Αυτά που λέει το ΚΚΕ - λένε όλοι από το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη ΝΔ και από τους Ανεξάρτητους Ελληνες μέχρι τη ΔΗΜΑΡ - δεν πρόκειται να γίνουν παρά μόνο στη Δευτέρα Παρουσία. Δε λένε, όμως, τι λέει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ καλεί το λαό να γίνει πρωταγωνιστής, να γίνει αφέντης του πλούτου που παράγει η χώρα. Και, μόλις το ακούν αυτό, ξεσαλώνουν όλοι μαζί. Λένε πως η χώρα δεν έχει δυνατότητες, πως ο λαός θα πεινάσει, πως αν βγούμε από την ΕΕ και αποκοπούμε από τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς με τους οποίους μας έχει αλυσοδέσει η αστική τάξη της χώρας μας και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, τότε θα «καταστραφούμε»...
Μια είδηση, όμως, αναδεικνύει πως η Ελλάδα και παραγωγικές δυνατότητες έχει και πλούτο τεράστιο έχει και πως όλα αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν για ανάπτυξη προς όφελος του λαού. Η είδηση λέει πως η ΛΑΡΚΟ κατατάσσεται μεταξύ των πέντε κορυφαίων παραγωγών σιδηρονικελίου παγκοσμίως, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την πρώτη θέση στην προμήθεια νικελίου προς τους μεγαλύτερους παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η ίδια ΛΑΡΚΟ, για την οποία εδώ και μέρες παίζεται ένα τεράστιο αλισβερίσι, σύμφωνα με το οποίο εκπρόσωποι διαφόρων μηχανισμών αφήνουν ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο να κλείσει...
Τι σημαίνει όμως αυτό; Οτι η χώρα έχει όχι μόνο αστείρευτες παραγωγικές δυνατότητες, αλλά και πως τους ήδη αναπτυγμένους παραγωγικούς τομείς μπορεί να τους αξιοποιήσει προς όφελος του λαού και της συνολικότερης παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας. Μόνο που για να γίνει αυτό, η ΛΑΡΚΟ -και η κάθε ΛΑΡΚΟ- δεν πρέπει να μπαίνει κάτω από τη μέγκενη της υπηρέτησης των κερδών των μονοπωλίων. Σημαίνει πως αντί η ΛΑΡΚΟ να «αξιοποιηθεί» -όπως στηρίζουν όλες οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου αναφερόμενες στο ξεπούλημά της- πρέπει ο ορυκτός πλούτος να γίνει κοινωνική περιουσία και μέσα από μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία να τεθεί στην υπηρεσία του λαού. Ετσι μόνο, οι εργαζόμενοι θα γίνουν πραγματικά αφέντες του πλούτου που παράγουν.
Σ' αυτή την κατεύθυνση μπορεί να υπάρξει η μόνη ρεαλιστική πρόταση διεξόδου της χώρας από την κρίση προς το συμφέρον του λαού. Οι προτάσεις εκείνες που ανακυκλώνουν με διαφορετικά λόγια τη «διαπραγμάτευση» του μνημονίου, που μιλούν για «ακύρωσή του», αλλά αφήνουν άθικτο τον πυρήνα της αντιλαϊκής επίθεσης, για παράδειγμα, η πλήρης παράδοση της ΛΑΡΚΟ στα μονοπώλια, είναι συνέπεια της ίδιας της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ. Γι' αυτό και συνδέεται και με την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης για την οποία όμως οι κατά τα άλλα «αντιμνημονιακές» δυνάμεις δε λένε τίποτα. Συνδέεται με την πολιτική εξόδου από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Αλλά αυτές οι δυνάμεις τέτοια έξοδο από την κρίση, τέτοια ανάπτυξη, των μεγαλοεπιχειρηματιών ευαγγελίζονται.
