Από τη ΔΕΘ, όπου μίλησε την Κυριακή, ο Αλ. Τσίπρας είπε ότι η δική του κυβέρνηση είναι η καλύτερη να διαπραγματευτεί την αναθεώρηση του μνημονίου και την αναδιάρθρωση του χρέους και πως αυτό είναι το βασικό κριτήριο που πρέπει να «μετρήσει» στις εκλογές. Από την πλευρά του, ο Ευ. Μεϊμαράκης είπε, σε ομιλία του, το Σάββατο, στη Μαγνησία: «Στόχος μας είναι να συστήσουμε μια διακομματική επιτροπή, με την συμμετοχή όλων των κομμάτων, ώστε να εκπονήσουμε ένα Εθνικό Σχέδιο με συγκεκριμένο προσανατολισμό έως το Πάσχα του 2016 και να πάμε στους εταίρους μας στην Ευρώπη και να τους πούμε ότι έχουμε Σχέδιο και Πρόγραμμα, αντί της εφαρμογής Μνημονίου». Και οι δύο, περιγράφουν με τον τρόπο τους τον νέο «εθνικό στόχο», στον οποίο θέλουν να συστρατεύσουν το λαό την επόμενη μέρα των εκλογών. Τον παραμυθιάζουν ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα καταφέρουν να υπερβούν τα μνημόνια που οι ίδιοι ψήφισαν και που τώρα δεσμεύονται ότι θα εφαρμόσουν! Κοροϊδεύουν ασύστολα. Τα μνημόνια είναι «πακέτα» μέτρων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να ανακάμψει. Αυτός είναι ο ένας και κοινός στόχος των ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, των άλλων κομμάτων που στηρίζουν την καπιταλιστική ανάκαμψη. Ο λαός έχει τώρα περισσότερη πείρα, για να καταλάβει το παιχνίδι που στήνουν στην πλάτη του.
Μιλώντας στον ρ/σ «Realfm 97,8» ο Γιάννης Δραγασάκης είπε: «Και με τη δική μας ευθύνη, ως αντιπολίτευση παλιότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε συμβάλει και εμείς στο να δαιμονοποιηθεί το μνημόνιο ως λέξη. Το μνημόνιο είναι ένας τύπος συμφωνίας. Αρα τυπικά αυτό που έχουμε είναι ένα νέο μνημόνιο, αλλά ως περιεχόμενο, αν το δούμε, έχει μεγάλες διαφορές». Ωστε μετά την υπογραφή από τον ΣΥΡΙΖΑ του τρίτου, ακόμη πιο βάρβαρου, μνημονίου, το οποίο εκτός των νέων άγριων μέτρων συμπεριλαμβάνει και αυτά των δύο προηγούμενων, το πρόβλημα το εντοπίζουν όχι στο αντεργατικό, αντιλαϊκό τους περιεχόμενο, αλλά στη δαιμονοποίηση του όρου μνημόνιο! Καταπώς τους συμφέρει κάθε φορά τα λένε, γιατί αυτοί είναι οι νονοί του κάλπικου διαχωρισμού μνημόνιο - αντιμνημόνιο, ως μέσο εγκλωβισμού και χειραγώγησης του λαού στην πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου. Τώρα που ψήφισαν μνημόνιο μαζί με τους υπόλοιπους «μνημονιακούς», όπως τους έλεγαν, τους φταίει η δαιμονοποίηση, γιατί το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να το αποδεχτεί ο λαός, να το κάνει δικό του, αποδεχόμενος τη σφαγή του. Ο λαός τώρα έχει πείρα. Τους δοκίμασε όλους. Με αυτό ως κριτήριο, τώρα ψήφο στο ΚΚΕ στο δρόμο αμφισβήτησης του καπιταλισμού και ανατροπής του.
