Αυτό είναι που λένε ζήσε το μύθο σου «επί ξυρού ακμής».
Καμιά σχέση με τον Ξηρό. Αυτουνού το σίριαλ της αναζήτησής του καλά κρατεί, όπως και ο κάλπικος καβγάς για το ποιος τον στηρίζει. Οπως κάλπικος είναι και ο καβγάς με αφορμή τις καταθέσεις για τα εξοπλιστικά και το Ταμιευτήριο. Ξάφνου οι οπαδοί της ελεύθερης οικονομίας ανακάλυψαν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο και σπεύδουν να πετάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά του συνένοχου.
Στο μεταξύ, εντείνεται η κινητικότητα στο υπό αναμόρφωση αστικό πολιτικό σύστημα όσο πλησιάζουν οι ευρωεκλογές και οι τοπικές εκλογές, πολύ περισσότερο που πυκνώνει η φημολογία και για βουλευτικές εκλογές. «Χείρα βοηθείας» στις διεργασίες στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας - «κεντροαριστεράς» έσπευσε να δώσει ο επικεφαλής των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, Χ. Σβόμποντα, με τη συμμετοχή του σε διάφορες εκδηλώσεις, όπου ανοιχτά άσκησε πίεση για επιτάχυνση των διαδικασιών ανασυγκρότησης του χώρου.
Διεργασίες που, πέρα από την άμεση εκλογική στόχευση, εξελίσσονται στο φόντο μιας ευρύτερης αντιπαράθεσης διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών για τους τρόπους εξόδου από την κρίση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής περιέχονταν και οι επισημάνσεις των ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, που υποδεικνύουν τη «διαγραφή χρεών», την «κλιμάκωση της οικονομικής προσαρμογής σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, πράγμα που ισοδυναμεί με χαλάρωση της λιτότητας», «ευέλικτα προγράμματα που να ανταποκρίνονται στα ιδιαίτερα οικονομικά δεδομένα των κρατών». Επίσης, «περισσότερο επεκτατική πολιτική στις χώρες χωρίς δημοσιονομικά προβλήματα, όπως η Γερμανία, ώστε το βάρος της προσαρμογής να μην πέφτει μόνο στις υπερχρεωμένες χώρες».
Οι σχετικές διαπιστώσεις είναι προφανές πως είναι συνδεδεμένες με τα παζάρια και τους οξυμένους ανταγωνισμούς που συντελούνται ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ακόμη και μέσα στους κόλπους της ΕΕ.
Ευκαιρίας δοθείσης, αρμόδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησαν ότι η κρίση είναι «ευρωπαϊκό φαινόμενο που ενισχύθηκε από την κακή αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης». Με αυτό το δεδομένο μιλάνε για ανάγκη συμμαχιών με τις «χώρες του Νότου», δηλαδή με τις κυβερνήσεις τους, καθώς, σύμφωνα με την ανάλυσή τους, το «μόνο που υπόσχονται οι κυρίαρχες δυνάμεις είναι λιτότητα και στασιμότητα για την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες του Νότου για τα επόμενα πολλά χρόνια».
Στο μεταξύ, στην ΕΕ συνεχίζονται οι αντιπαραθέσεις σχετικά με το ρόλο της τρόικας και τα μνημόνια, που ταυτόχρονα αξιοποιούνται με στόχο τον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων και τον εξωραϊσμό των θεσμών της ΕΕ. Ετσι, εμφανίστηκε να ασκεί «κριτική» στην Κομισιόν και τα άλλα θεσμικά όργανα της ΕΕ, σχετικά με το ρόλο της τρόικας, η Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, με εισηγητή τον Ισπανό σοσιαλδημοκράτη Α. Σέρκας, γνωστό από τις περίφημες «Εκθέσεις Σέρκας», το 2005 και το 2013, που προωθούν τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων! Η Επιτροπή της ΕΕ καταλογίζει στην τρόικα παραβίαση της Συνθήκης της Λισαβόνας, συνέχειας της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία έθεσε τις βάσεις για τα μνημόνια διαρκείας που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι στην ΕΕ.
