ΚΑΡΛΟ ΚΑΡΛΕΪ
Ρωμαίος και Ιουλιέττα
Εξωτερικά ωραίο σαν καρτ ποστάλ το φιλμ του Κάρλο Καρλέι, που ναι μεν στέκεται στις κορυφαίες στιγμές του σαιξπηρικού δράματος, αλλά ουδόλως αποδίδει την ποίηση και το πνεύμα του θεατρικού, κάτι που μειώνει την προσπάθεια και αφήνει την αίσθηση ότι επιτρέπονται τα πάντα όταν μια ταινία απευθύνεται σε νεαρούς αποδέκτες. Στείρα, βαρετή και χωρίς πάθος μεταφορά στο σινεμά μιας από τις ρομαντικότερες, παθιασμένες ερωτικές ιστορίες ανά το χρόνο. Κανένας από το καστ και τίποτα, αυτό καθαυτό, δεν είναι «κακό»... όμως το αποτέλεσμα είναι.
Εκνευριστική και ηπιότερη δράση απ' όσο ζητά η ιστορία, που δεν καταφέρνει να καθηλώσει. Πάντως, αν ενδιαφέρεστε για θεαματική μεταφορά του θεατρικού του Σαίξπηρ που πυροδοτεί, με σπίθα στο βλέμμα και αυθεντικότητα, αναζητήστε την κινηματογραφική εκδοχή του Φράνκο Τζεφιρέλι. Και πρώτα ξαναδιαβάστε το πρωτογενές κείμενο...
Παίζουν: Χάιλι Στάινφελντ, Ντάγκλας Μπουθ, Λάουρα Μοράντε, Στέλαν Σκάρσγκορντ κ.ά.
Παραγωγή: Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ (2013)
ΦΑΜΠΙΟ ΓΚΡΑΣΑΝΤΟΝΙΑ – ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΙΑΤΣΑ
«Salvo»
Ασκηση ύφους, το αστυνομικό θρίλερ που αρνείται κάθε τόνο νουάρ, προτιμώντας το γκάνγκστερ αλ' αμερικάνα. Μακριά από κάθε έννοια παραδοσιακής αφήγησης, η ταινία αντικαθιστά τους διαλόγους με αναπνοές και ήχους άγχους που αυτές προκαλούν στους θεατές. Σουσπάνς, ένταση, συνεχείς ήχοι από μηχανάκια, κραυγές, κλάμα, τραγούδια από ραδιόφωνο, ήχοι μακρινοί, δίνουν την εντύπωση εξέλιξης της ιστορίας ερήμην του βλέμματός μας. Οι σκηνές δράσης σχεδόν πάντα εκτός πεδίου, το ίδιο και οι συμπλοκές σώμα με σώμα, εμείς ακούμε μόνο ήχους...
Το φιλμ μιλά τον ανηλεούς σκληρότητας μαφιόζο killer Salvo, που σε τακτοποίηση λογαριασμών σκοτώνει ένα boss άλλης φατρίας και ανακαλύπτει την ύπαρξη τυφλής αδελφής, που ζει μακριά από τον κόσμο, απομονωμένη στο σπίτι, που τώρα αφήνεται στην τύχη της. Ο killer συγκλονίζεται σε βαθμό που αποφασίζει να την πάρει κρυφά υπό την προστασία του. Το «Salvo» μας μπάζει σε μια ιστορία, έναν τρόπο ζωής, σ' ένα χωροχρόνο όπου ο νόμος είναι άγραφος, μα αδυσώπητος και αναμφισβήτητος. Ταινία με ολοσχερές έλλειμμα λέξεων, εκφράσεων και γλώσσας λεκτικής. Οι σιωπές δίκοπο μαχαίρι στο φιλμ, που οι δύο σκηνοθέτες αποδεικνύονται κύριοι του χρόνου και του χώρου με τρόπο εντυπωσιακό...
