Οσον αφορά τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων το καμπανάκι του κινδύνου χτυπά πιο δυνατά. Αφενός, έχουν αυξημένες ανάγκες για υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που απορρέουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο, για υπηρεσίες Υγείας που σχετίζονται με την πρόληψη για την προστασία του γυναικείου οργανισμού, την εγκυμοσύνη και τον τοκετό. Αφετέρου, η ανεργία, που πλήττει μία στις τέσσερις γυναίκες και πάνω από τις μισές νέες, έχει αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των γυναικών που δεν έχουν καμία ασφαλιστική κάλυψη. Τόσο οι γυναίκες αυτές όσο και τα παιδιά των άνεργων μονογονεϊκών οικογενειών βρίσκουν κλειστή την πόρτα των ιατρείων του ΕΟΠΥΥ και των νοσοκομείων και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε στοιχειώδεις υπηρεσίες Υγείας.
Η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης συνόδευε εξαρχής το νεοσύστατο οργανισμό. Αρχικά, η κρατική χρηματοδότηση για τον ΕΟΠΥΥ συρρικνώθηκε στο μισό περίπου αυτής που λάμβανε προηγουμένως το ΙΚΑ και στην πορεία μειώθηκε περισσότερο, τη στιγμή μάλιστα που οι ασφαλισμένοι που υπάγονται σε αυτόν τον οργανισμό διπλασιάστηκαν και ανέρχονται στο 92% του συνόλου των ασφαλισμένων. Μέσω του κανονισμού παροχών του ο ΕΟΠΥΥ προχώρησε σε δραστικές περικοπές στην παροχή εργαστηριακών και ιατρικών εξετάσεων, φαρμάκων, υγειονομικού υλικού. Αύξησε τη συμμετοχή των ασφαλισμένων στις πληρωμές για όλα αυτά, είτε στον εμπορευματοποιημένο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Μια σειρά δημόσιες μονάδες Υγείας συγχωνεύονται ή και καταργούνται. Προκειμένου να εξακολουθήσουν να υπάρχουν και να είναι «βιώσιμες» καλούνται να λειτουργήσουν ως «αυτόνομες οικονομικές μονάδες», πουλώντας δηλαδή τις υπηρεσίες τους και εισπράττοντας από τους ασθενείς και τα ασφαλιστικά ταμεία αυξημένα ποσά για τη λειτουργία τους.
Η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της Υγείας έχουν μετατρέψει τον τομέα της αναπαραγωγικής υγείας, του προγεννητικού ελέγχου και του τοκετού σε «φιλέτο» για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Στην κατεύθυνση αυτή, ο ΕΟΠΥΥ κατάργησε το επίδομα τοκετού για τις γυναίκες που γεννούν στα δημόσια μαιευτήρια και στα συμβεβλημένα ιδιωτικά ενώ το διατήρησε στα μη συμβεβλημένα. Η παροχή αυτή, που έδινε μια «ανάσα» στους νέους γονείς και μια βοήθεια να καλύψουν κάποια βασικά έξοδα, διατηρήθηκε μόνο ως πριμοδότηση του ιδιωτικού τομέα, ως ποσό που δεν καταλήγει στον οικογενειακό προϋπολογισμό του ζευγαριού αλλά στο ταμείο του ιδιωτικού μαιευτηρίου, ενώ καταργήθηκε για την πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών.
Ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις έχει για τις γυναίκες η υποβάθμιση του τομέα της Πρόληψης, όπως καταγράφεται στον κανονισμό του ΕΟΠΥΥ. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι για μια σειρά προληπτικές εξετάσεις έχουν τεθεί περιοριστικά πλαφόν που συνδυάζουν την ηλικία της ασφαλισμένης, τον αριθμό των εξετάσεων και αυξάνουν το χρονικό διάστημα για την επανάληψή τους. Για παράδειγμα, αν ο γιατρός μιας γυναίκας κρίνει ότι η επόμενη μαστογραφία πρέπει να γίνει σε 3 μήνες, ο κανονισμός του ΕΟΠΥΥ προβλέπει ότι η μαστογραφία καλύπτεται μόνο μετά από 6 μήνες. Συνεπώς, οι γυναίκες είτε προσφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα, εφόσον μπορούν να πληρώσουν, είτε αναγκάζονται να προσαρμόσουν τις ανάγκες τους για προληπτικές εξετάσεις στις συρρικνωμένες παροχές του δημόσιου συστήματος Υγείας. Επίσης, το τεστ Παπανικολάου δε χορηγείται πλέον δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία, αλλά η δαπάνη του βαραίνει τα ασφαλιστικά ταμεία.
