«Εμάς όλους μας ένωναν τα δεσμά της θάλασσας. Εχοντας ενωμένες και τις καρδιές μας, αν και πολλές φορές κυλούσε χρόνος πολύς ώσπου να ξαναβρεθούμε, είχαμε γίνει ανεκτικοί και δεχόμασταν ο ένας τις πεποιθήσεις, τα χούγια και τις ιδέες του άλλου. Στο Δικηγόρο, τον καλύτερο από τους παλιούς, είχε παραχωρηθεί, χάρη στις αρετές και τα πολλά του χρόνια, το μοναδικό μαξιλάρι στο κατάστρωμα και τώρα ήταν πλαγιασμένος και ραχάτευε, με την κουβέρτα του για στρώμα. Ο Λογιστής είχε φέρει μαζί ένα κουτί με ντόμινο και τώρα έστηνε τα κοκάλινα πούλια του. Ο Μάρλοου καθόταν σταυροπόδι στα δεξιά της πρύμνης. Είχε μάγουλα ρουφηγμένα, επιδερμίδα πελιδνή, πλάτη ίσια και όψη ασκητή. Ο Διευθυντής έλεγξε την άγκυρα, είδε ότι έχει πιάσει καλά και ύστερα ήρθε στην πρύμνη και κάθισε ανάμεσά μας. Ανταλλάξαμε αμέριμνα και κάπως τεμπέλικα μερικές κουβέντες. Επειτα έπεσε σιωπή στο κατάστρωμα».
Αποψη της Μαρκτστράσε |
Αυτή η περιοχή είναι παγκόσμια γνωστή, γιατί εδώ βρίσκονται μεγάλες και σημαντικότατες βιομηχανικές μονάδες. Οι φίλοι του αυτοκινήτου σίγουρα θα ανακράξουν «Μερσεντές» ή «Πόρσε»... μάλιστα. Ομως, το δικό μας θέμα δεν είναι καθόλου... βιομηχανικό! Εμείς απλώς ταξιδεύουμε.
Βρισκόμαστε πάνω στην Εθνική οδό νούμερο 14. Μόλις αφήσαμε πίσω μας την πρωτεύουσα της Βάδης Βυρτεμβέργης, τη Στουτγκάρδη, πόλη γνωστή στους όπου Γης ποδοσφαιρόφιλους, λόγω της ομώνυμης ομάδας.
Η πόλη, την οποία μόλις αντικρίσαμε, δεν είναι βέβαια μια «πόλη μαγική», σαν την ...Αθήνα της Παλλάδας, είναι όμως συμπαθέστατη και πολύ χαριτωμένη! Βίνεντεν λέγεται ετούτο το ...«δαιμόνιον πτολίεθρον», όπως θα έλεγε ο αρχαίος Ελληνας! Εμείς, όντας παιδιά μεγαλούπολης, γοητευόμαστε από την καταπράσινη φύση, τα θαλερά δάση, τα λιβάδια, τους οπωρώνες και τα αμέτρητα αμπέλια που αγκαλιάζουν τη γραφική πολίχνη! Οι Ρωμαίοι έφεραν σε τούτη την περιοχή την αμπελοκαλλιέργεια, σε άλλες βέβαια εποχές, τότε που η Germania θεωρούνταν «horrida», δηλαδή «φριχτή» και οι ντόπιοι κάτοικοι, οι λεγόμενοι Σουήβοι, βάρβαροι! Σήμερα, βεβαίως, η χώρα δεν είναι καθόλου φριχτή και οι κάτοικοι κάθε άλλο παρά ...βάρβαροι! Είναι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι και - μεταξύ μας ετούτο - αρκετοί απ' αυτούς πολύ γοητευτικοί!
Το όνομα «Βίνεντεν» ακούστηκε για πρώτη φορά στην Ιστορία το έτος 1181. Το σύστημα διακυβέρνησης ήταν φυσικά φεουδαρχικό, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, αφέντες ήταν οι ευγενείς και ο λαός ...ελεύθερος να σκύβει το κεφάλι και να δουλεύει σαν σκλάβος για τον φεουδάρχη! Τα ξέρουμε αυτά! Φυσικά και η Εκκλησία είχε δύναμη μεγάλη, μάλιστα δεν παρέλειπε να συμβουλεύει κιόλας, κατά τα ειωθότα! «Ora et labora», έλεγαν οι ποιμενάρχες, δηλαδή «να προσεύχεσαι και να δουλεύεις». Στο Βίνεντεν, εν έτει 1181, στο χάραμα της ιστορίας του, αφέντης του κάστρου ήταν κάποιος Γοδεφρείδος, ο οποίος έσκυβε το κεφάλι του μόνο μπροστά στον περίφημο κάιζερ της εποχής, τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα!
Ο δρόμος της Μαρκτστράσε όταν γίνεται λαϊκή αγορά. Ο πύργος που φαίνεται ήταν ο πύργος του τείχους και εκεί πάνω ήταν η φυλακή |
Ουαί και αλίμονο στους άτυχους που «φιλοξενήθηκαν» εκεί! Σίγουρα, τόσους αιώνες μετά, γνωρίζουμε άπειρα για τις φυλακές και τους τόπους μαρτυρίου, εφόσον οι μέθοδοι του παρελθόντος συνεχώς εμπλουτίζονται, όμως η φρίκη είναι πάντα φρίκη, απαίσιο συναίσθημα!
