Σχολιάζοντας την απεργία στο εργοστάσιο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας «Volkswagen» (VW) στην Πορτογαλία, αστικά ΜΜΕ εντοπίζουν τη μεγάλη «απειλή» που αυτή συνιστά για την οικονομία της χώρας γενικά, παραθέτοντας δηλώσεις του σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργού, ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ξένη επένδυση στη χώρα και ότι το γερμανικό μονοπώλιο επέλεξε τη συγκεκριμένη μονάδα για να παράγει το νέο του μοντέλο, το οποίο (συμπληρώνεται όλο νόημα...) παράγεται επίσης σε Κίνα και ΗΠΑ. Τι προσπερνάται ως λεπτομέρεια; Οτι για να προχωρήσουν οι «αναπτυξιακές» φιλοδοξίες της VW, η διοίκηση απαίτησε από τους εργάτες του εργοστασίου να δουλεύουν έξι μέρες τη βδομάδα, με αντάλλαγμα ορισμένα ψευτο-μπόνους στο μισθό τους. Μια ακόμα «λεπτομέρεια» είναι το γεγονός ότι τα σχέδια της VW ενέκρινε μια «επιτροπή εκπροσώπων των εργαζομένων», τα μέλη της οποίας είχαν επιλεγεί από την ίδια την εργοδοσία, σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ! Απ' αυτήν τη σκοπιά, είναι λογικό να κακοφαίνεται σε πολλούς το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αποδοκίμασε το εργοδοτικό σχέδιο και απάντησε με απεργία. Το παράδειγμα επομένως της «Volkswagen» προσφέρεται για την εξαγωγή πείρας σε πολλά επίπεδα: Και για την προσπάθεια του μονοπωλίου να εντείνει την εκμετάλλευση για να αυξήσει την κερδοφορία του, και για τη στάση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, που στηρίζει τα εργοδοτικά σχέδια και απειλεί τους εργάτες ότι η παραγωγή μπορεί να μεταναστεύσει σε Κίνα και ΗΠΑ, και για το ρόλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Προπάντων, όμως, για τη δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι να παραμερίζουν όλα τα παραπάνω και να βγαίνουν μαχητικά μπροστά, όταν αποφασίζουν να παλέψουν για το δίκιο τους.
Την πλήρη αναντιστοιχία της πλειοψηφίας της ΓΣΕΒΕΕ με τα συμφέροντα των αυτοαπασχολούμενων και των πολύ μικρών επιχειρήσεων επιβεβαιώνει η δήλωση του προέδρου της ότι υπάρχουν «σημάδια σταθεροποίησης και σταδιακής επιστροφής στην κανονικότητα» για την ελληνική οικονομία. Μια μέρα νωρίτερα, είχαν δημοσιοποιηθεί τα στοιχεία της εποχικής έρευνας του Ινστιτούτου Ερευνών της ΕΣΕΕ, στην οποία καταγράφεται ξεκάθαρα η τραγική κατάσταση που βιώνουν οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί έμποροι. Ενδεικτικά, στην έρευνα σημειώνεται η αντίθεση μεταξύ μεγάλων εμπορικών επιχειρήσεων και ατομικών επιχειρήσεων, καθώς οι πρώτες εμφάνισαν την περίοδο των εκπτώσεων θετικούς τζίρους σε σχέση με πέρυσι, ειδικά αυτές που βρίσκονται σε τουριστικές περιοχές, ενώ οι δεύτερες κινήθηκαν σε αρνητικούς ρυθμούς, της τάξης του -9% έως και -15%. Πρόκειται για στοιχείο που δείχνει ότι οι μεγάλοι συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του τζίρου στην αγορά, αυξάνοντας τις πιέσεις στους μικρούς για παραπέρα συρρίκνωση, μέχρι εξαφάνιση.
Συναφή με τα παραπάνω είναι και τα στοιχεία έρευνας του αντίστοιχου ινστιτούτου της ΓΣΕΒΕΕ. Σύμφωνα με αυτά, το 57,5% όλων των ΜμΕ εμφανίζουν μειωμένο τζίρο το πρώτο εξάμηνο του έτους σε σχέση με πέρυσι, με το μέσο όρο μείωσης να κινείται στο 13,2% και, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «τη μεγαλύτερη συρρίκνωση καταγράφουν οι πολύ μικρές επιχειρήσεις». Επιπλέον, στην ίδια έρευνα επισημαίνεται ότι περίπου 65.000 μικρές επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες το προηγούμενο εξάμηνο με κατάσχεση ή δέσμευση λογαριασμών για οφειλές προς το Δημόσιο ή τις τράπεζες. Βέβαια, ο καημός της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ δεν είναι γι' αυτούς που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης, αλλά για ορισμένα μεσαία τμήματα επαγγελματιών και εμπόρων, που έχουν τη φιλοδοξία να αναπτυχθούν, δυσκολεύονται όμως, εξαιτίας του ανταγωνισμού που ευνοεί τους πιο μεγάλους. Απ' αυτή την άποψη, καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξουν οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ ούτε στην «πανηγυρική αισιοδοξία» της πλειοψηφίας της ΓΣΕΒΕΕ, ούτε βέβαια στις δακρύβρεχτες διαπιστώσεις του Ινστιτούτου της ΕΣΕΕ.