Aυταπάτες στη φτωχομεσαία αγροτιά σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί ότι η ΕΕ του κεφαλαίου μπορεί να γίνει φιλολαϊκή και να είναι υπέρ των μικρομεσαίων αγροτών. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η λέξη και πολύ περισσότερο το περιεχόμενο σύγκρουσης με την ΕΕ είναι κάτι το άγνωστο και πολύ περισσότερο είναι αδιανόητη η αποδέσμευση. Φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει να βγάλει συμπεράσματα, ότι η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και στον αγροτικό τομέα είναι το αποτέλεσμα της ένταξης και παραμονής της χώρας στην ΕΕ και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που σαπίζει και αποτελεί φρένο στην ανάπτυξη για τα λαϊκά συμφέροντα. Στην πράξη η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ κινείται στο δρόμο της αστικής διαχείρισης και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που ευνοεί το κεφάλαιο. Με την όλη πρακτική του συγκαλύπτει την αρνητική εξέλιξη που έχει επιφέρει σε όλους τους δείκτες η ΚΑΠ της ΕΕ για τους φτωχομεσαίους αγρότες, τη διατροφική εξάρτηση του λαού μας και τη γενικότερη οικονομική και κοινωνική ζωή της υπαίθρου. Η πορεία εντός ΕΕ, εντός ευρώ, που διαλαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει συμφωνία και υλοποίηση της ΚΑΠ, που έχει ως στρατηγική τη δημιουργία μεγάλων καπιταλιστικών μονάδων, μέσα από την καταστροφή των μικρών και μεγάλου αριθμού μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Σημαίνει περαιτέρω επιδείνωση των δεικτών για τους μικρομεσαίους αγρότες. Μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία και οικονομία, για την υλοποίηση του κεντρικού σχεδιασμού με εργατικό - λαϊκό έλεγχο και κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και της γης, θα μπορέσει να αναπτυχθεί ο αγροτικός τομέας για να ικανοποιήσει τις διατροφικές και άλλες ανάγκες του λαού μας και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων και επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό προτείνει το ΚΚΕ. Γι' αυτό παλεύει το ΚΚΕ. Και η φτωχομεσαία αγροτιά έχει κάθε λόγο να ενισχύσει μαζικά το ΚΚΕ στις 17 του Ιούνη.
Στις 7 Ιούλη 1917 η Προσωρινή Κυβέρνηση δημοσίευσε διάταγμα για τη σύλληψη και προσαγωγή του Λένιν σε δίκη. Ο Λένιν, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας της ΚΕ των μπολσεβίκων, πέρασε στην παρανομία και από την Πετρούπολη στις 11 Ιούλη κατέφυγε μεταμφιεσμένος στο Ραζλίφ, στις όχθες μιας λίμνης, στην καλύβα ενός μπολσεβίκου εργάτη, του Εμελιάνοφ. Η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται στο δίμηνο της παραμονής του Λένιν σ' αυτό το κρησφύγετο, έως τη μέρα που μεταμφιεσμένος, ξυρισμένος, με περούκα, τραγιάσκα και με πλαστή εργατική ταυτότητα με το επώνυμο Ιβανόφ, ξεκίνησε για τη Φινλανδία.
Η λογοτεχνική αφήγηση είναι βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα από την περίοδο που ο Λένιν επεξεργάστηκε και έθεσε νέα γραμμή με στόχο την άμεση κατάληψη της εξουσίας από τις επαναστατικές εργατικές δυνάμεις, τις γνωστές «Θέσεις του Απρίλη» του 1917. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
Στη συνέχεια η Κλίντον μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να πάρει μέρος στην υπουργική διάσκεψη της Συντονιστικής Επιτροπής του λεγόμενου «Παγκόσμιου Αντιτρομοκρατικού Φόρουμ» για την προετοιμασία νέων επεμβάσεων και ενίσχυση της καταστολής των λαϊκών κινημάτων, με αξιοποίηση του προσχήματος της «τρομοκρατίας». Είναι ξεκάθαρο ότι μέσω των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών προωθούνται τα συμφέροντα του κεφαλαίου και εκεί είναι που οξύνεται ο ανταγωνισμός, ιδιαίτερα για την ενέργεια και τους δρόμους μεταφοράς της. Στο Φόρουμ εξάλλου βασικό θέμα συζήτησης ήταν το ζήτημα της Συρίας, που για τις ΗΠΑ συνδέεται με τους σχεδιασμούς και για το Ιράν. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν που οι ΗΠΑ θέλουν να απεγκλωβιστούν για να στρέψουν το βλέμμα βαθύτερα στην Ασία και τον Ειρηνικό είναι ζήτημα αιχμής που προκαλεί αντιπαράθεση.