Συνήλθαμε κάπως βλέποντας τους απλούς ανθρώπους να τριγυρίζουν στους δρόμους και αναπνεύσαμε μπροστά στο θαύμα της καθημερινής ζωής! Περπατώντας στα στενά δρομάκια έξω από τη ζωηρή κίνηση της αγοράς, θυμηθήκαμε την ομορφιά της δικής μας Πλάκας, την οποία καμιά Ευρώπη δεν μπορεί να ξεπεράσει!
Τέλος, φτάσαμε στον αρχικό μας προορισμό, στο ανάκτορο - Schloss, λένε οι Γερμανοί της πόλης Βίνεντεν. Αποφασίσαμε να το τριγυρίσουμε σιγά -σιγά, για να ανιχνεύσουμε την αύρα του παρελθόντος χρόνου, το άρωμα άλλων καιρών!
Ενα κομμάτι της βιομηχανικής περιοχής του Βίνεντεν |
Περιπλανιόμαστε στο δροσερό δασύλλιο και ανακαλύπτουμε τη μικρή αλλά εντυπωσιακή εκκλησία του παλαιού ανακτόρου. Στολισμένη με ξυλογραφίες εξαιρετικής τέχνης, μας αφηγείται ιστορίες μακρινών αιώνων, που όμως - κατά κάποιο μαγικό τρόπο - παραμένουν μέχρι σήμερα ζωντανές!
Αυτό το - στην πραγματικότητα - παρεκκλήσιο των ανακτόρων είναι αφιερωμένο στον Απόστολο Ιάκωβο! Στον αέρα φτερουγίζει μια θαυμαστή ιστορία!
Ο Απόστολος Ιάκωβος ήταν γιος της Μαρίας Σαλώμης, της αδερφής της Παναγίας, δηλαδή στενός συγγενής του Χριστού. Το έτος 44 μαρτύρησε για την πίστη του και το λείψανό του, για να μη μολυνθεί από τους αντιπάλους, μεταφέρθηκε, με πλοίο χωρίς κουπιά, στη Βόρεια Ισπανία. Αυτά διέσωσε η εκκλησιαστική παράδοση, ελάχιστες πληροφορίες δηλαδή!
Η ακριβής θέση του τάφου ήταν άγνωστη, μέχρι το έτος 825, οπότε ανακαλύφθηκε στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Μεσαίωνας ήταν, η Ιερουσαλήμ βρισκόταν στα χέρια των Μωαμεθανών... Δεν είχαν γίνει, βλέπετε, ακόμα οι Σταυροφορίες για να «ελευθερώσουν» τους Αγίους Τόπους των Χριστιανών και να φέρουν τους Ευρωπαίους φεουδάρχες στην Ανατολή με τα αμύθητα πλούτη και τα ...πετρέλαια! Ετσι το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα έγινε για τους Χριστιανούς της Δύσης τόπος προσκυνήματος και ο Απόστολος Ιάκωβος της Ισπανίας εθνικός άγιος!
Ενα χωριό του Βίνεντεν |
Ο Κάρολος Αλέξανδρος, γιος του δούκα του Βίνεντεν Φρειδερίκου Καρόλου, πολεμούσε τους Τούρκους στο Βελιγράδι! Βρισκόμαστε πια στον 18ο αιώνα και ο αυτοκράτορας της Αυστρίας, τον οποίο υπηρετούσε ο παραπάνω Καρλ Αλεξάντερ, προσπαθούσε να απωθήσει τους Οθωμανούς από τη Βαλκανική. Ο γιος του δούκα σε όλες τις μάχες είχε μαζί τον αγαπημένο του φίλο, ένα σκύλο, τον Μοπς! Αυτή τη φορά, μπροστά στα τείχη του Βελιγραδίου, τον έχασε, όμως εκείνο το μικρό σκυλί απεδείχθη αδάμαστο! Σε χρόνο ρεκόρ -έντεκα μέρες - έκανε το μακρύ δρόμο και γύρισε στο Βίνεντεν! Το κατόρθωμα του Μοπς θαυμάζεται μέχρι σήμερα, σκαλισμένο σε αναμνηστική στήλη!
Το κολυμβητικό κέντρο της πόλης |
Σε τούτη τη μικρή γερμανική πόλη κατοικούν αρκετές εκατοντάδες Ελλήνων. Παλαιότερα, μάλιστα, υπήρχε μια οργανωμένη και δραστήρια κοινότητα, όμως διάφορες μικροκομματικές κοκορομαχίες διέσπασαν την ενότητα! Κρίμα! Χρειάζεται πολλή δουλιά για να ξαναγίνουν όλα από την αρχή! Εμείς στο σημείο αυτό δε διατυπώνουμε καμιά γνώμη, γιατί αλλιώς θα χρειαστεί να γράψουμε ...ολόκληρο βιβλίο! Το μόνο που θα κάνουμε είναι να πούμε στο Βίνεντεν ένα απόλυτα εγκάρδιο aufwiedersehen και να του τονίσουμε ότι ναι μεν μας κατέκτησε με τη γαλήνη και τη λιτή του ομορφιά, όμως δεν κατάφερε να εκδιώξει την Αθήνα από την καρδιά μας!