Εκ των πραγμάτων, οι μάζες των ανασφάλιστων γυναικών στερούνται ακόμα κι αυτές τις εξετάσεις, ενώ είναι αδύνατο να καλύψουν το κόστος του προγεννητικού ελέγχου και του τοκετού. Και οι γυναίκες όμως που έχουν σήμερα ασφαλιστική κάλυψη, βλέπουν συνεχώς να περιορίζονται οι παροχές που υπήρχαν στις ιατρικές υπηρεσίες πρόληψης. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα ασφαλιστικά ταμεία, τα αποθεματικά των οποίων πρόσφατα υποβλήθηκαν σε «κούρεμα», όπως και αυτά των νοσοκομείων, θέτει ούτως ή άλλως σε κίνδυνο κατάργησης μεγάλο μέρος ακόμα και από αυτές τις συρρικνωμένες και ανεπαρκείς παροχές Υγείας του ΕΟΠΥΥ.
Η Πρόληψη και η Πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των γυναικών και των παιδιών τους παραδίνονται όλο και περισσότερο, από τη μια, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Υγείας και, από την άλλη, για τις συνεχώς αυξανόμενες περιπτώσεις αυτών που δεν έχουν να πληρώσουν για γιατρούς, φάρμακα, εμβόλια, εξετάσεις, στα δημοτικά ιατρεία, στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, στα «κοινωνικά ιατρεία», στη «φιλανθρωπία» των επιχειρηματικών κολοσσών. Οι γυναίκες, που έχουν αυξημένες ανάγκες, είναι αναγκασμένες είτε να ακριβοπληρώσουν τις υπηρεσίες που θα έπρεπε το κράτος να παρέχει δωρεάν σε όλες, είτε να αρκεστούν σε υποβαθμισμένες, υποτυπώδεις υπηρεσίες, που καλύπτουν επείγουσες μόνο καταστάσεις και δεν ικανοποιούν τις ανάγκες τους.
Ο αγώνας για δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Πρόληψης και Υγείας πρέπει να δοθεί με οργάνωση σε κάθε τόπο δουλειάς και γειτονιά, χωρίς καμιά αναμονή και αυταπάτη. Με διεκδίκηση για πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων Υγείας - Πρόνοιας και του ΕΟΠΥΥ. Απάντηση πρέπει να δοθεί και στην κάλπη, με ψήφο στο ΚΚΕ, το μόνο κόμμα που παλεύει για να καταργηθεί κάθε επιχειρηματική δράση στον τομέα της Υγείας, που διεκδικεί αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, στο οποίο κυρίαρχη θέση θα έχει η Πρόληψη και η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, με δημόσια και δωρεάν Κέντρα Υγείας στους δήμους και τις συνοικίες.
Η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της Υγείας φωτίζουν τη σήψη του καπιταλισμού. Κάθε βήμα της επιστήμης, σήμερα, δεν αξιοποιείται ως δυνατότητα για προαγωγή της υγείας και βελτίωση της ζωής του λαού και των παιδιών του αλλά ως εμπόρευμα που θα αυξήσει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Σε αυτό το δρόμο ανάπτυξης πρέπει να βάλουν τέρμα η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, παίρνοντας την εξουσία στα χέρια τους, κοινωνικοποιώντας τα μονοπώλια. Με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα της Υγείας και αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υποδομές, σύγχρονες και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας για όλο το λαό, τις γυναίκες, τους νέους γονείς και τα παιδιά τους.