Πάμε σ' άλλα: Ποιος θυμάται εκείνο το «ένα χαμόγελο θα σας θάψει»; Ισως, κάπου εκεί να είμαστε. Πολύ χαμόγελο κυκλοφορεί τριγύρω. Παράξενο χαμόγελο. Και τα μάτια σα να γυαλίζουν. Στην αρχή λες θα 'ναι από ξενύχτι, ή απ' τον καπνό του τσιγάρου. Μετά, καθώς πληθαίνουν γύρω όσοι με τα ίδια συμπτώματα, ψάχνεις το χαμόγελο που συνοδεύει αυτά τα μάτια. Παράξενο χαμόγελο.
Ευτυχώς που μαζεύεται κάθε τόσο η αφρόκρεμα και μας θυμίζει ότι υπάρχουν και φτωχοί! Αλήθεια, τι πάει να πει «φτωχός»; Μαθαίνεις ξάφνου ότι «φαλίρισε», λέει, ο τάδε μεγαλέμπορας γιατί άνοιξε δίπλα του ένας πιο μεγάλος. Στη φτώχεια, δηλαδή, ο άνθρωπος. Σαν τους τραπεζίτες που τραγούδαγαν προχτές στο Ηρώδειο για τη φτωχολογιά, τώρα που άλλοι τραπεζίτες απειλούν να τους πάρουν και τα σώβρακα. Πολλή φτώχεια.
Δεν είναι λίγο απάτη η λέξη; Οπως όλες οι λέξεις που απλά περιγράφουν. Κοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις - που η ανάλυσή τους αναδεικνύει ένοχο και αιτία και άρα οδηγούν και σε αναζήτηση λύσης - μέσα από περιγραφικές λέξεις παρουσιάζονται σα φυσικό φαινόμενο. Κάτι που έτσι κι αλλιώς υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει γύρω μας. Κι αφού είναι φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν τη βροχή, αρκεί μια ομπρέλα και κανένα πρόβλημα. Τι θέλει, βρε παιδί μου, η φτώχεια; Μια «αναδιανομή», μερικούς σώφρονες καπιταλιστές και βγήκε στεγνός απ' την μπόρα ο φτωχός. Μια πλειάδα αστών πολιτικών μπορούν να βεβαιώσουν το φτωχό ότι το δικό τους πακέτο αντιμετώπισης της φτώχειας είναι το καλό. Αρκεί ο φτωχός να παραμείνει φτωχός... στο μυαλό.
Τι λες; Είσαι εργάτης, τρέχεις όλη μέρα για τον επιούσιο, πού να βρεις χρόνο να διαβάσεις, να μάθεις, να αναλύσεις, άσε εκείνη τη βαριά καλογερική, να ψάχνεις και για λύση. Τόσοι πριν από σένα δεν τη βρήκαν, θα τη βρεις εσύ; Ωραία. Εχει δίκιο ο Μίχαλος των εμπόρων. Φταις! Εχουν δίκιο κι ο Καραμανλής, κι ο Παπανδρέου, κι ο Τσίπρας, κι ο Καρατζαφέρης. Φταις! Διαλέγεις λάθος μαγαζί!
Παίρνουν απ' το κανάλι μια κυρία στο σπίτι της και ζητάνε τη γνώμη της για τις εξελίξεις. Στο φτερό, η κυρία, τραβά μια ανάλυση για το πόσο αποκομμένος είναι ο τάδε κυβερνήτης από την κοινωνία, τη θαυμάζεις, ώσπου ακούς το γιο σου να γελά, λέγοντας ότι αυτά που λέει η κυρία τα έλεγε 10 λεπτά πριν ο Κακατάδε στο διπλανό κανάλι. Καλά, πότε πρόλαβε και τα αφομοίωσε και τα παρουσιάζει και σαν δικά της; Τόσο εκπαιδευμένος είναι τελικά, ο κόσμος, στο αμάσητο;
Τι; Δεν είναι εύκολη η απόφαση για όλους να πάνε στο περίπτερο να ζητήσουν «Ριζοσπάστη»; Μάλιστα. Και είναι εύκολο το γλείψιμο αριστερά και δεξιά για ένα εισιτήριο στο Ηρώδειο για να λέει μετά περήφανα πως ήταν εκεί που οι τραπεζίτες τραγουδάγανε για τη φτωχολογιά;
Ασχετο: *Τη μέρα που λείπανε οι δημοσιογράφοι: «Ο συμβολισμός του Βάρναλη είναι ρεαλιστικός και επαναστατικός και δεν έχει καμιά σχέση με το μεταφυσικό συμβολισμό του ξεπεσμού» (Δ. Γληνός).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ για τις άμεσες ανάγκες
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Μόνο οι μισοί πτυχιούχοι ΑΕΙ εργάζονται
ΤΟ ΒΗΜΑ: Επιχείρηση αναστήλωσης κύρους και ηθικού στη ΝΔ
ΤΑ ΝΕΑ: Πρόβα εκλογών με πυροτεχνήματα
ΕΘΝΟΣ: ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ με ληγμένες εξαγγελίες
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Επιχείρησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Βρήκε το δίλημμα, αναζητεί το χρόνο των εκλογών
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΦΡΕΝΟ στις κατασχέσεις των ακινήτων
Ο ΛΟΓΟΣ: Επιχείρηση «φυγή προς τα εμπρός»
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Ανοίξτε τις πόρτες των υπουργείων
Η ΧΩΡΑ: Η κυβέρνηση εγγυάται και το τελευταίο ευρώ
Η ΑΥΓΗ: Μέτρα προστασίας για επιτόκια, δάνεια και ταμεία
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Εγγυημένες οι καταθέσεις
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΚΡΙΣΙΜΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ Ζαγοριανού - Σίκατσεκ τη Δευτέρα στο Μόναχο
«Μία ημέρα πανελλαδικής απεργίας στα ΜΜΕ ήταν αρκετή για να αναδειχθεί το αγαθό της αξιόπιστης ενημέρωσης. Χωρίς εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά δελτία, η χώρα βυθίστηκε προχθές σε βούρκο ακατάσχετης φημολογίας. Τράπεζες κατέρρευσαν, η κυβέρνηση έπεσε κάμποσες φορές και οι ημερομηνίες των εκλογών "έπαιζαν" για όλες τις Κυριακές του Νοεμβρίου. Για να επιβεβαιωθεί το λαϊκό ρηθέν ότι "μόνο αν χάσεις κάτι, κατανοείς την αξία του"» (το ανέκδοτο σαν κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ).
