Από το μεράκι του δασκάλου κρίνονται πολλά πράγματα για την εξέλιξη του παιδιού. Για το μεράκι τους μερικοί δάσκαλοι μένουν αλησμόνητοι στους μαθητές τους, αν όχι και σημείο αναφοράς στην εξέλιξη, στο δρόμο που θα πάρουν οι μαθητές τους. Το διδασκαλικό μεράκι δεν απαντιέται συχνά στις μέρες μας. Γι' αυτό όταν απαντιέται, αξίζει τον έπαινο.
Τα παραπάνω οφείλονται στην «Περιοδική Εκδοση» (Δεκέμβρης 1999) της ΣΤ΄ τάξης του 5ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου, όπου αποκαλύπτεται η αξιέπαινη δουλιά του δασκάλου της γλώσσας στην τάξη αυτή, του Χρίστου Πατσάλη. Μια δουλιά που αναπτύσσει τη γλωσσική έκφραση των παιδιών, καλλιεργεί το νου και την ψυχή τους και τα ωθεί στην ποιητική δημιουργία. Η έκδοση περιλαμβάνει ποιήματα -ατομικά και συλλογικά- (εικονογραφημένα, τα περισσότερα, με ζωγραφιές των μαθητών), τα οποία έγραψαν οι μαθητές της τάξης, μυούμενοι από τον δάσκαλό τους στους κανόνες της ποίησης (ομοιοκατάληκτου και ελεύθερου στίχου). Ενα τέτοιο μεράκι ήταν επόμενο να καρποφορήσει στο παρθένο «έδαφος» των παιδιών, αποδίδοντας συγκινητικά, χαριτωμένα, παιχνιδιάρικα ποιηματάκια. Μερικά δείγματά τους:
- «Ο σεισμός»: «Φέτος τα σχολεία άρχισαν αλλιώς./ Στων παιδιών τις καρδιές/ βασιλεύει ο πανικός. -Σπίτια και σχολεία/ χτυπήθηκαν απ' το σεισμό/ άνθρωποι χάθηκαν/ μέσα στο λεπτό./ Αχ! Θεέ μου ας φύγει ο πανικός».
- «Τα τύμπανα της Ειρήνης»: «Το Τύμπανο το χτύπο της καρδιάς ας βάλουμε μπροστά/ όλοι μας μεγάλοι και παιδιά/ Ειρήνη για να 'χουμε παντοτινά./ Με ήχους δυνατούς ειρηνικούς/ που θ' ακουστούν παντού/ ας ταξιδέψουμε σ' όλες τις/ ανθρώπινες ψυχές/ γαλήνη, φως να δώσουμε σ' αυτές./ Κι ύστερα θα 'χουμε οι άνθρωποι στη γη/ δημιουργία, ήρεμη φύση και/ μια μακρόχρονη ζωή».
«Ηρωες της κατοχής»: «Διαβάτη στάσου για να δεις/ τους ήρωες της κατοχής/ που χάθηκαν σε μια στιγμή/ για να 'ναι η Ελλάδα δυνατή».- «Το Πολυτεχνείο»: «Του Νοέμβρη μια βραδιά/ ήταν κάποιοι με καρδιά/ που αγωνίστηκαν γερά/ για να φέρουν λευτεριά.- Στου Πολυτεχνείου μπήκαν την αυλή/ και ήταν πράγματι πολλοί/ όλοι αυτοί που αναζητούσαν/ μια ελεύθερη ζωή.- Κι όταν τανκς του τύραννου/ μπήκαν στην αυλή/ πέσανε νεκροί, πένθος σκέπασε τη γη».
- «Η γάτα μου»: «Η γατούλα μου η Ριρή/ παίζει ωραία μουσική/ σαν το πιάνο το καλό/ το επαγγελματικό.- Η γατούλα μου η μικρή/ ζωγραφίζει σαν τρελή/ στον Picasso θε να μοιάσει/ το βραβείο για να πιάσει».