Είναι σημαντικό γεγονός ότι όλο το Κόμμα συζητάει για το σοσιαλισμό. Ταυτόχρονα, παρουσιάζονται δυσκολίες λόγω έλλειψης ανάλογων θεωρητικών γνώσεων και ιστορικών στοιχείων, με αποτέλεσμα, τόσο την εύκολη απόρριψη κάποιων μέτρων και πολιτικών στη ΣΕ, όσο και την απόλυτη υπεράσπιση άλλων αμφιλεγόμενων. Θα ήταν χρήσιμο να είχαν διατυπωθεί σε παράρτημα ή στον «Ρ» οι γενικές κοινωνικές νομοτέλειες.
Θα καταθέσω ορισμένες σκέψεις, ανησυχώ όμως αν «μάθαμε να κουβεντιάζουμε τώρα».
1. Δεν μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση των επιτυχιών στη ΣΕ και τη συμβολή της στις κατακτήσεις των εργαζομένων στις καπιταλιστικές χώρες ιδιαίτερα της Ευρώπης.
2. Είχε μεγάλα αποτελέσματα η βασική γραμμή της Γ' Διεθνούς όπως καθορίστηκε από τον Λένιν «υπεράσπιση του σοσιαλιστικού κράτους, ιδεολογική πολιτική και οργανωτική δουλειά στην εργατική τάξη και τους λαούς». Στα πλαίσια αυτής της γραμμής σημειώνω:
-- Την πολιτική γραμμή της ειρηνικής συνύπαρξης κρατών με διαφορετικό κοινωνικό σύστημα.
-- Το αντιφασιστικό μέτωπο που αποφάσισε η ΚΔ το 1935.
-- Το Σύνταγμα του 1936 στην ΕΣΣΔ, που μεταξύ άλλων γενικεύτηκε το εκλογικό δικαίωμα με την καθολική μυστική ψηφοφορία, σε μια περίοδο που στη μισή Ευρώπη κυριαρχούσε ο φασισμός και δε γίνονταν εκλογές.
Οι πολιτικές αυτές λειτούργησαν υπέρ των ΚΚ, της ΣΕ και του σοσιαλιστικού συστήματος, έδωσαν τη δυνατότητα ανάπτυξης ρωμαλέου φιλειρηνικού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος οδήγησαν αργότερα στις συμφωνίες START, αλλά και στη διάσπαση του ιμπεριαλιστικού μπλοκ και τη συγκρότηση της αντιφασιστικής συμμαχίας ΣΕ - ΗΠΑ - Μ. Βρετανίας, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην άνοδο των απελευθερωτικών κινημάτων και στη χώρα μας, στο μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ, στη μεγάλη ανάπτυξη και ισχυροποίηση του ΚΚΕ και στους ακατάλυτους δεσμούς του με το λαό μας.
3. Χρειάζεται παραπέρα μελέτη για μια σειρά θέματα, όχι μόνο από το ΚΚΕ αλλά και από μαρξιστικά ινστιτούτα άλλων ΚΚ, από μαρξιστές επιστήμονες και ιστορικούς. Ωστόσο, θεωρώ ότι αφετηρία όλων είναι η λειτουργία του ΚΚΣΕ, ότι μετά το Λένιν, οι όποιες αλλαγές πολιτικής και προσώπων έγιναν πάντα στο επίπεδο ηγεσίας, του ηγετικού πυρήνα και οι Κομματικές Οργανώσεις απλά επικύρωναν αποφάσεις, με ενημέρωση επιλεκτική, στην πράξη είχε διαμορφωθεί ένας ιδιότυπος καθοδηγητικός φραξιονισμός, που οδήγησε σε αδράνεια κομματικές και κοινωνικές οργανώσεις.
Για το σοσιαλισμό στη χώρα μας
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εξελίξεις 1990-1991, η ανατροπή του σοσιαλισμού στη ΣΕ και τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η συνεχής και πολύπλευρη δυσφήμιση έχει επηρεάσει αρνητικά, η κατάσταση είναι άσχημη, τολμώ να πω ότι σήμερα το ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας που θέλει σοσιαλιστικό μετασχηματισμό είναι μικρότερο από το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ. Επόμενα, το πρώτο ζήτημα που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε είναι αυτό, να κάνουμε το σοσιαλισμό - κομμουνισμό ελκτικό σύστημα στα μάτια της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού, να πείσουμε με τις συγκεκριμένες προγραμματικές θέσεις και με την όλη λειτουργία, δράση, στάση και συμπεριφορά του Κόμματος, στα μεγάλα θέματα της εποχής.
Ορισμένες σκέψεις προτάσεις
α). Ενα σημαντικό ζήτημα που απασχολεί είναι το ύφος και το ήθος της εξουσίας, η αντίληψη και η νοοτροπία που θα κυριαρχήσει, όταν επικρατήσει η επανάσταση. Επιδίωξη του ΚΚΕ, υποχρέωσή μας είναι να πείσουμε για την ορθότητα της ιδεολογίας, των θέσεων και απόψεών μας. Να πείσουμε και να πειστούμε ότι για την πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, θα στηριζόμαστε στην ενεργό δράση της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού. Επόμενα, οι επεξεργασίες που γίνονται θα πρέπει να είναι απαλλαγμένες από κάθε διοικητική αυταρχική αντίληψη κάτι που δε χαρακτηρίζει το κείμενο των Θέσεων.
β). Συζήτηση γίνεται για τη δημοκρατία στο σοσιαλισμό. Δε θα πούμε κάτι έξω από τις γενικές νομοτέλειες και τις αρχές, θα πούμε καθαρά ότι η σοσιαλιστική δημοκρατία δε θα είναι βέβαια συνέχεια της αστικής, μπορεί να κρατήσει τα θετικά στοιχεία θα είναι όμως δημοκρατία που δημιουργείται μέσα στην ανάπτυξη της ιδεολογικής - πολιτικής - ταξικής πάλης, θα υπηρετεί και θα συμβάλλει στην ανάπτυξη του σοσιαλιστικού συστήματος. Και όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα «η σοσιαλιστική δημοκρατία θα κατοχυρώσει την ύπαρξη των κομμάτων που δρουν στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος».