«Ωραία τα έλεγε για τον σοσιαλισμό χθες η κυρία... με συγχωρείτε η συντρόφισσα Σεγκολέν Ρουαγιάλ μιλώντας στο Μέγαρο Μουσικής, όπως θα τραγουδούσε η κυρία Κάρλα Μπρούνι τη Μασσαλιώτιδα στο Μπροντγουέι (...) Καταχάρηκε το προχώ κοινό (...) κι απήλθον όλοι ευτυχείς! Και πιο σοσιαλιστές από ποτέ!» (ο Στάθης Σ. στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
«Η προσπάθεια μετά την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο συνεχίζεται εντατικά και στα φοιτητικά χρόνια. Στόχος των νέων, να τελειώσουν γρήγορα και είτε να βρουν σύντομα δουλειά είτε να συνεχίσουν σε μεταπτυχιακές σπουδές που τους δίνουν συγκριτικό πλεονέκτημα για μια καλύτερη καριέρα. Ομως, όπως δείχνει έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, παρά τα πτυχία και τα πλούσια βιογραφικά, μόνο οι μισοί απασχολούνται (χάρη σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που τους βρήκαν δουλειά) και από αυτούς οι περισσότεροι σε προσωρινή εργασία. Το 61,4%, για αρκετά χρόνια μετά την αποφοίτηση από το ΑΕΙ, αναγκάζεται να ζει στο πατρικό σπίτι» (το ρεπορτάζ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
Η ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ: «Κατάμεστο χθες το Ηρώδειο στη συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου, χορηγός της οποίας ήταν η Eurobank. Τη συναυλία τίμησαν με την παρουσία τους άνθρωποι της Τέχνης και του Πολιτισμού, Πολιτικοί και Τραπεζίτες (...) Τις εντυπώσεις έκλεψε το τελευταίο μέρος της συναυλίας όταν ο κ. Ξαρχάκος και οι καλλιτέχνες αφιέρωσαν ένα 10λεπτο στη φτωχολογιά!» (η καταγραφή στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ).
Ο ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: «Η παρούσα κρίση θα διαμορφώσει μια νέα γενιά οικονομικής σκέψης που θα επιβάλει κανόνες σωφρονισμού και ευθύνης στη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος» (ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας / το ΒΗΜΑ).
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ: «"Μέτρα προστασίας των δανειοληπτών: Κατετέθη νομοσχέδιο στη Βουλή..." (...) "Προτάσεις νόμου από ΠΑΣΟΚ υπέρ αδυνάτων" (...) "Προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία"» (οι τίτλοι, ο ένας κάτω από τον άλλο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ για να 'ναι εμφανές το δούλεμα).
ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΞΩ: «"-Τι λες τώρα! Το ΠΑΣΟΚ πέρασε μία μονάδα τη ΝΔ! Θρίαμβος!". "-Αλλά τότε, τι νόημα έχει όλη αυτή η κουβέντα για εκλογική συνεργασία, προκειμένου να βάλουμε, λέει, τέλος στο μεγάλο φαγοπότι των Βουλγαράκηδων και των Ρουσοπουλαίων και δε συμμαζεύεται". "-Και αυτό είναι, ρε φίλε, το πρόβλημά μας; Πόσα βγάζει ο Βουλγαράκης και τι δάνεια πήρε ο Ρουσόπουλος και πώς τα πληρώνει; Το πρόβλημά μας είναι πώς θα πληρώσουμε εμείς τα δικά μας δάνεια...", "- Θα μας τα ρίξει, λες, μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, να ξοφλήσουμε; `Η μήπως μια κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ;...". Πρόκειται για μια αυθεντική (διαθέτω και... ηχητικό ντοκουμέντο!) κουβεντούλα στο πολιτικό κλίμα των ημερών. Η καφενειακή αυτή κουβεντούλα, που μέσες-άκρες εκφράζει την ελληνική κοινωνία, είναι πιο ποιοτική από τις κουβέντες των παραθυρόβιων της εικονικής πραγματικότητας. Φυσικά, η καφενειακή ερώτηση "θα μας τα ρίξει, λες, μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, να ξοφλήσουμε; `Η μήπως μια κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ;", είναι μια αφελής ερώτηση. Στην οποία η διαχρονική απάντηση είναι, ότι εμείς οι "απέξω" δεν πρόκειται να ξοφλήσουμε ποτέ, με καμία κυβέρνηση...» (ο Ν. Τσαγκρής στο ΕΘΝΟΣ).