Νέος μπελάς προέκυψε και με το χρέος καθώς η νέα θέση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει πως «η μεγάλη πλειοψηφία του χρέους, πάνω από το 90%, είναι παραδοσιακό, δημόσιο χρέος των αγορών, δηλαδή των ομολόγων. Εκεί δεν υπάρχει νομική διαδικασία για ν' αμφισβητηθεί». Κι εκείνα τα περί μονομερούς διαγραφής του χρέους που λέγανε; Φούμαρα. Στήθηκε, όμως, μια ψευδο-αντιπαράθεση γύρω από το τι είναι και πόσο «επαχθές» χρέος, στη δίνη της οποίας πέρασε στο ντούκου η βασική παραδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ότι ζητά ρύθμιση του χρέους για να εξασφαλίσει πόρους για τους καπιταλιστές.
Η έγνοια διαφόρων δυνάμεων για το πώς θα ξεπεραστεί η κρίση με τη μικρότερη δυνατή ζημιά για το κεφάλαιο εκφράζεται με κάθε ευκαιρία. Στις εργασίες της «Διακοινοβουλευτικής Διάσκεψης για την Οικονομική Διακυβέρνηση στην ΕΕ», που οργάνωσε, στις Βρυξέλλες, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης και ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων, Ν. Χρυσόγελος, εξέφρασαν την αγωνία τους, γιατί η ευρωπαϊκή οικονομία πηγαίνει χειρότερα από την αμερικανική και γιατί η ΕΕ έβαλε το ΔΝΤ στο «παιχνίδι». Αναγόρευσαν τον εαυτό τους και τα κόμματά τους σε γνήσιους «ευρωπαϊστές», γιατί πασχίζουν για την «κοινωνική συνοχή», δηλαδή την υποταγή του λαού στο κεφάλαιο, και την καπιταλιστική ανάπτυξη με άλλο μείγμα αστικής διαχείρισης, που θα τονώσει αποτελεσματικότερα τη μονοπωλιακή κερδοφορία.
Σχολιάζοντας ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γ. Τούσσας επισήμανε ότι «στην ενδοαστική αντιπαράθεση, σχετικά με το μείγμα διαχείρισης της κρίσης και τα διαφορετικά συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου, κάνουν αναφορά σε δήθεν λάθος "δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή" ανάμεσα σε ΕΕ και ΔΝΤ. Παρόμοιες εκδηλώσεις των πολιτικών εκπροσώπων των μονοπωλίων και του ευρωμονόδρομου θα πυκνώνουν όσο πλησιάζουμε προς τις ευρωεκλογές. Η επιχείρηση αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων είναι σε εξέλιξη σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, με στόχευση τις ευρωεκλογές του Μάη 2014».
Οι διάφορες προτάσεις πολιτικών δυνάμεων περί της διαχείρισης της κρίσης δεν είναι άσχετες με το γεγονός ότι στους κόλπους του ελληνικού κεφαλαίου έχει ήδη ενισχυθεί η θέση ότι πρέπει να μπει τέρμα στην «πολιτική λιτότητας», ότι πρέπει να γίνει μια νέα διαπραγμάτευση για το χρέος, ώστε μέρος του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος» να διατεθεί στην «πραγματική οικονομία» (δηλαδή, στις καπιταλιστικές παραγωγικές επιχειρήσεις), επίσης τίθεται ζήτημα ότι πρέπει να τονωθεί η λαϊκή κατανάλωση και ότι πρέπει να λυθούν ζητήματα αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος ώστε να μπορούν οι τράπεζες να ξαναδανείζουν. Η συζήτηση για επενδύσεις, χρηματοδότηση της παραγωγής, η οποία εδώ και πάνω από δύο χρόνια έχει μπει στην ημερήσια διάταξη από το ΣΕΒ με κριτική σε Ευρωζώνη, Γερμανία, κυβέρνηση, τώρα έχει οξυνθεί στο έπακρο. Με δεδομένο λοιπόν ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση διαχείρισης της κρίσης και προετοιμάζοντας το ενδεχόμενο καπιταλιστικής ανάκαμψης, αλλάζουν οι προτεραιότητες και αυτό επιδρά και στις δύο διαφορετικές προτάσεις διαχείρισης.