Στα πλαίσια αυτού του συντάγματος αναγνωρίζεται το δικαίωμα της προσωπικής ιδιοκτησίας που αποκτιέται από την εργασία και μεταβιβάζεται. Δεν είναι έξω από τις αρχές μας να διαβεβαιώσουμε ότι θα κατοχυρωθούν και θα διευρυνθούν όλες οι ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, ότι στο σοσιαλισμό δεν αφαιρούνται δικαιώματα αλλά τα προνόμια των ολίγων.
γ). Θα αντιμετωπιστεί το δημογραφικό πρόβλημα. Η πατρίδα μας θα πάψει να αποτελείται από μια γηρασμένη κοινωνία. Γι' αυτό το πρόβλημα θα διαμορφωθούν και θα αναπτυχθούν συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα, κίνητρα, γιατί σοσιαλισμός με γηρασμένες κοινωνίες δεν αναπτύσσεται.
δ). Σοβαρό ζήτημα αναδείχνεται η μελέτη και αξιοποίηση της ιστορικής πείρας του Κόμματός μας, του ΚΚΣΕ, του διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Τα συμπεράσματα είναι πολύ δύσκολο ζήτημα, κάτι που πριν 50 χρόνια είχε αποτέλεσμα δε σημαίνει ότι θα έχει και στο μέλλον και αντίστροφα. Επόμενα πέρα από γενικές νομοτέλειες δεν μπορεί να καθορίσουμε τι θα γίνει στο μέλλον. Αυτό θα κριθεί την περίοδο εκείνη, από τους συσχετισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο, στην περιοχή και τη χώρα μας. Από το ποιες θα είναι οι πολιτικές δυνάμεις στο ΑΑΔ Μέτωπο, τι στάση θα κρατήσουν και πώς θα εκφραστούν οι αντίπαλες δυνάμεις.
Από τις Θέσεις φαίνεται προσπάθεια γρήγορης τακτοποίησης οικονομικών ζητημάτων και λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και όμως η αρνητική πείρα του ΚΚΣΕ δεν παίρνεται υπόψη, π.χ. ότι για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις κομμουνιστικής κοινωνίας απαιτείται ένα λίγο πολύ μακρόχρονο ιστορικά στάδιο. Δεν αρκούν τα μέτρα στην οικονομία και οι υλικές προϋποθέσεις, ταυτόχρονα μ' αυτά και γι' αυτά, χρειάζεται ιδεολογική δουλειά σε βάθος, να αλλάξουν συνειδήσεις, να μετατραπεί το «εγώ» σε «εμείς», να διαμορφωθεί ο νέου τύπου άνθρωπος.
Με βάση αυτές τις σκέψεις, να ξαναδούμε ορισμένα σημεία, των Θέσεων 34, 36 και 38:
-- Στη Θέση 34, σελ. 39, αναφέρεται και σωστά, «κοινωνικοποιούνται η γη, οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στον αγροτικό τομέα», και συνεχίζει στην άλλη παράγραφο «προωθείται ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής αγροτικής παραγωγής», θεωρώ ότι αυτή η εκτίμηση δεν αποδίδει την πραγματικότητα της κατάστασης, δεν υπάρχουν μόνο μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και μικρή αγροτική παραγωγή. Υπάρχει και αυτό που θα μπορούν κανείς να αποκαλέσει «μεσαία» αγροτικά νοικοκυριά ή κατά κύριο επάγγελμα αγρότες και οφείλουμε αυτό το τμήμα να επιδιώξουμε την από τώρα ένταξή του στο ΑΑΔΜ και στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς στο σοσιαλισμό.
-- Στη Θέση 36, «Το χρήμα σταδιακά χάνει το περιεχόμενό του ως μορφή αξίας», θεωρώ εντελώς άστοχο να ασχολούνται οι Θέσεις με κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μετά από μακρόχρονη πορεία σοσιαλιστικής οικοδόμησης, κάτι που μπορεί να γίνει όταν ο κομμουνισμός γίνει παγκόσμιο σύστημα, πιο γρήγορα θα δημιουργήσει προβλήματα, όπως μπορεί και σήμερα η αναφορά του. Αλλά και ότι «μέτρο της ατομικής προσφοράς είναι ο χρόνος εργασίας» είναι λάθος, ένα τέτοιο μέτρο στο σοσιαλισμό θα οδηγούσε σε σωματική και πνευματική οκνηρία. Στο σοσιαλισμό η αμοιβή πρέπει να είναι στον καθένα σύμφωνα με την ποσότητα και την ποιότητα της δουλειάς του σε σχέση και με τη δυσκολία του παραγόμενου έργου.
-- Στη Θέση 38, σωστά αναφέρεται ότι «η επαναστατική εργατική εξουσία θα στηριχτεί στους θεσμούς που θα γεννήσει η επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της». Ομως οι πιο κάτω διατυπώσεις «μέσα από τις παραγωγικές κοινότητες θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας» και «η σύνθεση των ανώτερων οργάνων διαμορφώνεται από την εκλογή αντιπροσώπων από τα κατώτερα μέσω αντίστοιχων σωμάτων», αναιρούν τη δυνατότητα διαμόρφωσης μέσα από την επαναστατική διαδικασία. Υποβαθμίζουν ακόμη και αναιρούν τη δυνατότητα των συμμάχων στο ΑΑΔΜ να έχουν λόγο γι' αυτά τα ζητήματα, ουσιαστικά αυτή η θέση στρέφεται ενάντια στη συγκρότησή του.
Η δυνατότητα της ανάκλησης μπορεί να γίνεται με πολλούς τρόπους π.χ. με απόφαση των συνδικάτων της περιοχής ή των οργάνων ΤΑ. Το πρόβλημα, πάντως, όπως φάνηκε και στη ΣΕ και σ' άλλες χώρες του σοσιαλισμού δεν είναι η δυνατότητα ανάκλησης, αλλά η μονιμότητα και πρέπει να θεσμοθετηθούν θητείες για την παραμονή στελεχών στα ανώτερα και ανώτατα κρατικά, συνδικαλιστικά και κομματικά όργανα.
