφωνηθούν από κοινού ορισμένα μέτρα αποφυγής των όποιων εντάσεων στο Αιγαίο; Οχι, δε θα ήταν λάθος και κακό, εάν η πολιτική αυτή στηριζόταν πραγματικά στις αρχές του διεθνούς δικαίου, στο σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των δύο χωρών και ήταν απεγκλωβισμένη από την «επιδιαιτησία» του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Οι προϋποθέσεις αυτές, όμως, δεν υπάρχουν τόσο στην εξωτερική πολιτική και της μιας και της άλλης κυβέρνησης γενικά, όσο και ειδικά στο συγκεκριμένο ζήτημα του Αιγαίου. Και αυτό, δυστυχώς, μόνο σε ανησυχίες μπορεί να οδηγήσει, παρά το εύηχο του τίτλου των νέων συνομιλιών.
Νέες «αρχές» στην εξωτερική πολιτική
Μόνο όσοι τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο που θέλει να παίξει η κυβέρνηση Σημίτη και η άρχουσα τάξη στο πλαίσιο της νέας τάξης, προβληματίζονται και απορούν για την «πολιτική προσέγγισης» με την Τουρκία, τη στιγμή που, όπως λένε, το κλίμα είναι βαρύ λόγω των προκλήσεων της Αγκυρας και δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη συνέχιση του διαλόγου. Η παρατήρηση αυτή είναι πραγματικά παρωχημένη από τις εξελίξεις, γιατί δεν παίρνει υπόψη της ότι η κυβέρνηση έχει αλλάξει ριζικά τις «αρχές» πάνω στις οποίες επιχειρεί να διευθετήσει τις «διαφορές» με τη γειτονική χώρα. Εδώ και χρόνια η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει και εργάζεται πάνω στις αρχές του νέου δικαίου, αυτού της νέας τάξης, οι οποίες, ως γνωστόν, υποτάσσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών στα γενικότερα συμφέροντα των ηγέτιδων δυνάμεων, αδιαφορούν για την αλλαγή των συνόρων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα δικά τους συμφέροντα κ.ο.κ. Επιπλέον, η κυβέρνηση δε φοβάται μήπως και κατηγορηθεί για υποτέλεια, γιατί έχει αναδείξει την τελευταία ως στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής της -και όχι μόνο - και φροντίζει πριν ακόμα οι ΗΠΑ και η ΕΕ κάνουν γνωστές τις επιθυμίες τους να τις εμφανίσει ως «εθνικά συμφέρουσα» πολιτική. Η όποια φωνή ανυπακοής και απειθαρχίας στις εντολές των αφεντικών της νέας τάξης καταγγέλλεται ως αναχρονισμός και εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερον. Αλλά ακριβώς αυτές οι «αρχές» της κυβέρνησης είναι που προμηνύονται νέες περιπέτειες.
Για ποιο Αιγαίο;
Κι επειδή, ορισμένοι έσπευσαν από χτες, να εξάρουν τη νέα, «δυναμική ώθηση, που δίνεται στην πολιτική προσέγγισης Ελλάδας και Τουρκίας», θα θέλαμε να τους ρωτήσουμε, για ποιο Αιγαίο θα οικοδομηθούν τα «ΜΟΕ»; Για το Αιγαίο, που γνωρίζουμε και όπως το ορίζουν οι διεθνείς συμβάσεις και το Διεθνές Δίκαιο ή για το Αιγαίο, όπως το ορίζουν οι διεκδικήσεις της Αγκυρας και οι χάρτες που κυκλοφορούν οι υπηρεσίες της γειτονικής μας χώρας; `Η, μήπως, οι διεκδικήσεις αυτές θα συζητηθούν στα πλαίσια των συνομιλιών για τα ΜΟΕ και, μάλιστα, με την επιδιαιτησία του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών;
Πριν, λοιπόν, ξεδιπλώσουν ακόμη περισσότερο τον οίστρο τους, σχετικά με τις «τολμηρές πρωτοβουλίες» του υπουργού Εξωτερικών και της κυβέρνησης, ας απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά.
Ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές
Τεχνητές και ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές επιχειρεί να επιβάλει η κυβερνητική προπαγάνδα με αφορμή το θόρυβο που προκλήθηκε από το θέμα της σημαίας και του αριστούχου 15χρονου Αλβανού μαθητή. «Υπάρχουν δύο Ελλάδες», λένε. Αυτή που είναι καθυστερημένη, ρατσιστική και ξενόφοβη, που φοβάται το «καινούριο» και η άλλη που «βαδίζει προς ένα καλύτερο μέλλον», αντιμετωπίζοντας τις αντιξοότητες της εποχής. Η κυβέρνηση, βέβαια, αυτοτοποθετείται στη «δεύτερη» Ελλάδα και επιχειρεί να διασωθεί πίσω από το ότι επέδειξε τάχα «προοδευτική» στάση απέναντι στο ζήτημα με τον Αλβανό μαθητή. Τίποτα πιο ψευδές. Η κυβέρνηση Σημίτη με την πολιτική που εφαρμόζει και στο συγκεκριμένο ζήτημα των οικονομικών μεταναστών, έχει τοποθετηθεί οριστικά και αμετάκλητα στην Ελλάδα της αντίδρασης και της συντήρησης. Αυτή που ευθύνεται για την καλλιέργεια κλίματος ρατσισμού και αλβανοφοβίας, αυτή που αντιμετωπίζει τους ξένους εργάτες ως σύγχρονους σκλάβους, αυτή για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, ντρέπεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η άλλη Ελλάδα αγωνίζεται μαζί με τους ξένους εργάτες για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και την επιβολή μιας λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, οι μόνες που μπορούν να εξασφαλίσουν πραγματικά καλύτερη ζωή σε όλους.