Ετσι, τις αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών οργανισμών ορισμένοι προσπαθούν να τις εμφανίσουν ως απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει αλλαγή πολιτικής, δυνατότητα διόρθωσης της ΕΕ από τα μέσα. Λαθροχειρούν, συγκαλύπτοντας ότι πρόκειται για αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης, που προβάλλονται από τμήματα του κεφαλαίου κρατών - μελών της ΕΕ τα οποία θεωρούν ότι με τη συνέχιση της λιτότητας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη. Χρειάζεται να διατεθούν χρηματικά κεφάλαια για επενδύσεις και για εξασφάλιση της εργατικής - λαϊκής χειραγώγησης, της στράτευσης των εργαζομένων με το στόχο της ανάκαμψης.
Σ' αυτό το πλαίσιο εντείνονται και οι διεργασίες στο πολιτικό σύστημα, με ένα τμήμα της αστικής τάξης να εκφράζει αγωνία για την ανάγκη ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, κι άλλο τμήμα να προβάλλει την ανάγκη για την αναμόρφωση του πολιτικού χώρου που βρίσκεται «στα δεξιά» της ΝΔ, με στόχο τη διαμόρφωση κομμάτων που θα έχουν εθνικιστική συνθηματολογία και κριτική στάση απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική διαχείρισης στην ΕΕ. Σε κάθε περίπτωση αυτό που ψάχνουν είναι πώς θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε σταθερές αστικές κυβερνήσεις (βασικά συνεργασίας) να διαχειριστούν τόσο την κρίση όσο και το ενδεχόμενο της ανάκαμψης, να διαπραγματευτούν τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στο πλαίσιο των συμμαχιών του, ευρωπαϊκών και εξω-ευρωπαϊκών, εξασφαλίζοντας ευρύτερη λαϊκή στήριξη.
Ενόψει εκλογών άρχισε και η μάχη των διλημμάτων: Το δίλημμα είναι «ναι ή όχι στην ΕΕ», ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Για να ολοκληρωθεί η «προσαρμογή», να μην πάνε χαμένες οι θυσίες, να πραγματοποιήσουμε μια «αληθινή αναπτυξιακή επανεκκίνηση», αλλά πάνω στην «υγιή βάση» που εξασφαλίζουν τα «πρωτογενή πλεονάσματα» κ.λπ.
Φαύλος κύκλος, ανταπαντά ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι η συνέχιση της λιτότητας που οδηγεί σε συνέχιση της ύφεσης, διόγκωση του χρέους, παραπέρα διάρρηξη της «κοινωνικής συνοχής». Αρα - κατά την άποψή του - δίλημμα των εκλογών είναι «λιτότητα ή ανάπτυξη», με κρατική στήριξη της ρευστότητας των μονοπωλίων. Σ' αυτή τη γραμμή ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους εργαζόμενους να συμβάλουν στην αλλαγή της ΕΕ από τα μέσα, διαβεβαιώνοντας μάλιστα ότι αυτό είναι εφικτό χωρίς καν να αλλάξουν οι Συνθήκες της ΕΕ.
Με αυτά τα δεδομένα, που αποκαλύπτουν στρατηγική σύμπλευση, δεν είναι παράξενο ότι τελικά η δημόσια αντιπαράθεση των δύο συγκεκριμένων πολιτικών σχηματισμών κυριαρχείται από ερωτήσεις για το ποιος «υιοθετεί» τρομοκράτες και το ποιος «τους άφησε ελεύθερους», αντιπαραθέσεις για το ποιος πιστεύει στο Θεό, και αλληλοκατηγορίες για «ακραίους», «τρομοκράτες», «χουντικούς» κ.λπ. Σπρώχνουν, δηλαδή, κάτω απ' το χαλί όλες τις πτυχές που αναδεικνύουν το κοινό στρατηγικό πλαίσιο ανάμεσα στα δύο κόμματα που διεκδικούν την αστική διακυβέρνηση. Και είναι λογικό παραμονές εκλογών να προσπαθούν να καλύψουν αυτήν τη στρατηγική τους σύμπλευση.
Για το λαϊκό κίνημα, η κόντρα κυβέρνησης - αξιωματικής αντιπολίτευσης σηματοδοτεί κατά κύριο λόγο ανέβασμα των τόνων, έτσι ώστε μεγάλες μάζες του λαού να παραμείνουν εγκλωβισμένες σε μια - κάλπικη για το λαό, ουσιαστική για το κεφάλαιο - αντιπαράθεση για το ποιας μορφής διαχείριση είναι προτιμότερη. Η προβολή από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ του ισχυρισμού ότι άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί οδηγούν σε άλλη, φιλολαϊκή Ευρωπαϊκή Ενωση και οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.
Κριτήριο για το λαϊκό κίνημα παραμένει κάθε πράξη που συμβάλλει στην ανασύνταξη του κινήματος, οδηγεί στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον να παλέψουν σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να ενισχυθεί ολόπλευρα το ΚΚΕ.
Το χέρι των δολοφόνων της Ρ. Λούξεμπουργκ και του Κ. Λίμπκνεχτ όπλισε η κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών, των πρώην δηλαδή συντρόφων της. Του κόμματος που από κόμμα των Μαρξ και Ενγκελς εξελίχθηκε σε κόμμα όχι απλά αστικής διαχείρισης αλλά και πνιξίματος της επανάστασης με τα ίδια της τα χέρια (φωτ.: Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και δίπλα της ο Καρλ Λίμπκνεχτ) |
«Ο Πάουλ Λεβί1επιδιώκει προπαντός τώρα να κερδίσει την εκτίμηση της αστικής τάξης - και επομένως της ΙΙ και ΙΙ½ Διεθνούς, που είναι οι πράκτορές της - επανεκδίδοντας εκείνα ακριβώς τα έργα της Ρόζας Λούξεμπουργκ που είναι λαθεμένα. Θα απαντήσουμε σ' αυτό με δυο σειρές από έναν καλό ρωσικό μύθο: Οι αετοί μπορεί καμιά φορά να πετάξουν και χαμηλότερα από τις κότες, μα οι κότες ποτέ δεν μπορούν να πετάξουν στα ύψη που πετάν οι αετοί... Παρά τα λάθη της, η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν και παραμένει ένας αετός, και όχι μόνο η μνήμη της θα είναι πάντα ιερή για τους κομμουνιστές όλου του κόσμου, μα και η βιογραφία της και τα άπαντά της (τα οποία πολύ τα καθυστερούν οι Γερμανοί κομμουνιστές, πράγμα που ως ένα σημείο μόνο δικαιολογείται από τον αφάνταστο αριθμό των θυμάτων που έχουν στο σκληρό αγώνα που κάνουν) θα είναι ένα διδακτικότατο μάθημα, που θα διαπαιδαγωγήσει πολλές γενιές κομμουνιστών σε όλο τον κόσμο... "Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, ύστερα από τις 4 Αυγούστου 19142, είναι ένα πτώμα που αποσυντίθεται" - μ' αυτό το απόφθεγμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ θα συνδεθεί το όνομά της στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Και στο σκουπιδαριό του εργατικού κινήματος, ανάμεσα σε σωρούς κοπριάς, οι κότες σαν τον Πάουλ Λεβί, τον Σάιντεμαν, τον Κάουτσκι και όλη αυτή την παρέα, θα κακαρίζουν φυσικά για τα λάθη της μεγάλης κομμουνίστριας. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί»3.
Η παρατήρηση του Β. Ι. Λένιν ταιριάζει γάντι στην προσπάθεια της «Αυγής», η οποία αποφάσισε να ασχοληθεί με την Ρόζα Λούξεμπουργκ προβάλλοντας τις θέσεις της σε τρία ζητήματα στα οποία δέχτηκε την κριτική του Λένιν για θεωρητικά λάθη: Την αντίληψή της για το κόμμα, την αντίληψή της για τη δικτατορία του προλεταριάτου και για το εθνικό ζήτημα.