Γι' αυτό το ζήτημα πρόσθετα θεωρώ ότι, όταν το Κόμμα έχει πρωτοστατήσει για την ψήφο των γυναικών, των νέων στα 18, δεν μπορεί στο σοσιαλισμό οι εκλογές να μην έχουν γενικό χαρακτήρα. Η ανάδειξη του ανώτατου οργάνου εξουσίας, η σύνθεσή του, πρέπει να γίνεται μέσα από άμεσες γενικές εκλογές, με δυνατότητα συμμετοχής όλων από ηλικία 18 ή και λιγότερο. Εκεί θα κρίνεται ο ρόλος του ΚΚΕ και των συμμάχων του.
Συντροφικά
Είναι πλέον αναμφισβήτητο και σ' εκείνους που επιλέγουν να εθελοτυφλούν ότι το περιβάλλον διανύει τέτοια κρίση που απειλεί τη συνέχεια της ζωής, όπως αυτή μας είναι γνώριμη, στον πλανήτη. Η φύση αντιδρά εκδικητικά στην επίθεση που δέχεται. Οσο «διογκωμένες» (βλέπε θέση 7, πρώτη παράγραφο) και αν παρουσιάζονται οι συνέπειες της κρίσης από κάποιους, δεν αναιρείται το γεγονός ότι είμαστε μάρτυρες πρωτοφανών οικολογικών καταστροφών.
Οι πολιτικοί θεράποντες του κεφαλαίου βλέπουν ότι η λύση του περιβαλλοντικού προβλήματος προϋποθέτει παγκόσμιο, πλανητικό σχεδιασμό, όπως βλέπουν ότι αυτό είναι ανέφικτο στα πλαίσια του καπιταλισμού. Η φυσική τάση του κεφαλαίου εκφράζεται με όξυνση ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην ξέφρενη ανταγωνιστική κούρσα για αρπαγή των πηγών ενέργειας και για εξασφάλιση αγορών και όχι μόνο. Αυτό που τα παγκοσμιοποιημένα σχήματα ολοκλήρωσης του κεφαλαίου δείχνουν ικανά να σχεδιάσουν είναι η εναλλαγή πολιτικής με στρατιωτική βία στη διεξαγωγή πολέμων εφιαλτικής αγριότητας, προκειμένου να προασπίσουν κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα. Το αποτέλεσμα, μαζί με άλλα ανείπωτα δεινά, είναι η περαιτέρω καταστροφή του περιβάλλοντος.
Ωστόσο, τα φερέφωνα του κεφαλαίου δημιουργούν αυταπάτες ότι μπορεί να δοθούν καπιταλιστικές λύσεις στο πρόβλημα. Ελπίζουν τάχα ότι το «αόρατο χέρι» της αγοράς θα το λύσει; Σίγουρο όχι! Εξ ου και θεσμοθετούν περιορισμό της ενεργειακής σπατάλης και στροφή προς ηπιότερες μορφές ενέργειας - κρατικές παρεμβάσεις που, ούτως ή άλλως, είναι ανεπαρκούς εμβέλειας και, ουσιαστικά, χρηματοδοτούν ιδιωτικές επενδύσεις στην πράσινη οικονομία. Πέρα από την πράσινη φλυαρία, στο τέλος της μέρας, αυτό που οι πολιτικοί θεράποντες του κεφαλαίου μπορούν και θέλουν να κάνουν είναι να το διευκολύνουν να κερδοσκοπήσει από την κρίση.
Προς τα πού το πάνε λοιπόν; Κάποιοι ελπίζουν ότι η κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία που καταδυναστεύει τον κόσμο κατανοεί ότι τα προνόμιά της μπορούν να διατηρηθούν μόνο σε ένα βιώσιμο πλανήτη και, στην έσχατη ανάγκη, θα κάνει κάτι. Μάταια. Δείγματα της συμπεριφοράς της υπάρχουν για να σκιαγραφηθούν οι προθέσεις της. Πασχίζοντας να αφήσουν άθικτες τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η εκδοχή εξελίξεων που προωθούν οι δυνάστες του κόσμου είναι ανελέητη. Ενώ για το εσωτερικό των μητροπόλεων επιφυλάσσουν αθλιότητα, πολιτικό αυταρχισμό, δομές καταστολής, και συστηματική πλύση εγκεφάλου, για τον υπόλοιπο κόσμο επιπρόσθετα επιφυλάσσουν μια στυγνή Μαλθουσιανή «άμβλυνση» της οξύτητας του προβλήματος, μέσω ελέγχου του πληθυσμού, με λιμούς, πολέμους και αρρώστιες, δηλαδή με γενοκτονίες πρωτοφανούς έκτασης. Η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει.
Προοπτικά, με αποδεκατισμένο τον πληθυσμό σε περιοχές που υπερβαίνουν τα σύνορα των «αναπτυσσόμενων χωρών», η αγορά που τώρα απορροφά τα προϊόντα των λεγόμενων αναπτυγμένων χωρών δε θα υπάρχει - ήδη έχει αρχίσει να συρρικνώνεται. Επομένως, αυτό που θα προκύψει, όταν ο ιμπεριαλισμός φάει και τον ομφάλιο λώρο που τον τρέφει, δεν μπορεί να είναι ο καπιταλισμός που ξέρουμε. Μόνο που η ολιγαρχία του σχεδιάζει να παραμείνει ολιγαρχία στο καινούριο καθεστώς που θα διαμορφωθεί μέσα στον εφιάλτη της ανθρωπότητας.
Η οξύτατη κρίση, στην οποία ο καπιταλισμός οδήγησε τον πλανήτη, και η ανομολόγητη ατζέντα της κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας φέρνουν το μαρξιστικό κίνημα μπροστά σε μια διπλή πρόκληση. Κατ' αρχήν, πώς εννοούμε το πρόβλημα; Γενικά, η περιβαλλοντική κρίση είναι κραυγαλέα ρήξη μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων παραγωγής. Η θέση στα θεμέλια της προβληματικής του παρόντος κειμένου, επιπρόσθετα, είναι ότι σήμερα οι παραγωγικές δυνάμεις, όπως αναπτύσσονται στο θερμοκήπιο των καπιταλιστικών σχέσεων, όχι μόνο δε χωρούν πλέον στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, αλλά δε χωρούν πλέον στη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Αυτό αποτελεί ένα καινούριο γνώρισμα του καπιταλισμού που, καθαυτό, τον φέρνει στην οδό εξάντλησης των ορίων εξελιξιμότητάς του σαν σύστημα.