Κοροϊδία «εν ψυχρώ»
Από τις αρχές Ιούλη μέχρι και σήμερα, η κυβέρνηση κοπιάζει με πολύ συγκεκριμένους τρόπους να προωθήσει μια σειρά μέτρων, που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Τα μέτρα που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση εντείνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, καταργούν το 8ωρο, τη σταθερή και πλήρη απασχόληση, ενισχύουν τη μερική απασχόληση και την «απασχολησιμότητα», επιβαρύνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, διευκολύνουν τους εργοδότες να απολύουν. Οι συναντήσεις στα πλαίσια του «κοινωνικού διαλόγου» της απάτης, οι συζητήσεις των «κοινωνικών εταίρων», μια ολόκληρη «φιλολογία» για προσεγγίσεις και αντιθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη, ένα και μόνο σκοπό είχαν: να φτάσει η ώρα της κατάθεσης του σχετικού νομοσχεδίου, με όσο γίνεται λιγότερες αντιδράσεις από τους εργαζόμενους στα μέτρα αυτά. Η πραγματικότητα αυτή φέρνει σε άμεση προτεραιότητα τις προτάσεις του ΠΑΜΕ για συνέχιση και κλιμάκωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, κάτι που και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έχουν απαιτήσει.
Αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση φαίνεται να προχωρεί χωρίς καμία αναίρεση ή μεταβολή της θέσης της, ελπίζοντας ότι οι σημαντικές αγωνιστικές αντιδράσεις των εργαζομένων, δε θα συνεχιστούν. Βασίζεται γι' αυτό στις συμβιβασμένες πλειοψηφίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και στον αποπροσανατολισμό που θα πετύχει, τον οποίο και επιχειρεί με πολλές μορφές. Πρώτα απ' όλα επαναλαμβάνει χωρίς καμία βάση ότι με τα αντεργατικά μέτρα θα καταπολεμηθεί η ανεργία. Στη συνέχεια, εφευρίσκει ανόητα επιχειρήματα για τα «οφέλη», που θα έχουν οι εργαζόμενοι από την κάθε ρύθμιση. Με την αύξηση του ορίου απολύσεων για επιχειρήσεις έως 249 εργαζόμενους - μέχρι και πέντε το μήνα, αντί του 2% - υποτίθεται ότι θα κάνουν πιο εύκολα... προσλήψεις οι εργοδότες! Προτείνει μια συμβολική, μηδαμινή αύξηση της αμοιβής για τους μερικά απασχολούμενους της τάξης του 7,5% επί του ωρομισθίου, ώστε να δώσει κίνητρα στους... εργαζόμενους να εργαστούν με μισό μεροκάματο! Μειώνει τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές - ακούγεται για 20% - δήθεν για την αύξηση της απασχόλησης και ισχυρίζεται μάλιστα ότι δε θα θιχτούν τα ασφαλιστικά ταμεία, με αυτή την εξόφθαλμη μείωση των εσόδων τους!
Ημεγαλύτερη απάτη επιχειρείται, όμως, με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και τη μείωση της υπερεργασίας και των υπερωριών. Με φτηνά λογιστικά κόλπα, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι μέσω της διευθέτησης επιβάλλει το...38ωρο! «Φιλικά» μέσα ενημέρωσης, στελέχη της κυβέρνησης, αναλυτές, «παπαγαλίζουν» το «38ωρο» μπας και τυπωθεί στο μυαλό των εργαζομένων, για να αποκρυφτεί η εφιαλτική προοπτική που επιφυλάσσεται για κάθε εργαζόμενο. Η κυβέρνηση σκέφτεται ως εξής: Με το σημερινό 40ωρο, ένας εργαζόμενος εργάζεται περίπου 1.840 ώρες το χρόνο. Αν οι συνολικές ώρες μειωθούν σε 1.750 περίπου, τότε θα έχουμε...38ωρο. Ωστόσο, ο εργοδότης θα έχει το δικαίωμα να απασχολεί καθημερινά τον εργαζόμενο μέχρι και 11 ώρες και για 43 ώρες τη βδομάδα!!! Το «38ωρο» είναι «υπόθεση», αλλά το 11ωρο πράξη, με αντάλλαγμα κάποια ρεπό, όταν δε θα έχει ανάγκη ο εργοδότης. Υστερα απ' όλα αυτά, προτείνεται και η μείωση της πρόσθετης εργασίας, σε συνδυασμό με την αύξηση της αποζημίωσής της. Μια πρόσθετη εργασία που κανείς εργοδότης δε θα χρειάζεται όταν ισχύει η διευθέτηση. Η κοροϊδία αυτή δεν μπορεί να περάσει. Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να περάσουν! Και είναι υπόθεση της ίδιας της εργατικής τάξης να ορθώσει τα εμπόδια στην προώθησή τους.