Πριν από λίγους μήνες η γαλλική κυβέρνηση επιστράτευσε τους απεργούς των διυλιστηρίων και κινητοποίησε μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις ενάντια στον δίκαιο αγώνα τους. Πρόσφατα, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι στις ΗΠΑ ψήφισαν άρον - άρον νόμο που απαγορεύει τις απεργίες σιδηροδρομικών και τους υποχρεώνει να αποδεχτούν τη ΣΣΕ, ενάντια στην οποία σχεδίαζαν κινητοποιήσεις μέσα στις γιορτές. Αυτές τις μέρες, η βρετανική κυβέρνηση συζητάει με το υπουργείο Αμυνας ένα οργανωμένο σχέδιο αντικατάστασης απεργών σε νευραλγικούς τομείς με ένστολους του βρετανικού στρατού, ενώ υπόσχεται και πιο σκληρούς νόμους απέναντι στις «συνέπειες» των απεργιών. Στη «δημοκρατική» Δύση, η απεργία τίθεται ολοένα και περισσότερο υπό διωγμό, μαζί με όλα τα άλλα εργατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Η «προοδευτική» κυβέρνηση Μπάιντεν στις ΗΠΑ και ο «κεντρώος» Μακρόν στη Γαλλία συναντιούνται με τους «συντηρητικούς» της Βρετανίας και γκρεμίζουν σαν χάρτινο πύργο το καραμπινάτο ψέμα ότι μπορούν να αυγαταίνουν τα κέρδη των ομίλων και ταυτόχρονα να ευημερούν οι εργαζόμενοι, να διευρύνονται οι μισθοί και τα δικαιώματά τους. Οπως καταρρέει και το «αφήγημα» του ΣΥΡΙΖΑ για το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και τις «καλές ευρωπαϊκές πρακτικές», από τις οποίες «παρεκκλίνει» τάχα η κυβέρνηση της ΝΔ, που ψήφισε πρόσφατα στη χώρα μας τον περίφημο νόμο Χατζηδάκη, με σκληρές αντιαπεργιακές διατάξεις. Αυτόν τον νόμο, δηλαδή, που ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τα μισά τουλάχιστον άρθρα του...
Σε μια από τις γνωστές αντι-ΚΚΕ αρλούμπες, η Πανδώρα του «Βήματος» χώρεσε σε έναν τίτλο τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Μπουχάριν και την Μποφίλιου. Τι πιο σύνηθες για μια στήλη που βγάζει το ψωμάκι της με τέτοιες σαχλαμάρες... Μας ενημερώνει λοιπόν ότι κανείς δεν ασχολείται με τα 100χρονα της ΕΣΣΔ και ότι το ΚΚΕ κάνει μνημόσυνα γιατί «οι νεκροί υπάρχουν μόνο όταν μιλάμε γι' αυτούς». Γι' αυτό μάλλον θα έγραψε μια ολόκληρη σελίδα «για τη μακαρίτισσα». Επειδή είναι... από το παρελθόν ο σοσιαλισμός. Μας λέει επίσης πως «η μόνη ανωτερότητα την οποία απέδειξε η Σοβιετική Ενωση (...) ήταν αυτή του αστυνομικού κράτους». Εδώ γελάνε μέχρι και οι κώδικες του «Predator» που «ανθούν» στον κόσμο της αστικής «ελευθερίας» και «δημοκρατίας». Η Πανδώρα του «Βήματος» το έχει ψυχαναλύσει το πράγμα και βρήκε πως «το ΚΚΕ, η Μποφίλιου και τα συμπαρομαρτούντα δεν είναι απλώς γραφικότητες», αλλά «σχιζοφρένεια» που διατρέχει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας «που θέλει τα αγαθά του καπιταλισμού και τα ιδεώδη του σοσιαλισμού συγχρόνως, δηλαδή το εφικτό και το ανέφικτο μαζί». Γιατί, ως γνωστόν, τα αγαθά τα παράγουν οι φίλοι της Πανδώρας στα σαλόνια και εφικτό είναι ό,τι τους συμφέρει. Στο τέλος, ο αρθρογράφος του «Βήματος» απηύδησε κι έβγαλε τον πόνο του: «Θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια συζήτηση για το σχέδιο Μάρσαλ και το δόγμα Τρούμαν; (...) Μόνο στους χώρους της αμερικάνικης πρεσβείας». Δεν ξέρουμε αν εκεί εμπνεύστηκε το κείμενο, αλλά είμαστε σίγουροι ότι τον πόνο του τον συμμερίζονται απόλυτα εκεί στην πρεσβεία.
«Δεν ξέρω, δεν είδα» είναι η μόνιμη επωδός της κυβέρνησης για το ποιους παρακολουθούσε η ΕΥΠ. Τελευταίο τέτοιο «κρούσμα» είναι τα ερωτήματα για την παρακολούθηση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, με τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει ότι δεν γνωρίζει και ότι δεν πρέπει να γνωρίζει! Τα ίδια πάνω - κάτω είπε και ο υπουργός Αμυνας, δηλώνοντας «αναρμόδιος» για το ποιους παρακολουθεί τελικά η ΕΥΠ. «Στρίβειν διά του αρραβώνος», δηλαδή από την κυβέρνηση, που άλλοτε οχυρώνεται πίσω από το απόρρητο και άλλοτε πίσω από το «δεν άκουσα, δεν είδα» για να εξυφαίνεται το πέπλο της συγκάλυψης και να εμπεδώνεται το «ουδείς εξαιρείται». Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ κατάπιε ξανά τη φωνή του με τις αποκαλύψεις ότι στελέχη της ΕΥΠ επί των ημερών του είχαν έρθει σε επαφή με Ισραηλινούς για την αγορά «παράνομου» λογισμικού υποκλοπών. Θυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο «νταλαβέρι» είχε κεντρική θέση στα ερωτήματα που έθετε επίμονα το ΚΚΕ απ' όταν «έσκασε» το σκάνδαλο των υποκλοπών, χωρίς να πάρει βέβαια καμιά απάντηση, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ στέλνει την μπάλα στην εξέδρα, με τα δικά του «δεν ξέρω, δεν είδα». Και μόνο αυτή η ταύτιση επαληθεύει την τεράστια συνευθύνη που έχουν διαχρονικά για το «χτίσιμο» και τη «νομιμοποίηση» ενός πολυπλόκαμου μηχανισμού παρακολουθήσεων από το κράτος, μυστικές υπηρεσίες, ιμπεριαλιστικά κέντρα και μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, βάζοντας στο στόχαστρο τον λαό.