Το δίλημμα του καιρού μας είναι: ή καπιταλισμός, ή βιώσιμος πλανήτης. Και τα δυο δεν μπορούμε να τα έχουμε. Εξυπακούεται ότι η συνεχής και άνευ όρων οικονομική ανάπτυξη είναι πλέον αστήρικτη. Δεν αρκεί πλέον να αλλάξουν οι σχέσεις παραγωγής, πρέπει να αλλάξει κι ο χαρακτήρας των παραγωγικών δυνάμεων καθιστώντας τις συμβατές με ένα βιώσιμο περιβάλλον. Σ' αυτό το στάδιο, η ποσοτική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων οδηγεί στην αναγκαιότητα μιας ποιοτικής ανέλιξής τους, σ' ένα ποιοτικό άλμα στη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Αυτό διαμορφώνεται μέσα στον καπιταλισμό σε φυσική ανάγκη την ικανοποίηση της οποίας, αντιφατικά, το ίδιο το σύστημα μπλοκάρει, διαστρέφοντας τη διαδικασία μιας φυσικής εξέλιξης της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής οργάνωσης.
Μετά μπαίνει το ερώτημα τι να κάνουμε. Η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με μια πρωτοφανή αγωνιστική παρέμβαση που να ξεκινάει από επίπεδα κοινοτήτων και να παίρνει εθνικές και παγκόσμιες διαστάσεις. Το ότι το πρόβλημα δε λύνεται παρά μόνο με ανατροπή του καπιταλισμού, δεν αναιρεί την ανάγκη για μια ποιοτική ανάπτυξη του περιβαλλοντικού κινήματος μέσα από νέα οργανωτικά σχήματα και με εμπλουτισμένες λειτουργίες και δράση. Το ζητούμενο είναι η παρέμβαση της μαρξιστικής αριστεράς (κυρίως των κομμουνιστικών, εργατικών κομμάτων, αλλά και οργανώσεων πέρα από αυτά που αμφισβητούν την ικανότητα του καπιταλισμού να δώσει λύσεις σε τρέχοντα οικουμενικά προβλήματα). Σ' αυτήν εστιάζεται η ελπίδα, όχι μόνο να βάλει το στίγμα της στο περιβαλλοντικό κίνημα αλλά και να δώσει το έναυσμα στο ξεκίνημα νέων οργανωτικών μορφών του.
Σήμερα ο καπιταλισμός, σαν περιβάλλον, λειτουργεί εναντίον ζωτικότατων συμφερόντων σχεδόν ολόκληρου του πληθυσμού, ενώ μόνο μια αμελητέα κάστα επωφελείται. Αρα, αντικειμενικά, το πρόβλημα αποτελεί μια ευρύτατη πλατφόρμα αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής συσπείρωσης. Μια εμπλουτισμένη, επιστημονικά εμπεριστατωμένη στρατηγική για το περιβάλλον με συγκεκριμένους στόχους, πρέπει να υποδηλώνει το χαρακτήρα και το περιεχόμενο μιας καινούριας σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. Αυτό θα ήταν καταλύτης ανάπτυξης μιας εύρωστης αγωνιστικής παρουσίας, που θα αποτελέσει νέα πνοή ελπίδας για ένα πλατύ φάσμα σκεπτόμενων ανθρώπων που αγωνιούν για το μέλλον του πλανήτη και θέλουν να κινητοποιηθούν, ενός κόσμου παγιδευμένου σε αδράνεια σήμερα που, ίσως περισσότερο από ποτέ πριν, θα έπρεπε να δρα.
«Μέσα στο κόμμα πρέπει να επικρατεί το καθεστώς που διευκολύνει το κάθε μέλος να πραγματοποιεί την αποστολή του» (Νίκος Ζαχαριάδης)
Εχουμε μια πλούσια πια εμπειρία, ως κόμμα, αλλά και συνολικά ως κομμουνιστικό κίνημα. Από «ομαλές» αλλά και από «έκτακτες» συνθήκες, από κρίσεις, αλλά και ανασυγκροτήσεις. Από την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά και από την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτό που τακτικά ανακύπτει είναι αν και κατά πόσο τα διδάγματα που βγάζουμε (κυρίως) σε κρίσιμες καμπές, τα αξιοποιούμε μετέπειτα.
1. Το ζήτημα του «κλίματος» που επικρατεί στις ΚΟΒ είναι καθοριστικό για τη δράση μας τόσο συνολικά όσο και του κάθε μέλους. Τα ερωτήματα, με βάση την εμπειρία από το χώρο δράσης μου, είναι συγκεκριμένα και συχνά μη απαντημένα:
Αποτελεί στην πράξη με τον τρόπο και το περιεχόμενο λειτουργίας της η ΚΟΒ το κόμμα στο χώρο της; Εχει αυτή σχέση με τους επαναστατικούς στόχους που θέτουμε; Λύσαμε αυτή την 4ετία ορισμένα «απλά ζητήματα», όπως τακτική συνεδρίαση με συγκεκριμένη εισήγηση (όχι απλά μεταφορά αποφάσεων παραπάνω οργάνων), συμμετοχή σ' αυτήν και γενικότερα στη δράση μας του συνόλου των μελών;
Κατά πόσο συζητάμε τη γενικότερη πολιτική μας;
Κατά πόσο κυρίως δημιουργούμε το «κλίμα» ώστε το κάθε μέλος να πει υπεύθυνα τη γνώμη του για «πρόσωπα και πράγματα»; Κατά πόσο αυτή η γνώμη του «μετράει» στην πράξη; Κατά πόσο σε τελευταία ανάλυση δημιουργούμε τις προϋποθέσεις ώστε το μέλος να αισθανθεί πραγματικά «νοικοκύρης» στο κόμμα του και να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί; Να ορισμένες προϋποθέσεις που ατσαλώνουν τον κομμουνιστή, ώστε μπροστά στα αυξημένα προβλήματα της ζωής να μην τα «διπλώνει» διατηρώντας χαλαρές σχέσεις με το κόμμα, αλλά τον βοηθούν να παίξει το ρόλο του μπροστά στις αυξημένες απαιτήσεις της ταξικής πάλης!
