Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξανδρούπολης και της ΣΕΛΔΕ Αθήνας. Φοίτησε στην Πάντειο (Τμήμα Κοινωνιολογίας) και έλαβε μέρος σε παιδαγωγικά σεμινάρια, καθώς και της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας.
Εργα του: 1) «Ο δάσκαλος που λιώνει σα λαμπάδα, δίνοντας φως» (κωμωδία). Ανέβηκε το 1955 στην αίθουσα τελετών της Ακαδημίας και παίχτηκε από σπουδαστές, τον συγγραφέα, την Βάγια Τζαμτζή (με παράλληλη απαγγελία ποιήματός του απ' την ίδια και συνοδεία βιολιού από τον συγγραφέα) και 5 ακόμη σπουδαστές. 2) «Το κακάο ψήνεται - η UNRRA και τα κλομπς», συλλογή διηγημάτων, 3) Επέτειοι - χρονικά. 4) Αρθρα και σχόλια - κοινωνικοπολιτικά. Τα τρία τελευταία έργα έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στον Τύπο, από το 1988. Αρχές της δεκαετίας του 1960 είχε συνεργαστεί με τουριστικό περιοδικό της Αθήνας, προβάλλοντας τα αξιοθέατα του Νομού Εβρου.
Η απόφαση για άσκηση βίας και νοθείας είχε παρθεί από το «Συμβούλιο του Στέμματος», πρόεδρος του οποίου ήταν ο βασιλιάς Παύλος. Στη σύσκεψη εκείνη συμμετείχαν και οι αρχηγοί των αστικών κομμάτων. Στόχος της σύσκεψης ήταν ο περιορισμός της δύναμης της ΕΔΑ, δηλαδή του ΚΚΕ που η απήχησή του στον ελληνικό λαό ήταν πολύ σημαντική τη δεκαετία του 1950, μολονότι η έδρα του και οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας βρίσκονταν σε αναγκαστική υπερορία, ως πολιτικοί πρόσφυγες, στην Ανατολική Ευρώπη, μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.
Για την υλοποίηση της απόφασης του «Συμβουλίου» ο αρχηγός του κόμματος της «Ενωσης Κέντρου» Γ. Παπανδρέου μετά τη σύσκεψη είχε προβεί στις πιο ακραίες αντικομμουνιστικές δηλώσεις, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η απειλή, «και με το περίστροφο ακόμη...» Οι εξτρεμιστικές δηλώσεις του είχαν προκαλέσει την άμεση αντίδραση από την ΕΔΑ και είχαν δημιουργήσει έντονο αποτροπιασμό στον ελληνικό λαό.
Με την ευκαιρία θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι στις εκλογές του 1958 η ΕΔΑ ήρθε, μαζί με τους συνεργαζόμενους, δεύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα με ποσοστό 24,45% και έβγαλε 79 βουλευτές, παρά τις δύο ήττες που είχε το ΚΚΕ στα «Δεκεμβριανά» και στον Εμφύλιο.
* * *
Το ιδιότυπο προεκλογικό κλίμα εκείνων των εκλογών το έζησα και εγώ ο ίδιος προσωπικά. Υπηρετούσα νεοδιόριστος δάσκαλος στο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Αμμόβουνου Ορεστιάδας.
Αναφέρω παρακάτω τα αντιδημοκρατικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος των αριστερών ψηφοφόρων του χωριού από τις κρατικές αρχές, προκειμένου να διαμορφωθεί κλίμα τρομοκρατίας και επηρεασμού των συνειδήσεων:
Μια βδομάδα πριν από τις εκλογές, είχε έρθει στο χωριό ο διοικητής της Υποδιοίκησης Χωροφυλακής της περιοχής, ο οποίος μου ζήτησε επιτακτικά και χωρίς κανένα έγγραφο από τον επιθεωρητή να σχολάσω αμέσως τους μαθητές επειδή, όπως μου είπε, θα καλούσε στην αίθουσα του σχολείου μερικούς κατοίκους, άντρες και γυναίκες, για να τους ...μιλήσει.
Αντέδρασα αρνητικά στην απαίτησή του. Αλλά αντιλήφθηκα σε λίγο ότι ήταν αποφασισμένος να εκτελέσει με κάθε τρόπο και μέσο την εντολή της κυβέρνησης και να εφαρμόσει το γνωστό σχέδιο εκβίασης των συνειδήσεων των κομμουνιστών και των άλλων προοδευτικών ψηφοφόρων που ήταν ενταγμένοι στην ΕΔΑ, για να ψηφίσουν «εθνικό κόμμα».
Βγήκα σε λίγο έξω στο προαύλιο του σχολείου μαζί με τους μαθητές μου με έντονη ανησυχία. Είπα στα παιδιά να πάνε στο σπίτι τους γιατί δε θα κάναμε μάθημα εκείνη τη μέρα. Εγώ παρέμεινα στο προαύλιο και κουβέντιαζα με τρεις κατοίκους που περίμεναν τη σειρά τους να μπούνε μες στην αίθουσα.
Σε λίγη ώρα, ο υποδιοικητής συγκέντρωσε με τον κλητήρα του χωριού, γύρω στους 50 αμετανόητους ψηφοφόρους - οπαδούς της ΕΔΑ (το χωριό είχε τριακόσιους περίπου κατοίκους, σήμερα έχει λιγότερους) και έναν - έναν τους καλούσε για ...σωφρονισμό.
Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε να δηλώνει με στεντόρεια φωνή μια κοπέλα, γεροδεμένη και ψηλή - έμοιαζε με ανταρτοεπονίτισσα του ΕΛΑΣ - που μόλις είχε βγει από την αίθουσα:
- «Με το ζόρι παντρειά δε γίνεται».
- «Μπράβο, Βασιλική» - έτσι την έλεγαν - της είπαμε, όταν πέρασε από δίπλα μας.
Ακουσα αργότερα ότι είχε ασκηθεί σε όλους τους άλλους ανυπάκουους ψηφοφόρους της Αριστεράς τρομερή ψυχολογική βία για να μην ψηφίσουν το κόμμα της ΕΔΑ.
Η Βασιλική, εκείνη η απείθαρχη, ανυπότακτη και γενναία γυναίκα αποτελεί σήμερα παράδειγμα αλύγιστης αγωνίστριας για τη νεολαία. Διδάσκει μαχητικότητα και πίστη αταλάντευτη στα μεγάλα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Σήμερα που η Βασιλική βρίσκεται σε μεγάλη ηλικία πιστεύω ότι αυτά τα ιδανικά μπορεί να τα μεταλαμπαδεύσει στους νέους του χωριού.
Τη δεκαετία του 1980 όταν επισκέφθηκα το χωριό, στο οποίο δούλεψα για τέσσερα συνεχή σχολικά έτη, μου είπαν οι χωρικοί ότι η Βασιλική είναι καλά στην υγεία της και ότι λείπει για δουλειές σε διπλανό χωριό. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τη δω. Το σπίτι της είναι πλάι στο σχολείο και θυμάμαι ότι πρόσεχε πολύ το σχολικό κήπο στις διακοπές για να μην καταστραφεί από διάφορες αιτίες.
Δύο μέρες μετά, είχε έρθει στο χωριό κι ο διοικητής των TEA, ο οποίος όταν με συνάντησε στον κεντρικό δόμο του χωριού επιχείρησε να με πείσει να ψηφίσω «εθνικόφρον κόμμα» (ΕΡΕ ή ΕΚ). Μετά όμως την αρνητική απάντηση που έλαβε, έφυγε σκυθρωπός και συνοφρυωμένος. Εκείνη η θέση μου καθώς και η αντιδικτατορική μου αντίσταση αργότερα είχαν επιπτώσεις στη σταδιοδρομία μου - απόλυση από την εκπαίδευση επί χούντας. Με την επαναφορά της αστικής δημοκρατίας έγινε η λεγόμενη αποκατάσταση των απολυθέντων. Οι τίμιοι αγώνες δυστυχώς έχουν και τα αρνητικά τους επακόλουθα σε περιόδους συνταγματικής εκτροπής.
* * *
Τέτοια μαθήματα «σωφρονισμού» οι αρχές είχαν δώσει και σ' άλλα χωριά της περιοχής. Μεγαλύτερο όμως πάθος έδειξαν ενάντια στους κομμουνιστές του Αμμόβουνου που ποτέ ωστόσο δεν είχαν τρομοκρατηθεί.
Το Αμμόβουνο, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, είχε μεγάλη αντιστασιακή δράση. Κορυφαία στιγμή υπήρξε, όταν οι κάτοικοί του πρόσφεραν μεγάλη ηθική και υλική βοήθεια σε ομάδα ανταρτών του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον ομαδάρχη Βαγγέλη Σερέτη από το Σουφλί, κατά τη μάχη ενάντια στους ναζί έξω από το χωριό, όπου είχαν πέσει σε ενέδρα με την αυτοκινητοπομπή τους (ένα τζιπ και δύο τζέιμς) στη δημοσιά Ορεστιάδας - Κυπρίνου. Τη μάχη, μου την είχαν διηγηθεί οι κάτοικοι του χωριού και ο αείμνηστος Βαγγέλης Σερέτης.
Πριν μερικά χρόνια έμαθα με λύπη ότι το σχολείο του μικρού αυτού χωριού, έχει κλείσει με τον «Καποδίστρια» και οι μαθητές αναγκάζονται να πηγαίνουν ταλαιπωρημένοι στο διπλανό χωριό για να μάθουν γράμματα. Οι διάφοροι αψυχολόγητοι και αυταρχικοί αντιεκπαιδευτικοί νόμοι που ψηφίστηκαν από τα δύο κόμματα εξουσίας καθιέρωσαν την κατάργηση των μικρών σχολικών μονάδων και την ενσωμάτωσή τους σε μεγάλες σχολικές μονάδες.
Το πρωτοφανές μαράζωμα της υπαίθρου που παρατηρείται τα τελευταία τριάντα χρόνια, εξαιτίας των «μεταρρυθμίσεων» στην Παιδεία αλλά και των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών για εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών, που έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα, είναι έργο των κυβερνήσεων του δικομματισμού.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει στο πολύπτυχο έργο του, με επιστημονική τεκμηρίωση, τα σημερινά αδιέξοδα της ελληνικής Εκπαίδευσης. Θα αποτελεί σίγουρα το βιβλίο τρανταχτή απόδειξη άγριας υποβάθμισης της Γνώσης που γίνεται από ανθρώπους αδιάφορους για επίλυση των χρόνιων και οξυμένων προβλημάτων της Παιδείας, τα οποία αναπαράγονται διαρκώς και μάλιστα φέτος οι μαθητές δεν έχουν πάρει ακόμη τα σχολικά βιβλία και υποχρεώνονται να μελετούν από φωτοτυπίες σελίδων των περσινών βιβλίων. Εξάλλου, σκοπός των εκάστοτε κυβερνήσεων είναι να εφοδιάζεται η αγορά από ημιμαθείς ανθρώπους, ώστε οι εργοδότες να έχουν στη δούλεψή τους «εύκολους» και υποταγμένους εργαζόμενους.
Τέλος, πρέπει να τονίσω ότι ο ελληνικός λαός ποτέ δεν είχε αναγνωρίσει το αποτέλεσμα εκείνων των εκλογών της 29ης Οκτώβρη 1961, σαν νόμιμο. Εμειναν στην Ιστορία ως εκλογές «βίας και νοθείας», όπως και οι εκλογές του 1946. Μετά από το όργιο βίας και νοθείας, η ΕΔΑ ήρθε τρίτο κόμμα στη Βουλή με μειωμένα ποσοστά σε σχέση με τις εκλογές του 1958.
Εγχώριοι και διεθνείς παράγοντες των Γραμμάτων και της Τέχνης σχολίαζαν, μέσα από έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, με τα πιο επικριτικά σχόλια τις εκλογές βίας και νοθείας. Χαρακτήριζαν την Ελλάδα, χώρα «τριτοκοσμική», αισθανόμενοι ντροπή για τη μεγάλη ιστορία της.
Η ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωσή της στις 30 Οκτώβρη του 1961 κατάγγειλε «το εκλογικό πραξικόπημα της αντίδρασης και των ξένων αφεντικών της, που χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να νοθέψουν και παραχαράξουν τη θέληση του ελληνικού λαού».
Σήμερα, οι εκλογές στην Ελλάδα είναι μια από τα ίδια, εφόσον δεν αλλάζει ο αρνητικός και τεχνητός συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων και δε συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός ότι με την τεράστια δύναμη που έχει μπορεί να τον αλλάξει σε όφελος του λαϊκού κινήματος, ανατρέποντας το βάρβαρο καπιταλιστικό καθεστώς.