«Γιατί χαίρεται ο κόσμος»;
Γιατί, μετά τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ήρθε και η σειρά της Λιβύης να γευτεί τι εστί δημοκρατία υπό τα όπλα του ΝΑΤΟ.
Γιατί, 250 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. αποφάσισαν να παραχωρήσουν απόλυτα το δημόσιο πανεπιστήμιο στις επιχειρήσεις. Είναι κι αυτό ένα από τα καλά εκείνης της δημοκρατίας που υπάρχει για να διασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Κατά τα λοιπά, μια σειρά άρθρα στον αστικό Τύπο μας καλούν να φορέσουμε όλοι το πιο πλατύ χαμόγελό μας, να σκύψουμε βαθιά και να υποδεχτούμε αυτούς που έρχονται να αφήσουν τα ωραία τους λεφτά στη χώρα μας.
Η κρίση είναι ευκαιρία, διακηρύσσουν.
Δε χρειάζεται να κάνουμε πολλά πράγματα για να το καταλάβουμε: Ενα χαμόγελο αρκεί. Και να μη διαδηλώνουμε.
Ενα χαμόγελο κι ένα ευχαριστώ απ' όσους τους επιτρέπεται να έχουν μια δουλειά με 500 ευρώ το μήνα. Κι ένα ακόμα ευχαριστώ από τους κοντά ένα εκατομμύριο ανέργους που περιμένουν στη σειρά να ανακυκλωθούν σε μια αγορά εργασίας όπου κάθε πρωί εργάτες θα διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάει για δουλειά φτηνότερα.
Κι όμως, αχάριστοι όπως πάντα ορισμένοι συνεχίζουν να διαδηλώνουν, όπως προχτές οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό και χτες οι φοιτητές.
Προκάλεσαν έτσι την ιερή αγανάκτηση όσων βλέπουν την κρίση σαν ευκαιρία για νέα κέρδη. Ολων αυτών που όχι μόνο δεν μπορούν να καταλάβουν τους ξεροκέφαλους διαδηλωτές, αλλά αγανακτούν και με το κράτος τους που δεν προστατεύει την ελευθερία του κεφαλαίου να πατά επί πτωμάτων για να κερδίσει.
«Το δικαίωμα του εργάτη σταματά εκεί που αρχίζει το δικαίωμα του αφεντικού του», διακήρυξε χτες το ΕΘΝΟΣ μέσα από το κύριο άρθρο του. Να ανακαλέσει τη δήλωση ότι ο νόμος για τα ΑΕΙ θα ανατραπεί στην πράξη είχε καλέσει προχτές το ΚΚΕ η αρμόδια υπουργός.
Και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι αστοί διαπιστώνουν με θλίψη πως ενώ έχουν κηρύξει άπειρες φορές το τέλος της ταξικής πάλης, αυτή συνεχίζει να είναι παρούσα. Για μια ακόμα φορά, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, οι αστοί ζητάνε να επικρατήσει άκρα του τάφου σιωπή.
Και για μια ακόμα φορά οι εργάτες τραβάνε το δρόμο τους, αδιαφορώντας πλήρως για το ποιος καπιταλιστής θα χαθεί, γιατί συμφέρον των εργατών είναι να χαθούν όλοι μαζί και οι καπιταλιστές και η εξουσία τους.
Οταν η υπουργός Παιδείας αξιώνει να εφαρμοστούν οι νόμοι σα να είναι ιερά και απαραβίαστα κείμενα, ξεχνά ότι το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» δηλώνει ακριβώς τη διαρκή πάλη να επιβληθεί το εργατικό δίκιο ενάντια στο δίκιο των αστών. Το ίδιο ξεχνάνε κι όσοι απέναντι στη δικτατορία των μονοπωλίων εγκαλούν την αστική τάξη γιατί παραβιάζει διακηρύξεις της γαλλικής επανάστασης.
Η αστική νομιμότητα αναγνωρίζει διάφορα δικαιώματα μέχρι τη στιγμή που θα θιχτεί η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κατά συνέπεια το νομικό οπλοστάσιο που τη στηρίζει σε διάφορες πλευρές της ζωής.
Η παράδοση των πανεπιστημίων στις επιχειρήσεις θεωρείται δίκιο από τη σκοπιά της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Και άδικο από την σκοπιά των εργατών.