2. Αμεση σχέση με το προηγούμενο έχει η «ιδεολογική δουλειά» στις γραμμές μας. Τι μετρήσιμα βήματα έγιναν από το 17ο Συνέδριο για το ανέβασμα της «στάθμης» της; Και εδώ σε επίπεδο ΚΟΒ τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα. Το μεγάλο κομμάτι των μελών, όπως τονίζουν οι ΘΕΣΕΙΣ, συνεχίζει και δε διαβάζει «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ». Το ερώτημα είναι γιατί: Η κυριότερη απάντηση βρίσκεται στο ότι γενικά δε διαβάζουμε, δεν ανησυχούμε για την αυτομόρφωσή μας, ενώ δεν υπάρχει και το ανάλογο «μορφωτικό κλίμα» στη λειτουργία μας. Kαι εφόσον δεν εξοπλίζονται τα μέλη μας από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», αλλά ούτε και από την ΚΟΒ που δεν κάνει π.χ. «ιδεολογικά μαθήματα» ή συχνά δε συζητά την πολιτική μας, τότε από πού διαμορφώνουν την επαναστατική τους συνείδηση, πώς μπορούν να εκπληρώσουν με επάρκεια τα καθήκοντα που υπάρχουν; Η σημαντική δουλειά που έγινε, «κεντρικά», σε ιδεολογικά - πολιτικά ζητήματα (π.χ. επεξεργασίες, εκδόσεις κ.ά.) κατά πόσο με ευθύνη των οργάνων μεταφέρθηκε στις ΚΟΒ, έγινε κτήμα των μελών τους; Δυστυχώς, ελάχιστα!
3. Το διάστημα που πέρασε συνεχίζεται το «μπέρδεμα» των σχέσεων τάξη - κόμμα - συνδικάτο - παράταξη - ΠΑΜΕ, με την ταύτισή τους στην πράξη. Οχι ότι χωρίζονται με «σινικά τείχη», έχουν διαλεκτική σχέση. Ομως π.χ. ως συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ νοούνται συχνά απλά οι συγκεντρώσεις μελών και στενών οπαδών μας, ως κίνημα μόνο το ΠΑΜΕ και όχι τα συνδικάτα, ως παράταξη το ΠΑΜΕ ή το κόμμα κ.ά. Χρειάζεται να γίνει πιο ουσιαστική κριτική αποτίμηση της κατάστασης που υπάρχει στο εργατικό κίνημα. Για παράδειγμα τι βήματα (μετρήσιμα) έγιναν στο μεγάλο ζήτημα της ενίσχυσης των συνδικάτων με νέα μέλη; Τι αλλαγές έγιναν στους συσχετισμούς σ' αυτά; Τι συσπείρωση δυνάμεων έγινε στις γραμμές του ΠΑΜΕ; Πώς εκτιμούμε τις κινητοποιήσεις που έγιναν (π.χ. συμμετοχή, στόχοι, αποτελέσματα); Τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα, ιδιαίτερα στην επαρχία και μάλιστα με βάση την εξελισσόμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η κατάσταση, εάν δεν ανατραπεί, θα έχει δραματικές και πολύχρονες επιπτώσεις (και) στο λαϊκό κίνημα!
4. Την περίοδο αυτή αναδείχτηκαν νέα στελέχη (προερχόμενα κυρίως από την ΚΝΕ) στα καθοδηγητικά όργανα. Φυσιολογικό και αναγκαίο γεγονός. Ομως υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που θα πρέπει να προσεχτούν. Από τα όργανα αυτά λείπει σε σημαντικό βαθμό (από τη στιγμή που δεν υπάρχει και το αναγκαίο «πάντρεμα» στη σύνθεσή τους) η εμπειρία της προηγούμενης γενιάς (δικτατορίας - μεταπολίτευσης). Εμπειρία πλούσια, από στιγμές ανόδου του κινήματος, αλλά και περιόδους εσωκομματικής διαπάλης και κρίσης. Η ιστορία άλλωστε του κόμματος δεν «ξεκινά» ούτε το 1991, ούτε και το 2000. Τα σημερινά «μεσαία» στελέχη αναδείχτηκαν (σε μεγάλο βαθμό) σε μια περίοδο όπου προσπαθούμε ακόμη να αποκαταστήσουμε τα αμβλυμένα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά μας (σε ζητήματα διαπαιδαγώγησης - αξιών) με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στη διαμόρφωσή τους. Φαινόμενα «πολυξερισμού», υποτίμησης στην πράξη των «πιο κάτω», επιφανειακής αυτοκριτικής, ή «ενόχλησης» στην κριτική που τους γίνεται, μεταφοράς «ιδανικής εικόνας προς τα πάνω», έχουν αρχίσει να εμφανίζονται. Θα πρέπει λοιπόν να αντιμετωπιστούν αυτά έγκαιρα και αποφασιστικά με συντροφικό τρόπο!
«Καθήκον των μπολσεβίκων δεν είναι να κρύβουν τα λάθη τους, ν' αποφεύγουν τη συζήτηση, όπως γίνεται συχνά σε μας, αλλά ν' αναγνωρίζουν τίμια και ανοιχτά τα λάθη τους, να παίρνουν τίμια και ανοιχτά τα αναγκαία μέτρα για να διορθωθούν αυτά τα λάθη» (Στάλιν).
Η Οχτωβριανή Επανάσταση ήταν μια απόπειρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Υπό την καθοδήγηση των μπολσεβίκων η εργατική τάξη κατέλαβε την εξουσία και έγινε προσπάθεια να εφαρμοστούν τα μέτρα μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό -κομμουνισμό. Η προλεταριακή επανάσταση αφαίρεσε την εξουσία από την αστική τάξη και τους τσιφλικάδες, διέλυσε το αστικό κράτος και εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του προλεταριάτου. Κατήργησε την ατομική ιδιοκτησία στα βασικά μέσα παραγωγής, την οποία πλέον είχε το νεοσύστατο εργατικό κράτος.
Με τη νίκη της εργατικής τάξης δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για εκείνους τους επαναστατικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς οι οποίοι θα οδηγούσαν στη μετάβαση στον ολοκληρωμένο νέο τρόπο παραγωγής, τον κομμουνιστικό. Είχαμε μια κλασική έναρξη της πορείας μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό όπως την περιγράφει ο Μαρξ στην Κριτική του Προγράμματος της Γκόττα.
Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες η δικτατορία του προλεταριάτου είχε περάσει την πλειοψηφία των βασικών μέσων παραγωγής στον έλεγχό της, ενώ παράλληλα είχε προχωρήσει η κολεκτιβοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Παρόλο που ορισμένα μέτρα μετάβασης δεν εφαρμόστηκαν στο ακέραιο, υπήρχε μια σαφής κίνηση προς τα εμπρός.
Το ΚΚΣΕ εκείνη τη χρονική στιγμή εκτίμησε ότι έχει οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός, ότι η επανάσταση έχει νικήσει (Σοβιετικό σύνταγμα του 1936). Κωδικοποιημένα μπορούμε να πούμε ότι κυριαρχεί η αντίληψη ότι το τρίπτυχο δικτατορία του προλεταριάτου + κεντρικός σχεδιασμός + κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής = σοσιαλισμός. Ως ένα βαθμό αυτή η λανθασμένη αντίληψη διαπερνά το κείμενο των θέσεων της ΚΕ, ενώ παράλληλα η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό ταυτίζεται με την περίοδο του «πολεμικού κομμουνισμού».
Στο έργο των κλασικών ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός αποτελεί μια ενιαία αταξική κοινωνία ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών στην οποία κράτος υφίσταται μόνο στην πρώτη ανώριμη βαθμίδα, το οποίο όμως δεν επιτελεί πολιτικές λειτουργίες. Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός αποτελεί έκβαση μιας πολιτικής μεταβατικής περιόδου όπου η άρση αντιθέσεων όπως αυτή της σωματικής/πνευματικής εργασίας έχει προχωρήσει πλατιά. Στην ΕΣΣΔ της δεκαετίας του '30 υπήρχε πολιτικό κράτος, υπολείμματα τάξεων και διεξαγόταν ταξική πάλη στο εσωτερικό και διεθνές επίπεδο. Μέσα σε μια ανθρώπινη γενιά είναι αδιανόητο να διαμορφωθεί ο νέος σοσιαλιστικός άνθρωπος, πράγμα που αποτυπώθηκε στην ιστορία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Η παραγωγή δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν κοινωνικοποιημένη με την έννοια που της δίνει ο Μαρξ. Το εργατικό κράτος διαχειριζόταν τα βασικά μέσα παραγωγής στο όνομα της κοινωνίας (και καλά έκανε), αλλά οι άμεσοι παραγωγοί δεν είχαν την ίδια σχέση προς τα μέσα παραγωγής. Είναι αμφίβολο αν το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής επέτρεπε κάτι τέτοιο.
Η έμμεση δημοκρατία των Σοβιέτ της δεκαετίας του '30 με όλες τις ανεπάρκειές της ήταν η έκφραση της δικτατορίας του προλεταριάτου στην ΕΣΣΔ, αλλά δεν ταυτιζόταν με τη σοσιαλιστική δημοκρατία, η οποία είναι άμεση δημοκρατία. Ο Λένιν διατυπώνει ρητά ότι στη σοσιαλιστική δημοκρατία όλοι θα διοικούν εναλλάξ και επομένως κανένας δε θα διοικεί. Σε μια τέτοια κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει γραφειοκρατία.
Η πολιτική που υιοθέτησε το ΚΚΣΕ στα μέσα της δεκαετίας του '30 συσκότισε το γεγονός ότι το βάθεμα της επαναστατικής διαδικασίας αποτελεί διεθνές ζήτημα, μιας και εφευρέθηκε ο τρόπος η αταξική κοινωνία να μπορεί να οικοδομηθεί σε μια μόνο χώρα. Πολλές συγχύσεις και υποχωρήσεις μετά τον πόλεμο σχετίζονται με την πολιτική αυτής της περιόδου. Μια τέτοια ανάλυση καταδεικνύει τη συνέχεια των γεγονότων και το πώς σταδιακά και όχι εξ αποκαλύψεως χάθηκε η επαναστατική πυξίδα από το ΚΚΣΕ.
Συχνά η «στροφή» εκείνης της εποχής δικαιολογείται λόγω του επερχόμενου πολέμου και των αναγκών που δημιουργούσε. Οπως και να έχει, οι αποφάσεις του ΚΚΣΕ ακόμα και αν αποτελούσαν συνειδητές υποχωρήσεις θα έπρεπε να παρουσιαστούν ως τέτοιες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Λένιν τη ΝΕΠ δεν την παρουσίαζε ως σοσιαλιστική νομοτέλεια, αλλά ως αναγκαία υποχώρηση και προειδοποιούσε για τους κινδύνους την εργατική τάξη.
Ο προβληματισμός δεν τίθεται από την πλευρά του αν η ηγεσία του ΚΚΣΕ ήταν προδοτική, ανεπαρκής κλπ. εκείνη την ιστορική περίοδο, άλλωστε έφερε σε πέρας γιγάντιο έργο. Αυτό που τίθεται είναι ότι το κομμουνιστικό κίνημα βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι. Εμπαινε στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πλήρους αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό, της νίκης της επανάστασης και σε άλλες προηγμένες χώρες ως αναγκαίας προϋπόθεσης για την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας (όπως αναφέρει το πρόγραμμα της ΚΔ το 1928).
Μεγάλο μέρος του κειμένου των θέσεων της ΚΕ απασχολείται με το ζήτημα της ύπαρξης ή μη εμπορευματοχρηματικών σχέσεων στο σοσιαλισμό και της λειτουργίας του νόμου της αξίας. Σαφώς στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό καμία κοινωνική σχέση δεν μπορεί να υπάρξει με τη μορφή εμπορευματοχρηματικής σχέσης αφού πλέον οι παραγωγοί δεν είναι χωρισμένοι από τους όρους και τα αποτελέσματα της παραγωγής τους. Ομως η διαδικασία αυτή αντιστοιχεί στο τέλος της μεταβατικής περιόδου όπου οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί έχουν προχωρήσει, ο νέος τρόπος παραγωγής έχει εμπεδωθεί πλατιά και πλέον η κατάργηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων προβάλλει ως φυσική διαδικασία και αναγκαιότητα και όχι ως βουλησιαρχική επιταγή. Η θεωρητική διαπάλη που διεξαγόταν στην ΕΣΣΔ γύρω από αυτό το ζήτημα αφορούσε ως ένα βαθμό μια κοινωνία που ακόμη δεν είχε οικοδομηθεί.