Χωρίς να είναι του παρόντος η κριτική παρουσίαση των θέσεων της Ρόζας Λούξεμπουργκ γι' αυτά τα ζητήματα, είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα:
Οι αντιλήψεις των Γερμανών Σπαρτακιστών για το κόμμα και το κράτος επέδρασαν στο τραγικό αποτέλεσμα που είχε η επανάσταση του 1918 στη Γερμανία με τη συντριβή των Σπαρτακιστών; Επιβεβαιώθηκαν, δηλαδή, από το κριτήριο της πράξης; Μήπως δεν θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι το πρώτο και βασικό τους λάθος ήταν η μεγάλη καθυστέρηση στη συγκρότηση Κομμουνιστικού Κόμματος, σε πλήρη πολιτικό, οργανωτικό και ιδεολογικό διαχωρισμό με τη σοσιαλδημοκρατία και μάλιστα με τη λεγόμενη «αριστερή της πτέρυγα», που εξέφραζε το λεγόμενο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας, παρόλο που οι ίδιοι διαπίστωναν ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει σαπίσει;
Η πείρα της ίδιας της Γερμανικής Επανάστασης μήπως δεν αμφισβητεί τις θέσεις της Ρ. Λούξεμπουργκ στο έργο της «Η ρώσικη επανάσταση» το 1918, όπου ουσιαστικά κάνει κριτική στην αναγκαιότητα η δικτατορία του προλεταριάτου να αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα τους εχθρόυς της; Το τραγικό της τέλος της ίδιας, άραγε, δεν επιβεβαιώνει τον Λένιν»;
Γι' αυτά τα ζητήματα υποσχόμαστε να επανέλθουμε. Περισσότερο δεν θα σταθούμε σε όσα γράφει αλλά σε όσα δεν γράφει η «Αυγή».
Η ξεχασιάρα «Αυγή» παρέλειψε να αναφερθεί σε δύο βασικά ζητήματα που χαρακτήρισαν την πορεία της Ρ. Λούξεμπουργκ.
Η πορεία της Ρόζας Λούξεμπουργκ χαρακτηρίστηκε από την επιλογή σύγκρουσης με το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό στους κόλπους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), από τις αρχές του 20ού αιώνα και με κορύφωση την αντιπαράθεση σε σχέση με τη στάση του κόμματος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τις αδυναμίες της έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στο να αποκαλύψει τις βαθιά λαθεμένες θεωρητικές και πολιτικές αντιλήψεις του Εντ. Μπερνστάιν στο έργο της «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», απορρίπτοντας το ρεφορμιστικό - μεταρρυθμιστικό «δρόμο για το σοσιαλισμό». Αναβιώσεις αυτών των αντιλήψεων θα βρούμε σε δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ (που μάλιστα αυτοαποκαλούνται και «αριστερές») επιδιώκοντας να εμφανίσουν ως δρόμο για το σοσιαλισμό την πολιτική διαχείρισης του συστήματος που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργώντας συγχύσεις σε εργαζόμενους που δραστηριοποιούνται στο κίνημα, έχουν σχέση με τις παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος.
Κομβικό ζήτημα αποτέλεσε η διεθνιστική στάση της Ρ. Λούξεμπουργκ απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο το 1914, στάση για την οποία ήρθε σε σύγκρουση με το SPD, συνέβαλε στη συγκρότηση της ομάδας «Σπάρτακος». Για τη διεθνιστική της στάση καταδικάστηκε πολλές φορές σε φυλάκιση την περίοδο 1915 - 1918. Η Ρ. Λούξεμπουργκ μαζί με τον Κ. Λίμπκνεχτ ήταν από τους ελάχιστους στον κόσμο ηγέτες της εργατικής τάξης που κράτησαν συνεπή διεθνιστική στάση, αρνήθηκαν την πολιτική γραμμή στήριξης της δικιάς τους αστικής τάξης ή, αλλιώς, της γραμμής «πρώτα ειρήνη και μετά ταξική πάλη» που πρόβαλλαν τα Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα και η Β' Διεθνής, η οποία χρεοκόπησε ολόπλευρα.
Γράφει η «Αυγή»: «Στις 15 Ιανουαρίου συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στη φυλακή. Κατά τη μεταφορά της δολοφονείται».
Τι δεν μας λέει η «Αυγή»: Γιατί συνελήφθη και στέλνεται στη φυλακή, ποιοι την συνέλαβαν, ποιοι καθοδήγησαν τη δολοφονία της;
Θα μπορούσε όλα αυτά να ήταν απλώς μια αμέλεια, όμως δεν είναι έτσι.
Γιατί αυτό που κρύβουν επιμελώς οι συντάκτες της «Αυγής» ακριβώς για να μη μαθαίνουν οι νέοι και να μη θυμούνται οι παλιοί είναι ότι όλα αυτά έγιναν με εντολές της κυβέρνησης των Σοσιαλδημοκρατών, των πρώην δηλαδή συντρόφων της. Του κόμματος που από κόμμα των Μαρξ και Ενγκελς εξελίχθηκε σε κόμμα όχι απλά αστικής διαχείρισης αλλά και πνιξίματος της επανάστασης με τα ίδια του τα χέρια. Τηρουμένων των αναλογιών επρόκειτο για μια «αριστερή κυβέρνηση» της εποχής στηριγμένη μάλιστα στα Σοβιέτ, που λόγω αδυναμίας των Σπαρτακιστών ελέγχονταν πλήρως από τους σοσιαλδημοκράτες. Κρύβουν επίσης ότι είχε προηγηθεί εργατική εξέγερση στο Βερολίνο ενάντια σε αυτή την κυβέρνηση, που πνίγηκε στο αίμα, αφού την πρόδωσαν οι ηγέτες του ΑΣΚΓ που ήρθαν σε συμφωνία με την κυβέρνηση, και όπου οι «Σπαρτακιστές» παρ' όλες τις επιφυλάξεις τους μπήκαν επικεφαλής της καθοδήγησής της.
Θυμίζουμε ότι από τις 8 Νοέμβρη 1918 ο πρίγκιπας Μαξ ανήγγειλε την παραίτηση από το θρόνο του τελευταίου Χοεντζόλερν, του κάιζερ Γουλιέλμου II, υπέρ του διαδόχου. Ταυτόχρονα, διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας για το διορισμό του Φρ. Εμπερτ, ηγέτη των σοσιαλδημοκρατών, στη θέση του πρωθυπουργού. Στις 12 το μεσημέρι, ο Εμπερτ ήταν ήδη επικεφαλής της κυβέρνησης, αφού προηγουμένως είχε διαβεβαιώσει τον πρίγκιπα Μαξ για τις προθέσεις του, λέγοντας: «Μισώ την επανάσταση σαν την πανούκλα». Αργότερα, στα απομνημονεύματά του, ο πρίγκιπας Μαξ ειδικά για το διορισμό του Εμπερτ στη θέση του πρωθυπουργού, δε δίσταζε να δηλώσει: «Στην κατάσταση που δημιουργήθηκε, το μοναδικό πρόσωπο που είναι δυνατόν να γίνει καγκελάριος του Ράιχ είναι ο Εμπερτ. Αυτός θα μπορέσει να στρέψει την επαναστατική ενέργεια στα πλαίσια του νόμιμου εκλογικού αγώνα».
Αυτή, λοιπόν, η κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών μαζί με το Γενικό Επιτελείο Στρατού οργάνωσαν τα λεγόμενα «Φράικοπς», ένοπλες εθελοντικές ομάδες βετεράνων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που διατάχθηκαν να πνίξουν την επανάσταση όχι μόνο ξεγελώντας τους εργάτες αλλά καταστέλλοντάς τους, πνίγοντάς τους στο αίμα. Θυμίζουμε επίσης, για την ιστορία, ότι αξιωματικοί των «Φράικοπς» στελέχωσαν αργότερα το Ναζιστικό Κόμμα, τα Τάγματα Εφόδου και τα Ες-Ες.
Εγραφε τότε ο Λένιν: «Σήμερα στο Βερολίνο η αστική τάξη και οι σοσιαλπροδότες πανηγυρίζουν. Κατάφεραν να δολοφονήσουν τον Κ. Λίμπκνεχτ και την Ρ. Λούξεμπουργκ. Ο Εμπερτ και ο Σάιντεμαν, που τέσσερα ολόκληρα χρόνια έσπρωχναν τους εργάτες στο σφαγείο για ληστρικά συμφέροντα, ανέλαβαν τώρα το ρόλο δημίων των προλεταριακών ηγετών. Το παράδειγμα της επανάστασης στη Γερμανία μάς πείθει ότι η "δημοκρατία" δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της αστικής καταλήστευσης και της πιο άγριας βίας»4. Και αλλού: «Αυτοί οι δήμιοι, αυτοί οι λακέδες της αστικής τάξης έβαλαν τους Γερμανούς λευκοφρουρίτες, τα μαντρόσκυλα της ιερής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, να λιντσάρουν την Ρόζα Λούξεμπουργκ, να τουφεκίσουν πισώπλατα τον Καρλ Λίμπκνεχτ με το ολοφάνερα ψεύτικο πρόσχημα ότι αποπειράθηκε "να αποδράσει"... και, ταυτόχρονα, οι δήμιοι αυτοί πήγαν να καλύψουν τους λευκοφρουρίτες με το κύρος της κυβέρνησης, που δεν έχει δήθεν καμία ευθύνη , που στέκεται τάχα πάνω από τάξεις! Δε βρίσκω λόγια να χαρακτηρίσω όλη την αποκρουστικότητα και την ποταπότητα αυτού του φρικτού εγκλήματος που διέπραξαν οι δήθεν σοσιαλιστές... Το αίμα των καλύτερων ανθρώπων της παγκόσμιας προλεταριακής Διεθνούς, των αξέχαστων ηγετών της διεθνούς σοσιαλιστικής επανάστασης, θα ατσαλώσει καινούριες μάζες εργατών για αγώνα ζωής και θανάτου. Και ο αγώνας αυτός θα οδηγήσει στη νίκη»5.
Γύρω από αυτό το ζήτημα ο Λένιν οδηγείται στο συμπέρασμα: «Αν κάτω από μια κυβέρνηση σοσιαλπατριωτών οι αξιωματικοί και οι καπιταλιστές μπόρεσαν να δολοφονήσουν ατιμώρητα κρατούμενους, δηλαδή ανθρώπους που η κρατική εξουσία τους είχε θέσει κάτω από τη φρούρησή της, βγαίνει το συμπέρασμα πως η ρεπουμπλικανική δημοκρατία στην οποία μπόρεσε να συμβεί ένα τέτοιο πράγμα δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης»6.
Καταλαβαίνουμε όμως ότι όλα αυτά είναι πολύ δυσάρεστες αναμνήσεις για όσους προσπαθούν να πείσουν ότι μια «αριστερή κυβέρνηση» στο έδαφος του καπιταλισμού θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική, θα ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό, για όσους διεκδικούν να παίξουν το ρόλο της νέας σοσιαλδημοκρατίας, για όσους διατυμπανίζουν καθημερινά ότι οι σοσιαλδημοκράτες εγκατέλειψαν τις «ιστορικές παραδόσεις» τους.
Παραπομπές:
1. Ο Πολ Λεβί υπήρξε στέλεχος του ΚΚ Γερμανίας, διετέλεσε ηγέτης του μετά το θάνατο των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ, στη συνέχεια αποχώρησε από αυτό και εντάχθηκε ξανά στο USPD (Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) και στη συνέχεια στο SPD.
2. Αναφέρεται στην ημερομηνία έναρξης του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.
3. Β. Ι. Λένιν: «Σημειώσεις ενός δημοσιολόγου», «Απαντα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 44
4. Β. Ι. Λένιν: «Απαντα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 37, σελ. 460
5. Β. Ι. Λένιν «Απαντα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 37, σελ. 434
6. Β. Ι. Λένιν: «Απαντα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 37, σελ. 460