Παίζουν: Σαλέχ Μπακρί, Λουίτζι Λο Κάσιο, Σάρα Σεραϊόκο κ.ά.
Παραγωγή: ΙΤΑΛΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ (2013)
ΚΑΤΕΛ ΚΙΓΕΒΕΡΕ
«Suzanne»
Δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους της 34χρονης Γαλλίδας σκηνοθέτη αφηγείται ρεαλιστικά την ακατέργαστη ζιγκ - ζαγκ διαδρομή ζωής, της άπιαστης γυναίκας - παιδί, με τόνους νατουραλισμού σχεδόν ντοκουμενταρίστικου και φαντασία που ενέχει στοιχεία σουρεαλισμού. Η ταινία σκληρή και ταυτόχρονα διακριτική, συγκινητική που αγγίζει, αποφεύγοντας την ηθικολογία. Φυλακισμένη στην πραγματικότητα του καταπληκτικού της σεναρίου, κολλημένη σε υπερβολική αφηγηματική γραμμικότητα παρά τις εκλείψεις - το μοντάζ αναλαμβάνει τον απινιδισμό - η σκηνοθέτης ξέρει πώς να χειρίζεται το υλικό της για να κάνει πραγματικό σινεμά μέχρι να φτάσει σ' ένα βασανισμένο χάπι - εντ. Δε φοβάται να διευρύνει το κάδρο του κοινωνικού γαλλικού σινεμά μ' ένα φιλόδοξο οικογενειακό φρέσκο... Ταινία προσωπική μ' έναν υπέροχα τρελό τρόπο, με σκηνοθετική νηφαλιότητα όπου ρομαντισμός και πραγματικότητα αναμειγνύονται ...Γεμάτο λεπτότητα το οικογενειακό δράμα τριών γενεών και η Κιγεβερέ εστιάζει στο πορτρέτο μιας γυναίκας τόσο εξαρτημένης από τα συναισθήματα, που να μην υπολογίζει τη λογική. Ο κοινωνικός ντετερμινισμός ζυγίζει βαριά, η «απουσία» του πατέρα και το κυριότερο η απουσία ενός μέλλοντος... Ωστόσο η εσωτερική δύναμη που διέπει τις ηρωίδες της ιστορίας είναι μη συνήθης. Μακριά από όποια μιζέρια ένα τέτοιο θέμα θα μπορούσε να βγάλει, η σκηνοθέτης υπογράφει μια ταινία αισιόδοξη που κινείται στον ακούσιο ρυθμό της αντι - ηρωίδας της. Ενα όμορφο, αποσπασματικό μελό που απογειώνεται με τη γραμμικότητα της αφήγησης, την ψυχολογία και την ηθική. Μια ταινία όπου το «εκτός κάδρου» κατέχει εξέχουσα θέση, που οι εντυπωσιακές ελλείψεις φέρνουν στο φως τις στιγμές - κλειδιά, τις επιλογές - καλές και κακές - σε κάθε διασταύρωση. Να την δείτε!
Παίζουν: Σαρά Φορεστιέ, Φρανσουά Νταμιέν, Αντέλ Χενέλ κ.ά.
Παραγωγή: ΓΑΛΛΙΑ (2013)
Σινεμά εν μέσω εκλογών
Μέσα στις εκλογές διεξάγεται το «Ταινιόραμα» του Αστυ, του σινεφίλ υπόγειου της πλατείας Κοραή, ένας μαραθώνιος καλού, κλασικού και διαχρονικού σινεμά που εγκαινίασε πριν είκοσι χρόνια ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου Αντώνης Στεργιάκης και συνεχίζουν ευλαβικά οι γιοι του, προβάλλοντας, στην ψηφιακή εποχή, το 99% των ταινιών του «θεσμού» σε κόπιες 35 μμ. Η γιορτή του φιλμ αρχίζει απόψε και θα διαρκέσει έως τις 9 Ιούλη, 2 ολόκληρους μήνες, 8 βδομάδες, 56 μέρες. Θα προβληθούν 168 ταινίες σε επανέκδοση, 3 ταινίες κάθε μέρα, με σταθερές ώρες προβολής, 18.00, 20.00 και 22.00 σε καθημερινό πλαίσιο επιλεγμένης, θεματικής ενότητας. Ετσι σήμερα, Πέμπτη 15/5 η βραδιά είναι αφιερωμένη στον «μέγα Ντέιβιντ Λιντς» με τις ταινίες - με σειρά προβολής: «Χαμένη Λεωφόρος» (1997), «Ατίθαση Καρδιά» (1990) και «Ο Ανθρωπος Ελέφαντας» (1980). Αύριο Παρασκευή 16/5 με θέμα «Ο Σαίξπηρ είπε...», προβάλλονται, ο σπάνιος «Οθέλλος» (1952) και «Οι καμπάνες του Μεσονυχτίου» (1965) αμφότερες σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Ορσον Γουέλς και «Τίτος» (1999) σε σκηνοθεσία της Τζούλι Τέιμορ. Το Σάββατο 17/5 είναι αφιερωμένο στην Μελίνα. Προβάλλονται «Τοπ Καπί» (1964), «Φαίδρα» (1962) και «Ποτέ Την Κυριακή», όλες σκηνοθετημένες από τον Ζυλ Ντασσέν. Ανήμερα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, την Κυριακή 18 Μάη, βρήκαν οι Στεργιάκηδες να βάλουν τα καλύτερα... (Εσείς βέβαια θα έχετε ήδη ψηφίσει ... ΚΚΕ παντού...). Το θέμα «σουρεαλισμός και φαντασία» υπηρετούν τα αριστουργήματα «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» (1961) του Αλέν Ρενέ, το εξαίρετο θρίλερ μεταφυσικού παροξυσμού «Μετά τα Μεσάνυχτα» (1973) σε σκηνοθεσία του Νίκολας Ρεγκ και το μεγάλο αριστούργημα του Ρόι Αντερσον «Τραγούδια από τον 2ο Οροφο» (2000) ταινία που αποδομεί και αποκαλύπτει την ουσία της κοινωνικής πραγματικότητας για τα φτωχά εργατικά και μικροαστικά στρώματα, αυτού που πλασάρεται και πωλείται διεθνώς ως σουηδικός παράδεισος...
Η Δευτέρα 19/5, είναι αφιερωμένη στον «Φρανσουά Τρυφό». «Παράνομο Κρεβάτι» (1970), «Δυο Αγγλίδες στην Ευρώπη» (1971) και «Η Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας» (1981). Η Τρίτη 20/5 περιλαμβάνει «αφιέρωμα στον Φασμπίντερ» με τις ταινίες «Ο Φόβος τρώει τα Σωθικά» (1974), «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» (1972) και «Καβγατζής» (1982). Τέλος η Τετάρτη 21 Μάη αφιερώνεται στον αγαπημένο Αντονιόνι που αποδομεί εκ των έσω την αστική τάξη και το αξιακό της σύστημα. «Η Νύχτα» (1961), «Η Κυρία χωρίς Καμέλιες» (1953) και «Κόκκινη Ερημος» (1964)... Κάθε μέρα, 3 διαφορετικές ταινίες, με ένα εισιτήριο 6 ευρώ. Επίσης, κάρτα διαρκείας και για τις 8 εβδομάδες προβολών κόστους 40 ευρώ.
Πρεμιέρα απόψε για τον «Godzilla» (2014), αμερικάνικη παραγωγή που κυκλοφορεί και σε τρισδιάστατη βερσιόν, σε σκηνοθεσία Γκάρεθ Εντουαρντς, με τους Ελίζαμπεθ Ολσεν, Ζυλιέτ Μπινός, Μπράιαν Κράνστον κ.ά. Στη νέα αμερικάνικη εκδοχή της γιαπωνέζικης παραδοσιακής σειράς τρόμου, ο Godzilla μετατρέπεται σε αντιήρωα κι όχι σε τρομερή απειλή για την ανθρωπότητα. Η δομή της ταινίας παραπέμπει στο «Περιμένοντας τον Γκοντό», ακριβώς σαν τον Γκοντό ο πανταχού παρών στο φόντο Godzilla δεν εμφανίζεται παρά μια ώρα από την έναρξη του φιλμ. Τα θαμπά ηχητικά εφέ και οι χαμηλές λήψεις αποδίδουν κατά την είσοδο του κολοσσού το τεράστιο μέγεθός του καθώς και το μέγεθος της καταστροφής όπως αυτός κινείται αργόσυρτα ανάμεσα στους ουρανοξύστες της μεγαλούπολης, συντρίβοντας ό,τι βρεθεί στο διάβα του και κάνοντας την αίθουσα να σείεται. Το καϊτζού (τέρας στα γιαπωνέζικα) ουσιαστικά κρατά το δεύτερο ρόλο, παίζει το δεύτερο βιολί στα άλλα γιγάντια τέρατα μιας ταινίας που σφύζει από μονοδιάστατους, ανθρώπινους χαρακτήρες σε ένα σενάριο επίπεδο και γεμάτο κλισέ. Στις καλύτερες στιγμές του το «Godzilla» είναι δυνατό κι ελκυστικό αλλά μόλις αρχίσουν οι σκηνές διαλόγων με ανθρώπινα όντα, όλη η μαγεία χάνεται...
ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΑΓΙΟΑΝΤΕ
Ο σωσίας
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί πρώτο υλικό το ομότιτλο, σύντομο, κατηφές, διήγημα του Ντοστογιέφσκι και στήνει μια δαιμόνια, σουρεαλιστική, καφκική, μαύρη κωμωδία, λιγόλογη αλλά με το κωμικοτραγικό και το μονότονο, να τονίζονται σε μια κορεσμένη χρωματική κλίμακα, που κάπου αναδίδει μια υπόκωφη γοητεία... Ο Ντοστογιέφσκι είθισται να συνδέεται με δύσπεπτο ψυχολογικό ρεαλισμό, η ταινία όμως διαφέρει από το πρωτογενές κείμενο, λόγω της διακριτής στιλιστικής και δραματουργικής φωνής του Αγιοάντε, με σύμπτωμα εμμονής σε φωτογενή, παλαιά αντικείμενα, με προσοχή στις λεπτομέρειες και με ειδημοσύνη στην αποτύπωση του κεραυνοβόλου έρωτα...
Κοινωνικά ανάπηρος, εσωστρεφής και νευρωτικός ο Σάιμον συναντά και ερωτεύεται πάραυτα την κοπέλα του φωτοτυπικού, τη Χάνα. Την παρατηρεί από μακριά γιατί η γλώσσα του δένεται κόμπος όταν βρίσκεται κοντά της, σε ακτίνα ενός μέτρου. Στην εταιρεία προσλαμβάνεται ο Τζέιμς, ολόιδιος ο Σάιμον, σαν δίδυμός του. Αυτός διαθέτει ευφράδεια και αυτοπεποίθηση. Η «φαύλη» αυτή έκδοσή του αρχίζει να εξοντώνει την ύπαρξη του Σάιμον και να επιδεινώνει τη θλίψη του. Κανείς πια δεν τον βλέπει, δεν τον ακούει, δεν τον αγγίζει, σε λίγο εξαναγκάζεται ακόμα και να απολογείται για το ότι είναι, αυτός που είναι.
Παίζουν: Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Μία Βασικόφσκα, Νόα Τέϊλορ, κ.ά.
Παραγωγή: Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ (2013)