Η ΕΣΣΔ δεν αποτέλεσε μια «ιστορική ανωμαλία» ή ένα ιδιότυπο παράδειγμα κρατικού καπιταλισμού, ήταν κοινωνία μετάβασης η οποία οικοδομούσε το σοσιαλισμό. Στη σοβιετική κοινωνία υπήρχε κράτος, εμπορευματοχρηματικές σχέσεις, λειτουργία του νόμου της αξίας, αν και τροποποιημένος λόγω του κεντρικού σχεδιασμού. Δεν υπήρχαν δυνατότητες απόσπασης υπεραξίας αφού δεν υπήρχε ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ο χαρακτήρας αυτής της κοινωνίας ήταν μεταβατικός, με πορεία προς την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, αλλά το να ισχυριστούμε ότι είχε οικοδομήσει ήδη τον ανώριμο κομμουνισμό είναι επιστημονικά και πολιτικά μη ορθό.
Ολη η ιστορία της ΕΣΣΔ σημαδεύεται από την ταξική πάλη που παίρνει νέες μορφές μετά την προλεταριακή επανάσταση. Τα μεταβατικά μέτρα έδρασαν επιτυχώς και απέδειξαν τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να καταλάβει την εξουσία και να κατευθύνει την παραγωγή. Ομως στα πλαίσια της μεταβατικής κοινωνίας υπήρχε έντονη διαπάλη ανάμεσα στο παλιό και στο καινούριο, υπήρχε η δυνατότητα του βαθέματος της επανάστασης αλλά και του πισωγυρίσματος.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έπαιξε καταλυτικό ρόλο ακόμη και πριν από την εκδήλωσή του με κύριο χαρακτηριστικό την ως ένα βαθμό αναγκαστική συμμαχία του ΚΚΣΕ με μη επαναστατικά στρώματα. Η συσκότιση των αντιθέσεων της σοβιετικής κοινωνίας μπροστά στη συμμαχία απέναντι στο φασισμό παγίωσε την ανοχή σε υποχωρήσεις οι οποίες μεταπολεμικά έδρασαν ανασταλτικά στο βάθεμα των νέων σχέσεων παραγωγής. Μεταπολεμικά τα βήματα προς τα πίσω επιταχύνονται. Σταδιακά ενσωματώθηκαν στο ΚΚΣΕ γραφειοκρατικά - διευθυντικά στρώματα τα οποία ναι μεν δεν μπορούσαν να ιδιοποιηθούν τίποτε άλλο παρά προϊόντα της παραγωγής, αλλά έβλεπαν τη δυνατότητα μετεξέλιξής τους σε μια νέα αστική τάξη.
Το πότε αυτή η διαδικασία κατέστη μη ανατρέψιμη είναι ζήτημα διερεύνησης. Η γενική πολιτική αφασία της εργατικής τάξης και η αποξένωσή της από την άσκηση της εργατικής εξουσίας προηγήθηκε των εξελίξεων στο ΚΚΣΕ. Η μετατόπιση της μάχης με τον οπορτουνισμό από το πεδίο της ανοιχτής ιδεολογικής αντιπαράθεσης στο πεδίο της συνωμοσιολογίας συνέτεινε στην πολιτική αποξένωση της εργατικής τάξης.
Σε σχέση με τους κλασικούς, έχουμε σήμερα το πλεονέκτημα της πείρας σχεδόν ενός αιώνα προσπαθειών για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Μπορούμε να αναπτύξουμε την επαναστατική θεωρία. Αυτό δεν αποτελεί μόνο δυνατότητα, αλλά υποχρέωση. Το σημαντικότερο είναι οι εκτιμήσεις στις οποίες θα καταλήξουμε να μην απολυτοποιούν φαινόμενα τα οποία εμφανίστηκαν κατά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, να μην παρουσιάζουν τυχόν αποκλίσεις από αυτή την πορεία ως νομοτέλειες.
Είναι γνωστό βέβαια ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, και στη χώρα μας τα μέσα παραγωγής ανήκουν στους ιδιώτες. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μέσα που άπτονται στις Νέες Τεχνολογίες. Μια από αυτές είναι το λεγόμενο Διαδίκτυο.
Δε θα μπορούσε, είπαμε προς το παρόν, να ξεφύγει από την «πεπατημένη» της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης, είτε αυτά είναι έντυπα, είτε ηλεκτρονικά.
Αυτό, φυσικά, δε σημαίνει ότι εμείς δε θα προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να τα εκμεταλλευτούμε για να προβάλλουμε τις δικές μας απόψεις.
Δε θα περιμένουμε την πτώση του καπιταλισμού και μέχρι τότε να αποφεύγουμε να τα χρησιμοποιούμε - όσο φυσικά μας επιτρέπουν ή τους αφήνουμε να μας επιτρέπουν οι κάθε λογής καπιταλιστές - ιδιοκτήτες τους.
Οπου μπορούμε, άλλωστε, το Κόμμα μας, προχώρησε στη δημιουργία δικών του μέσω ώστε να μην εξαρτόμαστε από τις ορέξεις των κεφαλαιοκρατών της χώρας μας.
Το ΚΚΕ εδώ και χρόνια, θεωρεί αναντικατάστατο όπλο την εφημερίδα μας, τον «Ριζοσπάστη», καθώς και τα άλλα μέσα που διαθέτει το Κόμμα.
Τα έντυπα μέσα, ο ραδιοφωνικός σταθμός, η τηλεόραση του «902», προσπαθούν κάθε μέρα να προωθούν τις Θέσεις μας για το Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό.
Βέβαια, αυτό δεν τονίζεται με κάθε ευκαιρία, τίποτα δεν είναι ικανό να αντικαταστήσει την καθημερινή συλλογική πάλη, να αφυπνιστούν συνειδήσεις, να γίνουν όσο το δυνατό περισσότεροι εργαζόμενοι κοινωνοί της νέας κοινωνίας που οραματιζόμαστε.
Ούτε τρέφουμε καμιά αυταπάτη ότι θα έχουμε το «ελεύθερο» από τον ταξικό μας αντίπαλο να κινούμαστε όπως θέλουμε! Ολοι μας, είμαστε μάρτυρες καθημερινού αποκλεισμού των Θέσεων του ΚΚΕ από τα ελεγχόμενα από τους καπιταλιστές μέσα ενημέρωσης. Αποκρύβονται έως και προβοκάρονται παρεμβάσεις, είτε του Κόμματος, είτε της ΚΝΕ, είτε του ΠΑΜΕ κλπ. Μαζικές συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις είναι σαν να μην υπάρχουν!
