Ο «Πλούτος» είναι το τελευταίο από τα σωζόμενα έργα του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό το 388 π.Χ. για να διακωμωδήσει και να καταδείξει την άδικη διανομή του πλούτου και τις κοινωνικές ανισότητες, αποτυπώνοντας παράλληλα την έκπτωση των ανθρώπινων αξιών. Ο ποιητής αναδεικνύει την κοινωνία της εποχής του, που στη δίψα της για πλούτο μοιάζει ολότελα με τη δική μας. Η Πενία αντιτίθεται σε αυτήν την επιθυμία για κατοχή υλικών αγαθών σε όλους τους πολίτες, ενσαρκώνοντας την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή σκληρή εργασία, με μοναδικό σκοπό την ίδια την επιβίωση.
Θέλοντας να τονίσει την άκρως επίκαιρη συνθήκη της κρίσης και σεβόμενο απόλυτα το αριστοφανικό κείμενο, το Θέατρο Τέχνης σκοπεύει να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα με αυτήν την παράσταση στο ρόλο της Πενίας, η οποία με την συνεχή παρουσία της θα τονίζει την παντοτινή ύπαρξή της σ' όλες τις «πολιτισμένες» κοινωνίες μέσα στον ιστορικό χρόνο.
Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης. Σκηνοθεσία: Διαγόρας Χρονόπουλος. Σκηνικά - Κοστούμια: Πάρις Μέξης. Μουσική: Χρήστος Λεοντής. Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Κάτια Γέρου, Δημήτρης Λιγνάδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνια Παπαδημητρίου, Κωστής Καπελώνης, Κώστας Βελέντζας, Λευτέρης Λουκαδής κ.ά.
«Παλινδρόμηση στο χρόνο», είναι ο τίτλος της έκθεσης έργων του Διονύση Παπαδάτου, που φιλοξενείται έως 31/8 στο Κέντρο Πολιτιστικών Εκδηλώσεων «Κρύπτη» (Μαχαιράδο Ζακύνθου). Πρόκειται για έργα ζωγραφικής, κατασκευές και βίντεο αρτ, τα οποία παρουσιάστηκαν το περσινό καλοκαίρι στην Πάτμο. Είναι μια εξέλιξη της δουλειάς του καλλιτέχνη, που από τις δύο διαστάσεις της ζωγραφικής περνά στις κατασκευές και στην τρίτη διάσταση του έργου.
Οπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Τίτος Πατρίκιος, ο καλλιτέχνης θέλησε να αποτυπώσει τη σπείρα, «σπάζοντας όχι μόνο την ασφάλεια και τη σιγουριά του κύκλου, αλλά και τα όρια του τελάρου ακόμα και εκείνα ενός ζωγραφισμένου τοίχου. Για να την χαράξει, τρισδιάστατη σχεδόν, πάνω στη γη, να της δώσει χρώμα ανάλογα με τη θαλερότητα του χόρτου ή την ξεραΐλα του χώματος, να την φωτίσει μ' έναν μεταβαλλόμενο φωτισμό σύμφωνα με την πορεία του ήλιου, για να την πυρπολήσει με μια κινούμενη φωτιά και να την αναδείξει ακόμα και μέσα από το σκοτάδι. Αυτός που βλέπει τη Σπείρα του Διονύση Παπαδάτου αντιλαμβάνεται πόσο η ζωγραφική απαιτεί τη σύνολη δράση του δημιουργού, τη δράση του μυαλού, των χεριών και της καρδιάς...».
Η αντιπροσώπευση της εικονογραφικής ταυτότητας του νησιού και η ιδιαιτερότητα της ματιάς του κάθε φωτογράφου υπήρξαν τα κριτήρια για την επιλογή των θεμάτων. Ο φακός τους απαθανάτισε τους κατοίκους του νησιού σε στιγμές καθημερινές, σε μέρες γιορτινές και στην προσπάθειά τους να καλλιεργήσουν την άγονη γη. Παρακολούθησε τα παιδιά στα ανέμελα παιχνίδια τους, αλλά και τους αγγειοπλάστες στη διαδικασία παραγωγής των δημιουργημάτων τους. Το σκληρό και άγονο τοπίο στην ενδοχώρα με τις ελάχιστες ανθρώπινες επεμβάσεις για τη διευκόλυνση της ζωής και η χαρακτηριστική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, απόλυτα εναρμονισμένη με τη φύση, αποτέλεσαν πρόκληση στη φωτογραφική τους δεινότητα.