Οταν συγκρούονται δίκιο με δίκιο θα επικρατήσει αυτό που έχει με το μέρος του τους συσχετισμούς. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ελπίζει ότι ο νόμος της θα εφαρμοστεί επειδή τον ψήφισαν η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. Στο χέρι των λαϊκών ανθρώπων, που έχουν εμπιστευτεί την ψήφο τους σε τέτοια κόμματα, είναι να αποδείξουν πως ανάμεσα σ' αυτά που ψηφίζει η Βουλή κι αυτά που ζητάνε τα λαϊκά στρώματα υπάρχει άβυσσος. Που δε θα καλυφθεί με υποταγή της λαϊκής βάσης στο συμφέρον της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, το αντίθετο.
Λεπτομέρεια: Απειρες οι εξουσίες που πανηγύρισαν τη νίκη τους. Απειρες και οι φορές που γκρεμίστηκαν από τη λαϊκή πάλη.
Η επανεκκίνηση δεν αφορά μόνο τον καπιταλισμό που αναζητά διέξοδο από την κρίση, αλλά και το εργατικό κίνημα που πρέπει να εντείνει την προσπάθεια για ανατροπή των συσχετισμών.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΣΥΝΕΝΟΧΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ στα εγκλήματα κατά του λαού της Λιβύης
ΤΑ ΝΕΑ: Στο τραπέζι κλιμάκια και βαθμοί
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Αλλάζουν όλα στη φορολογία
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Περικοπές στους ελ. επαγγελματίες
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Ανάχωμα 4 δισ. στο τσουνάμι της ανεργίας
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Ανοιξε η όρεξη για εμπράγματες εγγυήσεις
ΑΥΡΙΑΝΗ: Εγγυήσεις σε χρυσό ζητούν οι Γερμανοί
ΕΘΝΟΣ: Κάτω οι βάσεις στις σχολές που «χτυπά» η κρίση
Η ΑΥΓΗ: Θα αποτύχουν όπως με το άρθρο 16
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: Προσλήψεις 23.137 εκπαιδευτικών
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Πρώτα βήματα εξυγίανσης στο ποδόσφαιρο
Ο ΛΟΓΟΣ: Εισαγγελέας στα ΕΛΤΑ για τις επιχορηγήσεις
«Αυξάνονται οι ενδείξεις για νέα παγκόσμια ύφεση (...) Η δραστηριότητα των κλάδων της βιομηχανίας και υπηρεσιών στην Ευρωζώνη παρέμεινε στάσιμη τον Αύγουστο, την ίδια ώρα που στην Κίνα δείχνει να επιβραδύνεται ελαφρώς, σύμφωνα με χθεσινές εκθέσεις, τροφοδοτώντας έτσι εκ νέου τις ανησυχίες για τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας ύφεσης (...) "Οι χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης, και ιδιαίτερα η Γερμανία, εμφανίζουν σημάδια αδυναμίας. Η Ευρωζώνη δείχνει να χάνει τη βασική μηχανή ανάπτυξής της", αναφέρει ο επικεφαλής οικονομολόγος της Markit Κρις Ούιλιαμσον. Μεγαλύτερη του αναμενομένου ήταν η πτώση που κατέγραψε ο δείκτης οικονομικών προσδοκιών ZEW στη Γερμανία τον Αύγουστο, καθώς διαμορφώθηκε στις -37,6 μονάδες, από τις -15,1 του Ιουλίου (...) Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η πτώση που κατέγραψε τον ίδιο μήνα ο δείκτης τρεχουσών συνθηκών της European Economic Research, ο οποίος υποχώρησε στις 53,5 μονάδες από τις 90,6 του Ιουλίου, αρκετά χαμηλότερα από τις εκτιμήσεις των οικονομολόγων για μείωση στις 87,5 μονάδες. Στην Κίνα, ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής αναμένεται να επιβραδυνθεί μεν τον Αύγουστο για δεύτερο συναπτό μήνα, αλλά με χαμηλότερο ρυθμό, στις 49,8 μονάδες από τις 49,3 του Ιουλίου, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της HSBC. Σημειώνεται ότι οποιοδήποτε επίπεδο κάτω των 50 μονάδων υποδηλώνει συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής. "Διατηρούμε τις προβλέψεις μας για μια ομαλή προσγείωση της κινεζικής ανάπτυξης", τονίζει ο οικονομολόγος της Bank of America-Merrill Lynch, Λου Τινγκ, με τον ρυθμό ανάπτυξης να επιβραδύνεται στο 9% το β΄ εξάμηνο, έναντι 9,6% το πρώτο» (το θέμα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
«Είναι κοινό μυστικό ότι η απασχόληση οδεύει προς τα τάρταρα και η ανεργία στα ύψη. Τα επίσημα στοιχεία που υπάρχουν είναι εφιαλτικά και η επανάληψή τους δεν γίνεται για να ικανοποιηθούν αντιπολιτευτικά "σαδιστικά" ένστικτα. Γίνεται για να επισημανθεί το οξύτατο πρόβλημα, ώστε η κυβέρνηση να σκύψει πολύ σοβαρά επάνω του, αν δεν θέλει να δει - ανεξέλεγκτες ίσως - αντιδράσεις τους επόμενους μήνες, που δεν θα χρειαστούν "εχθρούς του συστήματος" για να τις υποδαυλίσουν, αφού η οργή, η απόγνωση και η αδιέξοδη προοπτική θα περισσεύουν (...) η κυβέρνηση δείχνει να κινείται με δύο ταχύτητες στο κεφάλαιο της εργασίας, που όλοι απεύχονται να καταλήξουν σε σύγκρουση. Στον ιδιωτικό τομέα, οι ταχύτητες στις απολύσεις και στην ανεργία αυξάνουν ιλιγγιωδώς (...) στο δημόσιο τομέα (...) αδυνατεί να νοικοκυρέψει το μεγάλο ασθενή, ενώ εκ του πονηρού αφήνει παράθυρα ρουσφετιού» (από το κύριο άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ: «Το προπέτασμα απαισιοδοξίας (...) μας αποτρέπει να δούμε και τις κυοφορούμενες ευκαιρίες. Μία απ' αυτές την προσφέρει η Γερμανία (...) στην Ελλάδα ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να δραστηριοποιηθούν σε τομείς όπως οι τηλεπικοινωνίες, οι υποδομές, η διαχείριση απορριμμάτων και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η εκτεταμένη ηλιοφάνεια είναι πλούτος που δεν πρέπει να παραμείνει ανεκμετάλλευτος. Προφανώς, η πρωτοβουλία αυτή, ένα γερμανικό "σχέδιο Μάρσαλ" για την Ελλάδα, δεν είναι εκδήλωση φιλανθρωπίας (...) οι επενδυτές προσδοκούν κέρδος (...) Το κλίμα αισιοδοξίας που γεννά η διακηρυγμένη πρόθεση των Γερμανών να επενδύσουν στην Ελλάδα, προφανώς χρειάζεται να συνοδευτεί από βελτίωση των κρατικών δομών στην κατεύθυνση της διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας (...) με τη μείωση της γραφειοκρατίας και τη θεσμοθέτηση σταθερών κανόνων (φορολογία, εργατικό και διοικητικό δίκαιο)» (από το κύριο άρθρο στα ΝΕΑ).
ΚΑΙ Ο ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ΛΑΟΣ: «Η ανευθυνότητα σ' αυτόν τον τόπο φαίνεται ότι είναι ανεξάντλητη (...) στο πλαίσιο αυτής της απαράδεκτης συμπεριφοράς εντάσσεται και η χθεσινή αθλιότητα έξω από τα τρία μεγάλα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος (...) διαδηλωτές, εφοδιασμένοι με τα σχετικά πανό και το αναγκαίο θράσος, έκριναν ότι είχαν το δικαίωμα να καταφέρουν ένα ακόμη πλήγμα σε βάρος του πολύπαθου τουρισμού μας, επιτρέποντας στην παγκόσμια κοινή γνώμη να θυμηθεί ότι στη χώρα μας ο ξένος επισκέπτης είναι υποχρεωμένος να υποτάσσεται στις διαθέσεις και στις ορέξεις του κάθε συνδικαλιστή και στην πολιτική σκοπιμότητα που του έχει ανατεθεί να υπηρετήσει. Αλλά το ζητούμενο, εν προκειμένω, δεν είναι τι κάνει ο κάθε ανεύθυνος συνδικαλιστής ή όποιοι τον υποκινούν και τον στηρίζουν. Το ζητούμενο είναι τι κάνει η Πολιτεία και με ποιον τρόπο προστατεύει τις θιγόμενες κάθε φορά από τη συνδικαλιστική αδιαλλαξία επαγγελματικές ομάδες, αλλά και το εθνικό συμφέρον γενικότερα (...) Το δικαίωμα της απεργίας και της διαμαρτυρίας είναι ιερό. Αυτό κανένας δεν το αρνείται. Αλλά στις δημοκρατίες τα δικαιώματα όλων μας σταματάνε εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων. Αυτό κάποτε πρέπει να γίνει σεβαστό» (από το κύριο άρθρο στο ΕΘΝΟΣ).