Κι ας μην ξεχνάμε, ότι πάμπολλα είναι τα παραδείγματα που έχουν εντοπιστεί «όργανα» να παρακολουθούν και να καταγράφουν αναλυτικά όλες αυτές τις δραστηριότητες. 'Η μήπως είναι κανείς μας τόσο αφελής να πιστεύει ότι και σε μία (1) μόνο διαδήλωση ή συγκέντρωση ή απλή παρακολούθηση δραστηριότητας του ΚΚΕ να μετείχε δεν είναι ήδη σε... καταγραφή!
Ούτε, φαντάζομαι, είναι κανένας μας τόσο αφελής να πιστεύει ότι η χρήση του Διαδικτύου (internet) δε δίνει τη δυνατότητα μέσα από τα «ίχνη» που αφήνουμε να είμαστε ήδη αγρίως... «φακελωμένοι»!
Είτε παλεύουμε μέσα από το συνδικαλιστικό κίνημα, είτε μέσα από άλλα μαζικά κινήματα, είτε μετέχουμε σε διαδηλώσεις και πορείες, είτε χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο, σε κάθε περίπτωση έχουμε γίνει γνωστοί και... μη εξαιρετέοι! Ετσι δε φοβόμαστε μεν, οφείλουμε να είμαστε άκρως προσεχτικοί δε!
Οσοι λοιπόν από μας, χρησιμοποιούν το διαδίκτυο, οφείλουν να προσέχουν πολύ, ώστε και το περιεχόμενο των άρθρων τους, αλλά και γενικότερα η φρασεολογία τους να συνάδει με τις Μαρξιστικές Λενινιστικές Αρχές.
Παλεύουμε τις θέσεις των καπιταλιστών, των οπορτουνιστών, των αστών πολιτικών με βάσει τη Θεωρία μας, την υπεροχή των επιχειρημάτων μας, το δίκιο του αγώνα μας. Δεν αφήνουμε σε «χλωρό κλαδί» τους ταξικούς μας αντιπάλους!
Φυσικά, δεν αφήνουμε τη δουλειά μέσα στο λαό. Οπως δεν την άφησαν ποτέ τους οι σύντροφοι καλλιτέχνες και δημιουργοί - πάλευαν και παλεύουν και με την πένα τους και στο καμίνι του δρόμου.
Οι συγγραφείς και οι άλλοι δημιουργοί, δουλεύουν και ατομικά, με τα κείμενά τους ή τα προϊόντα της τέχνης τους, όμως και συλλογικά βγαίνοντας στους δρόμους και τα πεζοδρόμια! Ο βουλευτής, ο συνδικαλιστής, το στέλεχος, δουλεύει και ατομικά ανάλογα με τη χρέωση που έχει, μα και συλλογικά μέσα από τις αποφάσεις των Οργάνων.
Ετσι και οι μπλόγκερς - οι Κόκκινοι Μπλόγκερς - χρησιμοποιούν το εργαλείο που λέγεται διαδίκτυο ως Μετερίζι Αγώνων έχοντας πάντα στο νου και την καρδιά τη συλλογική δράση του Κόμματος. Κάποιοι μιλούν για παρέμβαση του καναπέ! Θα διαφωνήσω απόλυτα με αυτήν την εκτίμηση. Παρέμβαση του καναπέ είναι το διάβασμα του «Ριζοσπάστη», η ακρόαση του Ρ/Σ, η παρακολούθηση του «902 TV». Το διαδίκτυο είναι, όπως ήδη προαναφέρθηκε, ένα Μετερίζι Αγώνα, που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο.
Θα ήταν τραγικό λάθος να μην εκτιμήσουμε σωστά τη χρησιμότητά του. Ερχόμαστε σε καθημερινή επαφή με εκατοντάδες «αναγνώστες», ανθρώπους που με άλλον τρόπο δε θα μπορούσαμε να τους πλησιάσουμε ποτέ. Στο κάτω κάτω της γραφής, το ίδιο το Κόμμα, πολύ σωστά έχει «πιάσει» το θέμα και συγκεκριμένα στη Θέση 100 διαπιστώνει:
«Αναπόσπαστο στοιχείο της κομματικής οικοδόμησης και της ισχυροποίησης των δεσμών του Κόμματος με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα αποτελεί η αξιοποίηση και διάδοση των κομματικών εντύπων, η αξιοποίηση των ηλεκτρονικών μέσων, του Διαδικτύου».
Τι μας λέει λοιπόν, η ΚΕ του ΚΚΕ:
1. Απαραίτητο εργαλείο το Διαδίκτυο για την κομματική οικοδόμηση.
2. Απαραίτητο εργαλείο το Διαδίκτυο για την ισχυροποίηση των δεσμών του Κόμματος με την εργατική τάξη.
3. Εξ ίσου απαραίτητο εργαλείο το Διαδίκτυο με τα κομματικά έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα.
Τελικό συμπέρασμα:
Η δουλειά των Κόκκινων Μπλόγκερς, είναι εκ των ων ουκ άνευ και πρέπει να αναγνωριστεί, έτσι ακριβώς.
Απαραίτητη προϋπόθεση να πετύχει στον ιστορικό του ρόλο το κίνημα των Red Blogs, είναι η ολόπλευρη και συστηματική συμβολή του Κόμματος, θεσπίζοντας σχετικό κεντρικό Οργανο που θα πάρει στη σκέπη του όλο το ήδη υπάρχον δυναμικό, με σωστή καθοδήγηση, φροντίδα και κομματική, ιδεολογική και με διοχέτευση πληροφοριών, στήριξη.
Υπενθυμίζεται ότι με βάση την αρχική ανακοίνωση της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου για την αποστολή κειμένων για το πρώτο θέμα του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ έχει οριστεί ως τελευταία ημερομηνία η 15 Γενάρη. Για το δεύτερο θέμα κείμενα μπορούν να στέλνονται μέχρι τις 20 Γενάρη. Για το πρώτο θέμα έχει οριστεί ανώτερος αριθμός λέξεων οι 800 και για το δεύτερο θέμα οι 1.200 λέξεις.
Από την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου.