Πυκνώνει το τελευταίο διάστημα η αρθρογραφία για τις εξελίξεις στην Τουρκία και την ανάγκη να τις εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση για να αναβαθμίσει το ρόλο της χώρας στην ευρύτερη περιοχή, προς όφελος βέβαια των επιχειρηματικών ομίλων, που «καίγονται» για μια τέτοια προοπτική. Για παράδειγμα, γράφεται στον Τύπο ότι η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής και γεωπολιτικής κρίσης, που θα μεγαλώσει τις τριβές με τους δυτικούς συμμάχους της και θα επαναφέρει ταυτόχρονα το ερώτημα αν θέλει η Ελλάδα «να καλύψει ένα κομμάτι από το κενό που αφήνει πίσω της η Τουρκία». Για να γίνει αυτό, σημειώνεται στην ίδια ανάλυση, χρειάζονται πρακτικά βήματα, που θα πιστοποιούν τη διαθεσιμότητα της κυβέρνησης να παίξει πιο αναβαθμισμένο ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όπως για παράδειγμα η μακροχρόνια επέκταση της σύμβασης με τις ΗΠΑ για τη βάση της Σούδας.
Σημειώνεται μάλιστα με έμφαση ότι ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας ενδέχεται να βρεθεί άμεσα στην Αθήνα, ζητώντας συγκεκριμένες απαντήσεις. Επομένως, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να έχει καταλήξει, επειδή «το παρατεταμένο παζάρι συχνά αποδεικνύεται αντιπαραγωγικό», χώρια που ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, από μια «εκνευρισμένη» Τουρκία, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση. Τι δείχνει όλη αυτή η συζήτηση; Οτι κάθε μεγάλος στόχος του κεφαλαίου έχει ένα «διά ταύτα» για το λαό. Στην προκειμένη περίπτωση, ο στόχος της γεωπολιτικής αναβάθμισης περνάει μέσα από την ενεργότερη δραστηριοποίηση της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικά μέτωπα και σχεδιασμούς, που λειτουργεί εμπρηστικά για τους ανταγωνισμούς στην περιοχή, σε βάρος των πραγματικών συμφερόντων του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής.
Τη χτεσινή του ομιλία στη Βουλή, ο Π. Καμμένος την αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη στην υπόθεση του «Noor 1» και στις τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε με γνωστό ποινικό. Θυμίζουμε ότι και πριν από λίγες μέρες ο Π. Καμμένος υπερασπίστηκε την εμπλοκή του, επικαλούμενος θέματα που έχουν να κάνουν «με την ασφάλεια της χώρας». Την Κυριακή διαβάσαμε στον Τύπο ότι ένα ινστιτούτο στις ΗΠΑ, διασυνδεδεμένο με την κυβέρνηση Τραμπ, δημοσίευσε έρευνα σύμφωνα με την οποία τα έσοδα από την ηρωίνη του «Noor 1» προορίζονταν για τη χρηματοδότηση του «ISIS» και της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας», ότι το σήμα για να πιαστεί το καράβι δόθηκε από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές και ότι οι ΗΠΑ βλέπουν τώρα να «κολλάει» η διαλεύκανση της υπόθεσης, επειδή εμπλέκονται «πρόσωπα από υψηλότερα κοινωνικά στρώματα». Στο διά ταύτα, το ινστιτούτο καλεί το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να εμπλακεί στην υπόθεση «με σκοπό να βοηθήσει στην επίλυσή της», καθώς εγείρεται «θέμα παγκόσμιας ασφάλειας». Δεν ξέρουμε πόση δόση αλήθειας έχουν τα παραπάνω. Παρατηρώντας ωστόσο τα γεγονότα, φαίνεται ότι πολλά κομμάτια του παζλ «κουμπώνουν» μεταξύ τους. Το σίγουρο είναι ότι ούτε η αποκάλυψη της υπόθεσης έγινε τυχαία, ούτε τα όσα ακολούθησαν, ούτε βέβαια η εμπλοκή Καμμένου. Και ότι η υπόθεση έχει βάθος που μπορεί ποτέ να μην αποκαλυφθεί, αλλά θα συνεχίσει να γίνεται αντιληπτό από τις «αναταράξεις» στην επιφάνεια του πολιτικού συστήματος και των επιχειρηματικών ανταγωνισμών.