Εγραψε ο Ν. Κοτζιάς στην «Κυριακάτικη Αυγή», 6/9/2015: «Ποιο ήταν το μεγαλύτερο κέρδος της διαπραγμάτευσης που προηγήθηκε της συμφωνίας με τους "θεσμούς"; Οτι έσπασε ως προς το ελληνικό πρόβλημα η μονολιθικότητα της γραμμής που είχε επιβάλει την τελευταία δεκαετία η Γερμανία. Εμφανίστηκαν διαφορές ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ (...) ενώ τμήμα των θεσμών διαφοροποιήθηκε από την ακαμψία του Βερολίνου. Η σημασία των πιο πάνω διαφοροποιήσεων και αντιθέσεων δεν έγκειται απλώς στο τι απεφεύχθη ή τι δεν επετεύχθη, αλλά στο ότι διευρύνει τις μελλοντικές δυνατότητες αγώνων και διεκδικήσεων, γενικότερα της αξιοποίησής τους. Αυτό φάνηκε και από το πρόσφατο αίτημα των ΗΠΑ προς τους G-20 να συζητηθεί ο τρόπος απομείωσης του ελληνικού χρέους. (...) Και οι μεν και οι δε δεν ήθελαν να μπλεχτεί η πραγματική πολιτική και γεωπολιτική σε αυτή τη μάχη. Δε συγκράτησαν την ομολογία Αμερικανών υπουργών και του επιτελείου του Γάλλου Προέδρου Ολάντ, ότι επεδίωξαν να πείσουν την Μέρκελ να εγκαταλείψει τον Σόιμπλε και το grexit, στο όνομα της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας». Τέτοιο «λιβάνισμα» στους Αμερικάνους και τη συμβολή τους, για τη συμφωνία - μνημόνιο, την αποφυγή του grexit, τη σφήνα στην ΕΕ κόντρα στη Γερμανία και την υπόθεση του χρέους... Ούτε πλασιέ τους να ήταν. Είναι και αυτή μια οπτική των εξελίξεων του 7μήνου με υπερατλαντική ματιά...
1821 Ο Φιλικός αρματολός επαναστάτης Γεωργάκης Ολύμπιος βάζει φωτιά στην μπαρουταποθήκη της Μονής του Σέκου στη Μολδαβία και ανατινάσσεται στον αέρα μαζί με τους συντρόφους του για να μην πέσει στα χέρια του οθωμανικού στρατού.
1822 Διεξάγεται η ναυμαχία των Σπετσών μεταξύ του ελληνικού επαναστατικού και του οθωμανικού στόλου. Η ναυμαχία λήγει με νίκη των Ελλήνων και την απελευθέρωση του Ναυπλίου.
1841 Γεννιέται ο Τσέχος συνθέτης Αντονίν Ντβόρζακ.
1919 Οι Αμερικανοί επεμβαίνουν στρατιωτικά στην Ονδούρα της Λατινικής Αμερικής για την προστασία των αμερικανικών οικονομικών συμφερόντων.
1920 Η έκτακτη σύνοδος του Εθνικού Κογκρέσου της Ινδίας στην Καλκούτα ψηφίζει το σχέδιο για την «προοδευτική χωρίς βία μη συνεργασία» ως τη βασική τακτική αντίστασης στη βρετανική κυριαρχία.
1941 Αρχίζει από τις δυνάμεις του Αξονα (Γερμανία, Ιταλία και Φινλανδία) η πολιορκία του Λένινγκραντ, που διήρκεσε 872 μέρες και κράτησε έως τις 27 Γενάρη 1944.
1943 Ανακοινώνεται από τους Συμμάχους η συνθηκολόγηση της Ιταλίας (η συνθηκολόγηση είχε γίνει 5 μέρες νωρίτερα). Ο ΕΛΑΣ αφοπλίζει την ιταλική μεραρχία «Πινερόλο» και άλλες ιταλικές μονάδες. Πολλοί Ιταλοί προσχωρούν στον ΕΛΑΣ.
1944 Εκτελείται από τις δυνάμεις κατοχής η Λέλα Καραγιάννη, επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα».
1944 Ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει τον Πύργο και την Καλαμάτα.
1949 Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης Ρίχαρντ Στράους.
1949 Ο Ν. Ζαχαριάδης στέλνει στο ΠΓ της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) της ΕΣΣΔ το κείμενο με τα πρώτα συμπεράσματα από τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, και τα καθήκοντα στη νέα κατάσταση.
1954 Ιδρύεται ο Οργανισμός του Συμφώνου της Νοτιοανατολικής Ασίας (SEATO).
1962 Ενας νεκρός και 30 τραυματίες είναι το αποτέλεσμα των σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ καπνοπαραγωγών και χωροφυλακής στο Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας.
1964 Ιδρύεται η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη από τη συγχώνευση της Νεολαίας ΕΔΑ και της νεοσύστατης Δημοκρατικής Κίνησης Νέων - Γρηγόρης Λαμπράκης.
1966 Πραγματοποιείται η πρώτη απεργία των ναυτεργατών από το 1947, με αίτημα την αύξηση των μισθών. Παρά την επιστράτευση, η απεργία κράτησε 11 μέρες και έληξε με νίκη.
1980 Ο «Μεγαλέξανδρος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου βραβεύεται στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας με το «Χρυσό Φοίνικα» για την κατηγορία των «πειραματικών ταινιών».
1991 Οι πολίτες της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) ψηφίζουν με συντριπτική πλειοψηφία (95,5%) υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους.