Επόμενη κορυφαία μάχη για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το μπόλιασμα με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ της πανελλαδικής απεργίας στις 14 Δεκέμβρη
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Ο φωτογραφικός φακός αδυνατεί να αποτυπώσει στο σύνολό του τον όγκο της συγκέντρωσης στο Πεδίον του Αρεως
Μια ολόκληρη βδομάδα πέρασε από το περασμένο Σάββατο και ο απόηχος του μεγάλου Πανελλαδικού Συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ δε λέει να κοπάσει. Η λαϊκή κινητοποίηση αντίστασης στην κυρίαρχη πολιτική και διεκδίκησης των αιτημάτων του ΠΑΜΕ, πέτυχε το στόχο της από κάθε άποψη: Δεκάδες χιλιάδες εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, μικροί ΕΒΕ, νεολαίοι και γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο, διαδήλωσαν με πείσμα την αντίθεσή τους στη βάρβαρη επέλαση που η κυβέρνηση της ΝΔ κλιμακώνει στα δικαιώματά τους, συνεχίζοντας την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Εδειξαν τα δόντια τους στους βιομήχανους και την ΕΕ, στα κόμματα που προπαγανδίζουν τον ευρωμονόδρομο σαν την αποκλειστική στενωπό που μπορεί να βαδίσει η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Εστειλαν βροντερό μήνυμα στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες πως η ικανοποίηση των σύγχρονων και πραγματικών αναγκών τους δε χωράει στα τραπέζια του «κοινωνικού διαλόγου», δεν καταχτιέται με λοβιτούρες στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, αλλά με την ένταση των ταξικών αγώνων, σε ευθεία σύγκρουση με τα μονοπώλια και τους πολιτικούς εκφραστές τους.
Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα σχεδιάζει ήδη τα επόμενα βήματά του, με νέες δυνάμεις, με καινούρια ορμή και αποφασιστικότητα. Επόμενος σταθμός, η πανελλαδική απεργία στις 14 Δεκέμβρη και το μπόλιασμά της με τα αιτήματα και τους στόχους πάλης του ΠΑΜΕ.
...και η Πατησίων προς την Ομόνοια
Το πανελλαδικό αγωνιστικό αντάμωμα του περασμένου Σαββάτου άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη στους εργατικούς συνδικαλιστικούς αγώνες και τις μάχες που έρχονται. Στο χέρι κάθε εργάτη, κάθε συνδικαλιστή είναι να αξιοποιήσει στο έπακρο τη δυναμική που δημιούργησε η μεγαλειώδης συγκέντρωση, να βάλει στη ζωή τα μηνύματά της, να προωθήσει ένα βήμα παραπέρα την υπόθεση της συσπείρωσης δυνάμεων, με βάση το πλαίσιο διεκδικήσεων του ΠΑΜΕ, με στόχο να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της λαϊκής αντεπίθεσης.
...η Πατησίων προς την πλατεία Αμερικής
Με κέντρο το χώρο μπροστά από την εξέδρα, την ώρα της συγκέντρωσης. Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας...
Μέχρις όπου έφτανε το μάτι...
Φοιτητές και σπουδαστές λίγη ώρα πριν φτάσουν στο χώρο της συγκέντρωσης
Είναι 6 το πρωί, όταν τα πλοία με τους διαδηλωτές, απ' την Κρήτη, τη Ρόδο, την Ικαρία, τη Λέσβο κι αλλού, αρχίζουν να καταφτάνουν στο λιμάνι του Πειραιά. Από την Πελοπόννησο, την Κεντρική και τη Δυτική Ελλάδα, οι αγωνιστές έχουν αναχωρήσει απ' τη βάση τους χαράματα ακόμα. Απ' τη Μακεδονία και τη Θράκη, η «κάθοδος» έχει ξεκινήσει για πολλούς το βράδυ της προηγούμενης μέρας.
Στις 10 π.μ., εργατοϋπάλληλοι, ΕΒΕ, αγρότες και νεολαίοι έχουν ήδη γεμίσει τις κεντρικές πλατείες της Αθήνας στις πέντε προσυγκεντρώσεις: στην Ομόνοια, στην Κάνιγγος, στο Μεταξουργείο, στα Χαυτεία και τη Βικτώρια. Σε λίγο, θα αρχίσουν να συγκλίνουν στο Πεδίον του Αρεως. Είναι τόσος αυτός ο κόσμος που πλημμυρίζει κάθε σημείο σε μεγάλη απόσταση από την κεντρική εξέδρα. Οι διαδηλωτές από την προσυγκέντρωση της Κάνιγγος δυσκολεύονται ακόμα και να βγουν στην Πατησίων.
Λίγο μετά τις 11, η Δώρα Μαστρογιάννη, εργάτρια της «ΣΕΞ ΦΟΡΜ» ανεβαίνει στο βήμα. Ακολουθούν οι χαιρετισμοί και η κεντρική ομιλία από τον Γ. Μαυρίκο, εκ μέρους της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ. Το ανθρώπινο ποτάμι παίρνει πια το δρόμο προς το Σύνταγμα.
