Μόνο που αυτή η βρώμα, η κρυμμένη, κάνει μεγαλύτερο κακό εκεί από κάτω. Το ήδη σάπιο κακοφορμίζει κι ό,τι ακουμπά χωρίς να ξέρει τι είναι από κάτω...
Οταν ένας τύπος που κυκλοφορεί στη Φιλοθέη με σκύλο φονιά, τρέμοντας μην και τον πλησιάσει κανείς και τον καρπαζώσει, σου λέει πως ο δάσκαλος έπρεπε να πλακώσει στις σφαλιάρες τα παιδιά, να ανησυχείς, αν συμφωνείς μαζί του.
Κοιτώντας το μερικό, μπορείς να αρχίσεις να αναπτύσσεις σκέψεις που σε πάνε στο φεγγάρι: «Βλέπει το παιδί όπλα - μαθαίνει να σκοτώνει», «είναι άνεργος ο μπαμπάς - μαθαίνει το παιδί να εκδικείται», «χώρισαν οι γονείς - δε σέβεται την κοινωνία το παιδί».
Χίλια δυο τέτοια αντιδραστικά στη βάση τους στερεότυπα, μπορούν να υποστηριχτούν και με «επιστημονικές» αναλύσεις.
Και φτάνεις εσύ να κυνηγάς το ένα και το άλλο φάντασμα: Να μην αγοράζεις το πλαστικό πιστόλι που γυαλίζει του πιτσιρικά, να αλλάζεις κανάλι μην και δει τη βία, να φέρνεις τον αστυνόμο γιατί ο διπλανός μπόμπιρας έδειρε το μαμμόθρεφτό σου.
Δεν πας πουθενά έτσι.
Γιατί η βία είναι πάντα ταξικά προσδιορισμένη. Σε κάθε εποχή, με διαφορετικό περιεχόμενο και νομιμοποίηση.
Δεν μπορείς, χωρίς να τα βάλεις με τη βία του συστήματος που σε τσακίζει, να προστατέψεις το παιδί σου.
Την πέτρα που δε θα φάει σήμερα στο κεφάλι, παίζοντας (Ναι! Παίζοντας!) θα την εισπράξει αύριο σαν απόλυση και θα είναι σκληρότερη. Και δε θα 'χει μάθει να παλεύει.
Τεράστιο θέμα για να πιαστεί σ' ένα σχόλιο με αφορμή ορισμένα απ' όσα γράφονται. Μια αφορμή θέλουμε να δώσουμε: Να το δούμε λίγο αλλιώς όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας, αλλά και με δική μας ανοχή - συνενοχή.
Να μάθεις το παιδί να θέλει να γίνει επιστήμονας, γιατί αυτό είναι χρήσιμο στην κοινωνία, σημαίνει να κάνεις κι εσύ ένα βήμα.
Ακόμα κι όταν υπάρχει μόνο ένα κομμάτι ψωμί στο τραπέζι, είναι η φιλοσοφία που κάνει τη διαφορά. Είναι η γνώση, που οι κομμουνιστές διαλαλούν, πως ό,τι μας κρατά καθηλωμένους στο ζώο, μπορεί να ανατραπεί, για να αρχίσει να κυλά η πραγματική ιστορία της Ανθρωπότητας.
Απέναντι στη μοιρολατρία και το φοβισμένο βλέμμα του κυνηγημένου από παντού, μπορείς να ορθώσεις ένα «τίποτα δεν πιστεύω απ' όσα μου λέτε οι σιτισμένοι από τα αφεντικά μου, ψάχνω να βρω την αλήθεια που ταιριάζει στην τάξη μου».
Καμιά φορά τα αγράμματα γράμματα λένε περισσότερα. Σίγουρα έχουν οδηγήσει επαναστάσεις και επαναστάσεις. Δεν είναι λίγο να χύνεσαι στη φωτιά με μία μόνο λέξη: Ψωμί!
Εσύ! Που λίγο πριν σε λέγανε τσογλάνι.
Ασχετο: Οταν η νομιμοποιημένη από τις ίδιες τις εξεγερμένες λαϊκές μάζες επαναστατική βία, αναγνωρίζει δικαίωμα ισοτιμίας στη θεσμοθετημένη κρατικο-καπιταλιστική βία, κλάψε την επανάσταση.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ο νόμος - πλαίσιο
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ από τους πολίτες στον Γιώργο
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ Παπανδρέου
ΕΘΝΟΣ: ΥΠΟΥΡΓΟΙ περιορισμένης ευθύνης
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ... ζητούν Πολύδωρας - Προκόπης
ΤΟ ΒΗΜΑ: Το έγγραφο που καίει, πώς κράτησαν τον δραπέτη στον Κορυδαλλό
ΤΑ ΝΕΑ: Απόδραση με άδεια... υπουργού
Η ΧΩΡΑ: Αναζητείται υπεύθυνος
Ο ΛΟΓΟΣ: ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ των εξετάσεων DNA
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Κρίση μαστίζει την ελληνική κοινωνία
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: ΓΝΩΡΙΖΑΝ ότι σχεδιαζόταν απόδραση με ελικόπτερο
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΑΡΠΑΞΑΝ 1,3 ΤΡΙΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ
Η ΑΥΓΗ: Χιλιάδες φοιτητές στις συνελεύσεις
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: «Εθνική» προσγείωση για το Χρηματιστήριο
«θα ήταν στρουθοκαμηλικά εύκολο, άρα και ατελέσφορο, να εικάσουμε ότι η βιαιολάγνα τηλεόραση και τα επίσης βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια, που σε πολλές περιπτώσεις υποκαθιστούν την παρέα, τον κόσμο, παράγουν οπωσδήποτε παιδική παραβατικότητα. Οι στατιστικές, πάντως, έστω και κάπως παλιές, διαβεβαιώνουν ότι κάθε έφηβος του ανεπτυγμένου κόσμου καταναλώνει, ώσπου να ενηλικιωθεί, δέκα χιλιάδες τηλεοπτικές εικόνες βίας. Πόσο εύκολο είναι να αντέξει σε αυτήν την επίθεση ένας ανήλικος, σ' αυτό το υπερπροβαλλόμενο μοντέλο επιβίωσης ή αυτοεπιβεβαίωσης, όταν οι αντιστάσεις των ίδιων των ωρίμων στην "ηδονή της βίας" ελέγχονται μικρές, όπως φανερώνει και η ευκολία με την οποία οπλίζουμε το δίκαννο ακόμα και για ένα κλεμμένο ποδήλατο ή αλληλοδερνόμαστε για μια θέση παρκαρίσματος;» (ο Παντελής Μπουκάλας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
«Tι ενοχλεί άραγε περισσότερο τον άνεργο πολίτη, η απόδραση ενός φυλακισμένου ή η απόδραση του εργοδότη που άρπαξε τις μηχανές της φάμπρικας, το 'σκασε και τον πέταξε στο δρόμο; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος βαρυποινίτης, ο δραπέτης των φυλακών ή ο καταχραστής και λωποδύτης που άρπαξε τα χρήματα του δημοσίου για να στήσει αλλού καινούρια φάμπρικα, να γδύσει κι άλλα θύματα; Και μην μας πείτε πως αναφερόμαστε σε δύο πράγματα διαφορετικά, πως δεν έχει σχέση ο φάντης με το ρετσινόλαδο γιατί εμείς ξέρουμε πως τους πατεράδες μας τους έκλειναν στα μπουντρούμια όταν τολμούσαν ν' απεργήσουν, χωρίς δυνατότητα ν' αποδράσουν, κι εμάς, τα παιδιά τους δε μας πότιζαν ρετσινόλαδο, απλά, μας στέλνουν φάντη μπαστούνι τον δικαστικό κλητήρα αφού η ανεργία δε μας επιτρέπει να πληρώνουμε το νοίκι. Για ρωτήστε τους άνεργους της Νάουσας πόσο χολοσκάνε που δραπέτευσε ο Παλαιοκώστας» (το σχόλιο στην ΑΥΡΙΑΝΗ).
ΕΧΕ ΧΑΡΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ... «Στη Βέροια είναι προφανές ότι δεν έκαναν τη δουλειά τους οι δάσκαλοι. Ανέχτηκαν μια συμμορία μικρών αληταράδων που ταλαιπωρούσαν ένα παιδάκι (...) Δεν το προστάτευσαν, δεν πλάκωσαν τους άλλους στις σφαλιάρες (...) Η αστυνομία (...) δεν προβληματίστηκε με τις διαπιστωμένα βίαιες συμπεριφορές των μικρών αληταράδων για να προλάβει το κακό (...) Αλλά δεν έκαναν τη δουλειά τους ούτε οι φύλακες τη στιγμή της απόδρασης. Τι πάει να πει δεν είχαν διαταγή να πυροβολήσουν;» (ο Ι. Πρετεντέρης στο «ΒΗΜΑ»).
ΣΥΜΦΩΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ: «"Εγκριτοι" δημοσιογράφοι από μεγάλο ιδιωτικό κανάλι (Μέγκα) απαιτούσαν χθες βράδυ εν χορώ το κεφάλι των εξωτερικών φρουρών του Κορυδαλλού, επειδή δεν πυροβόλησαν το ελικόπτερο (...) "Το πολύ να σκοτώνανε τον Παλαιοκώστα" απεφάνθη κάποια στιγμή ο γνωστός έγκριτος τηλε-σχολιαστής (Ι. Πρετεντέρης), δίνοντας μια ενδιαφέρουσα εκδοχή για την απόλυτη αξία της ανθρώπινης ζωής (από την οποία εξαιρεί, προφανώς, τους δραπέτες)» (το σχόλιο στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»).
ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΚΡΙΒΑ: «Με ρωτάτε πώς αισθάνομαι που βρισκόμαστε τώρα στην εξουσία. Μα κάνετε λάθος: Είμαστε απλώς στην κυβέρνηση, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να αλλάξουμε ορισμένα πράγματα. Αν είχαμε την εξουσία, θα είχαμε τη δύναμη να επιταχύνουμε ή να επιβάλουμε τις αλλαγές. Με ρωτάτε επίσης πώς έγινε κι έδωσα το χέρι σε έναν πρώην βασανιστή μου, που τον συνάντησα σε μια εκδήλωση κατά της φτώχειας. Μα είμαστε πολιτικοί μαχητές, όχι εκδικητές. Δεν έχουμε καιρό για μίση, αυτό που προέχει είναι να ξεριζώσουμε την πείνα. Παραμένουμε πάντα Τουπαμάρος, ναι. Αλλά υπάρχει η ώρα του αντάρτικου και η ώρα του Κοινοβουλίου» (ο Μαουρίσιο Ρόσενκοφ στην «Ελ Παΐς» / «ΤΑ ΝΕΑ»).