Οταν στη 1.45 μ.μ. η κορυφή της πορείας στρίβει στην Αμαλίας και περνά έξω απ' τη Βουλή, ανακοινώνεται απ' τα μεγάφωνα ότι τα τελευταία μπλοκ δεν έχουν ακόμα φύγει απ' το Πεδίον του Αρεως. Κι όταν πια, οι διαδηλωτές της «πρώτης γραμμής» διαλύονται στα Χαυτεία, οι τελευταίοι διαδηλωτές μόλις έχουν περάσει απ' την Ομόνοια κι ανηφορίζουν τη Σταδίου...
Η πορεία στρίβει από την Πατησίων στη Σταδίου. Ενα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι απλώνεται σιγά σιγά στο κέντρο της Αθήνας
Σε εργατική αντεπίθεση καλεί το πανό του ΠΑΜΕ. Και οι νεολαίοι με τα τύμπανα δίνουν ρυθμό στο σύνθημα, οδηγώντας τη μεγάλη πορεία στη Σταδίου
Με τα λάβαρα του ΠΑΜΕ, τις σημαίες του ανυπότακτου ταξικού αγώνα
Το δικαίωμα στη μητρότητα στήνεται στο απόσπασμα. Η ανεργία τσακίζει κόκαλα. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανεβαίνουν στο όνομα της δήθεν «ισότητας». Και οι γυναίκες απαντούν, δίνοντας βροντερό «παρών» στο Συλλαλητήριο, πίσω από το πανό της ΟΓΕ
Με τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή. Οπως 85 σχεδόν μέρες τώρα, οι εργάτριες της «Σεξ Φορμ»
Ενα γιγαντοπανό προπορεύεται του μπλοκ της Μακεδονίας και της Θράκης, την ώρα που η προσυγκέντρωση φτάνει στο Πεδίον του Αρεως
Ανταμώνουμε στους αγώνες
Πάνε πάνω από 25 χρόνια που ο Σταύρος - ο Εργάτης, όπως αυτοσυστηνόταν ο μάστοράς μου - μου ξηγιότανε στην οικοδομή έτσι αλλιώς αλλιώτικα και... πασαλιμανιώτικα. Με δασκάλευε, δηλαδή, πώς να «δουλεύω με τέμπο», για να μη σκοτώνομαι, «καθότι το αφεντικό πάντα κερδισμένο είναι»...
Η σοφότερη όμως διδαχή του ήταν: «Μεροκάματο χάνουμε, ένσημο δε χαρίζουμε». Μ' έπιασε απ' τ' αυτί και με πήγε στο ΙΚΑ για να βγάλω βιβλιάριο ενσήμων και βιβλιάριο Υγείας.
Μετά ο Σταύρος δούλεψε σε κάποιο νοσοκομείο. Εκανε «μπάι-πας» και πήρε αναπηρική σύνταξη, εδώ και αρκετά χρόνια.
Εκανε βέβαια και τις σχετικές πολιτικοσυνδικαλιστικές κουτσουκέλες. Αλλά νάτον το περασμένο Σάββατο κι αυτός στο Πεδίον του Αρεως, να με φωνάζει με τη γνωστό στόμφο του: «Εγώ 'μαι ένας αδέσποτος ΠΑΜΕίτης», μου είπε.
Θυμηθήκαμε τα παλιά. Οπως εκείνο το Σάββατο, που το αφεντικό δεν πλήρωσε κι ο Σταύρος έκλαιγε, που δε θα είχε να δώσει χαρτζιλίκι στα παιδιά του.
«Και τώρα ο ένας είναι 40 κι άλλος 38 χρονών. Κι είναι κι οι δυο τους στο ταμείο ανεργίας», μου 'πε με παράπονο.
-- Και συ; Τον ρώτησα.
-- «Μήπως άλλαξε τίποτε για τις αγωνίες μου για ν' αλλάξω και γω; Μια ζωή στους δρόμους», μου απάντησε και δώσαμε πάλι... αδέσποτο ραντεβού σε κάποια νέα λαϊκή κινητοποίηση.
Γ. Μ.
Χιλιάδες 'γιναν μια φωνή
Το ποτάμι των χιλιάδων διαδηλωτών δεν έλεγε να ξεφουσκώσει, ακόμα και όταν η πορεία βγήκε μετά το Σύνταγμα στην Πατησίων
Η μάχη για το οχτάωρο, όπως την αποτύπωσαν οι μεταλλεργάτες της Πάτρας στο δρώμενο που οδηγούσε το μπλοκ τους
Κυριάρχησαν τα συνθήματα και τα πανό ενάντια στην κατεδάφιση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας που προωθεί η κυβέρνηση. Οπως εδώ, στο πανό των εμποροϋπαλλήλων της Θεσσαλονίκης
Ενα γιγαντοπανό, στην καρότσα του φορτηγού και από πίσω οι οικοδόμοι της Αθήνας, με τις φόρμες και τα κράνη της δουλιάς